“ตอนนี้เหลือผมคนเดียวแล้ว พักห้องเตียงคู่ก็เปลืองพื้นที่เปล่า ๆ รบกวนเจ้าของช่วยเปลี่ยนห้องให้ผมไปอยู่ห้อง 102 ได้ไหมครับ คิดค่าห้องในราคาเตียงคู่ก็ได้ อีกเรื่อง รบกวนด้วยครับ ผมอยากเช่าห้องทีเดียวหนึ่งเดือน”
นี่แหละข้อดีของจางเหล่ย เขาหัวไว
เซี่ยเหยียนยิ้มอีกครั้ง รับแก่นพลังระดับสองสองเม็ดที่เขายื่นให้ เติมเงินเข้าบัญชีแล้วหักไป 930 แต้ม เหลือในบัตรอีก 1,070 แต้ม
“อัตราค่าห้องเปลี่ยนไม่ได้ค่ะ ฉันเปลี่ยนให้คุณไปอยู่ห้อง 102 แล้ว ค่าห้องวันนี้ก็หักรวมไปด้วย นี่ค่ะคีย์การ์ด”
จางเหล่ยพยักหน้า รับคีย์การ์ดมา “ของผมยังอยู่ห้อง 202 ต้องขึ้นไปเก็บของก่อน เดี๋ยวเอาคีย์การ์ดห้อง 202 มาให้ครับ”
เซี่ยเหยียนเรียกสงสงมา ให้มันไปจัดห้อง 102 เธอหยิบสบู่ ยาสระผม และผ้าเช็ดตัวแบบใช้แล้วทิ้งจากลิ้นชักแล้วยื่นให้ “ห้องเดี่ยวไม่มีห้องน้ำ ต้องเดินไปสุดทางแล้วเลี้ยวซ้าย ห้องน้ำรวมอยู่ตรงนั้นค่ะ”
จางเหล่ยรับของไป กล่าวขอบคุณแล้วจากไป
เซี่ยเหยียนเหลือบมองผู้หญิงที่ยืนอยู่ในโถงไม่ยอมไปไหน คิดมาตั้งนานแล้ว จะซื้อของหรือไม่ซื้อกันแน่? ถ้าไม่ซื้อ เธอจะไปนอนแล้ว
เซี่ยเหยียนกำลังชั่งใจว่าจะไล่อีกฝ่ายกลับห้องดีไหม
ผู้หญิงคนนั้นหน้าซีดเผือดยืนแข็งทื่ออยู่กลางโถง ท้องฟ้าก็มืดครึ้มหม่นมัวอีก จู่ ๆ เงยหน้าขึ้นมาแบบนี้ ใครเห็นก็คงนึกว่ากำลังทำภารกิจอยู่ในปรโลก!
ตอนนั้นเอง “ผีสาว” ก็หันกลับมา รีบเดินเข้ามาแล้วโน้มตัวพาดเคาน์เตอร์เก็บเงิน ถามเสียงร้อนรนว่า “ตอนนี้ไม่มีใครซื้อของแล้วใช่ไหม ของในตู้กระจกฉันเอาหมดเลย อาหารเก็บไว้ได้นานกี่วัน?”