10 นาทีต่อมา เซียวอี้ออกจากห้องนอน มาถึงห้องรับรองแขก
“ท่านเซียนน้อย แมลงกู่รักเรียบร้อยหรือยัง?”
ซูต้าไห่ลุกขึ้นมาต้อนรับ ถามอย่างร้อนใจ
“เรียบร้อยแล้ว เหนื่อยข้าจนจะตาย”
เซียวอี้ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ยกชาตรงหน้ามาดื่มอึกใหญ่
เผชิญหน้ากับยัยซูเหยียนแม่สาวแสนเย้ายวน ได้แต่มอง แตะต้องไม่ได้ ร้อนรุ่มจนคอแห้งเป็นผง
“เหนื่อย? อ๋อ ฮ่าๆๆ… เรียบร้อยแล้วก็ดี”
ซูต้าไห่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มอย่างมีเลศนัย
“… …”
เซียวอี้มองซูต้าไห่ ตาปู่นี่คงเข้าใจผิดอะไรแน่ๆ?
“เสี่ยวเหยียนล่ะ?”
ซูต้าไห่รินชาให้เซียวอี้อีก
“นางอาบน้ำอยู่ เดี๋ยวก็คงมา”
เซียวอี้กระดกหมดถ้วยอีกครั้ง
“อ๋อ ข้าเข้าใจ ข้าเข้าใจ…”
ซูต้าไห่ยิ้มกว้างขึ้น หลานเขยนี่ลงหลักปักฐานแน่แล้ว
นี่ทั้งเหนื่อย ทั้งอาบน้ำ แมลงกู่รักก็จัดการเรียบร้อย… มันบอกอะไรได้ชัดแจ๋ว!
“… …”
เซียวอี้พูดไม่ออก แกเข้าใจอะไรของแก!
เจ็บปวดขนาดนั้น จะไม่ให้เหงื่อท่วมตัวได้ไง?
ออกแรงจนเหงื่อโชก จะไม่ให้อาบน้ำได้ไง?
แกคิดไปไหนกัน ตาแก่ไม่รู้จักแก่!
“ท่านเซียนน้อย…”
“ท่านเรียกชื่อข้าก็พอ”
“ฮ่าๆๆ เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว สมควรเรียกชื่อจริงๆ”
ซูต้าไห่ยิ้มจนตาหยี
“เสี่ยวอี้ ท่านผู้เฒ่าเทพเจ้าสบายดีไหม?”
“อาจารย์ข้าสบายดี”
เซียวอี้พูดถึงตรงนี้ พลันรู้สึกอยากรู้ขึ้นมา
“ท่านซู ท่านรู้จักอาจารย์ข้าได้ยังไง? แล้วหมั้นหมายกันได้ยังไง?”