“อะ...อะไรน่ะ!”
แรงสั่นสะเทือนรุนแรงทำให้เฝิงเทียนสี่เสียหลัก เกือบพลัดตกจากที่สูง เขารีบคว้าโครงเหล็กไว้แล้วหมอบลง เหงื่อเย็นเม็ดโตไหลจากขมับผ่านปลายคาง ก่อนหยดหายไปในท้องฟ้ายามค่ำคืนอันมืดมิด
ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงแตกเป๊าะเบา ๆ จมหายไปในเสียงคำราม
เฝิงเทียนสี่ซัดซอมบี้ตัวหนึ่งที่กำลังจะเข้ามาใกล้จนร่วงลงไป เสียงร่างกระแทกพื้นอย่างหนักทำให้หนังศีรษะเขาชาวาบ
ในถุงพลาสติกมีอะไรอยู่? หรือเจ้าของโรงแรมเกิดใจดี ส่งอาวุธมาให้?
เฝิงเทียนสี่ดีใจขึ้นมาทันที เขาฟาดไม้ใส่ซอมบี้อย่างแรง ก่อนแกะถุงพลาสติกออกอย่างรวดเร็ว พอเปิดดูด้วยความตื่นเต้นเต็มเปี่ยม เขาก็ชะงัก จากนั้นก็สบถด่าอย่างบ้าคลั่ง
ที่แท้ของในถุงไม่ใช่อาวุธ แต่เป็นเสบียงที่เขาทำให้สูญเปล่า
เฝิงเทียนสี่สิ้นหวัง ความเกลียดชังเอ่อล้นในใจ
ซอมบี้ด้านล่างไม่เปิดโอกาสให้เขาระบายอารมณ์ พวกมันคลุ้มคลั่งขึ้นอีกครั้งและเคลื่อนไหวเร็วกว่าเดิม เพียงพริบตาก็มีสามสี่ตัวพุ่งมาถึงตรงหน้า อ้าปากกัดแขนเขา ฟันคมขบลงแล้วสะบัดหัวอย่างแรง ฉีกเนื้อออกไปทั้งชิ้น
เฝิงเทียนสี่ร้องลั่น เหงื่อท่วมตัว เขาฮึดแรงเฮือกสุดท้ายผลักซอมบี้ให้ตกจากโครงเหล็ก แล้วคว้าอาหารในถุงพลาสติกเทใส่หัวพวกมัน
“ไปตายซะ! ไปตายซะให้หมด!!”
แววตาเขาคลุ้มคลั่ง ความเจ็บปวดรุนแรงที่แขนทำให้เขาแยกเขี้ยว สูดปากด้วยความทรมานไม่หยุด
ความหวาดกลัวที่ใกล้ถึงขีดสุดถูกแทนที่ด้วยความโกรธจากความเจ็บปวด ไฟโทสะลุกโชนห่อหุ้มเขาไว้ เฝิงเทียนสี่ฉีกถุงพลาสติกที่เหลือทั้งหมด แล้วเทอาหารลงในปากอ้ากว้างของซอมบี้ใต้เท้าอย่างบ้าคลั่ง