【ยินดีด้วย โฮสต์ทำภารกิจสำเร็จอย่างสมบูรณ์】
【ต้องการเริ่มภารกิจโลกใบถัดไปหรือไม่】
“ต้องการ”
【กำลังเริ่มภารกิจใหม่ให้คุณ】
【กำลังโหลดภารกิจ...】
【ภารกิจพักผ่อน — เปิดโรงแรมในวันสิ้นโลก】
......
หลังแสงสว่างจ้าบาดตาวูบผ่าน เซี่ยเหยียนก็เหยียบลงบนพื้นเหนียวหนึบ
【โปรดตั้งชื่อโรงแรม】
เธอขยี้ตาที่รู้สึกระคายเล็กน้อย แล้วพูดเสียงเบาว่า “เรียกว่าโรงแรมพักผ่อนแล้วกัน”
【เปลี่ยนชื่อเรียบร้อย】
【โรงแรมพักผ่อน: ระดับ 1 จำนวนห้อง: ห้องเดี่ยว 2 ห้อง ห้องคู่ 1 ห้อง】
【เงื่อนไขอัปเกรด: 500 คะแนน】
【หลังอัปเกรด จำนวนห้องจะเพิ่มขึ้น 5 ห้อง และมีห้องพักส่วนตัวของเจ้าของร้านกับห้องอาหารเช้า】
【เปิดร้านค้าแล้ว โปรดตรวจสอบ】
ข้อมูลชุดหนึ่งผุดขึ้นมาตรงหน้าในพริบตา เซี่ยเหยียนกดเครื่องหมาย × ปิดทีละรายการ ในที่สุดภาพตรงหน้าก็กลับมาสว่างชัด
คราวนี้เธอจึงมองเห็นตำแหน่งที่ตัวเองอยู่ได้ชัดเจน ตอนนี้เธอยืนอยู่ในโถงซึ่งมีพื้นที่ราว 15 ตารางเมตร เบื้องหน้าคือประตูกระจก แต่บนนั้นมีคราบสีเหลืองดำของสิ่งที่ไม่รู้จักป้ายทับอยู่เต็มไปหมด แสงแดดแทบส่องผ่านไม่ได้ ทำให้ภายในห้องมืดสลัวอย่างยิ่ง
ผนังเหลืองเก่า สีลอกเป็นแผ่น พื้นกระเบื้องปกคลุมด้วยฝุ่นที่จับตัวกันเป็นก้อน
ด้านหลังเธอมีเคาน์เตอร์เก็บเงินแบบเรียบง่าย ยาวราว 1 เมตร ข้างในมีเตียงแคบ ๆ กว้างครึ่งเมตร ข้างเตียงมีเก้าอี้ที่เบาะหลุดลุ่ย
ผ้าปูที่นอนดำปนเหลือง ดูเหมือนไม่ได้ซักมาหลายปี
ทางขวามือของเคาน์เตอร์มีทางเดิน เซี่ยเหยียนเดินไปเตรียมดูห้องทั้งสองฝั่ง
บนบานประตูสีแดงชาดที่สีหลุดลอก ยังพอมองเห็นป้ายเลขห้อง 101
ฝั่งตรงข้ามคือห้อง 102 ถัดเข้าไปด้านในเป็นห้องคู่หมายเลข 202
เซี่ยเหยียนพึมพำพลางเปิดประตู ตรวจดูข้าวของภายใน
มีเตียงไม้เรียบง่ายหนึ่งหลัง ผ้าห่มกับเครื่องนอนดูสกปรกรุงรัง โต๊ะไม้หนึ่งตัว และเก้าอี้พลาสติกสีน้ำเงินเก่า ๆ
อีกห้องก็ไม่ต่างกัน
กลิ่นเหม็นคาวฉุนพุ่งใส่หน้า เซี่ยเหยียนถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วยกมือโบกไล่กลิ่นตรงปลายจมูก
“ระบบ สภาพโทรมขนาดนี้จะมีใครมาพักไหม?”
ไม่รู้ว่าห้องพวกนี้ไม่ได้เปิดมานานแค่ไหน กลิ่นอับราปนกับกลิ่นประหลาดที่ไม่รู้จัก เหม็นจนแทบทนไม่ไหว
【มีสิ ที่นี่เป็นหนึ่งในที่ปลอดภัยที่หาได้ยาก】
“ที่ปลอดภัยคืออะไร?”
เซี่ยเหยียนขี้เกียจดูห้องคู่ด้านในสุด จึงหันกลับไปที่โถงแล้วเปิดประตูกระจก ตั้งใจให้อากาศถ่ายเทบ้าง
แสงแดดด้านนอกสวยอย่างที่เธอจินตนาการไว้ ท้องฟ้าโปร่งกว้างสุดสายตา เป็นสีครามสดใส
อืม อากาศดีจริง ๆ
ถ้าไม่นับซอมบี้ที่อยู่ไม่ไกล แขนขาบิดเบี้ยวไปคนละทิศ ร่างกายเน่าเฟะ และมีแมลงวันบินวนอยู่ไม่หยุด ก็คงไม่มีปัญหา
เซี่ยเหยียนขมวดคิ้ว ฝืนเบนสายตาออกจากกองซอมบี้พวกนั้น
ไม่รู้ว่าเธอตาฝาดไปหรือเปล่า เหมือนจะเห็นไอสีดำจาง ๆ ลอยอยู่เหนือร่างซอมบี้พวกนั้น?
อากาศเหนือหัวพวกมันดูขุ่นมัวไปหมด
ต้องมีพิษแน่
เธอเดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว ก็เห็นพวกซอมบี้เริ่มกระสับกระส่าย
แย่แล้ว ซอมบี้กำลังมาทางนี้
เซี่ยเหยียนชักเท้าที่กำลังจะก้าวออกไปกลับ สายตาจับจ้องพวกมันเขม็ง
เธอแค่อยากออกไปดูว่าร้านนี้มีป้ายหรือเปล่า ไม่ได้อยากไปหาเรื่องพวกมันสักหน่อย
ฝูงซอมบี้เหมือนได้กลิ่นอะไรบางอย่าง รูจมูกกลวงโบ๋ทั้งสองข้างสูดอากาศอย่างแรง ก่อนจะคำรามใส่เธอแล้วโซเซพุ่งเข้ามา
ถ้ามีแค่หนึ่งหรือสองตัว เซี่ยเหยียนยังพอทนได้ แต่นี่น่าจะมีเกือบ 10 ตัวแล้วมั้ง?
หนังศีรษะของเซี่ยเหยียนชาวาบ เธอหันหลังวิ่งพรวดเข้าไปในร้าน ปิดประตูดังปัง ลากเคาน์เตอร์เก็บเงินมาขวางประตู แล้วกวาดตามองหาอาวุธป้องกันตัว
ด้านนอกไม่ไกล ฝูงซอมบี้คำรามลั่น ส่วนเซี่ยเหยียนที่อยู่ในร้านกำลังตึงเครียดจนฝ่ามือชุ่มเหงื่อ หัวใจเต้นกระหน่ำ
【ที่พักพิงปลอดภัยคือสถานที่ซึ่งซอมบี้ ภัยพิบัติ และภัยจากมนุษย์ไม่อาจคุกคามได้ ผู้ที่ได้รับการยอมรับให้เป็นเจ้าของที่พักพิงปลอดภัยจะมีพลังเหนือกว่าทุกสิ่งภายในนั้น】
หมายความว่าที่พักพิงปลอดภัยก็เหมือนกระดองเต่าสินะ?
ถ้าอย่างนั้นภารกิจครั้งนี้ก็ดูเหมือนจะผ่านได้ไม่ยาก
เซี่ยเหยียนตั้งท่าระแวดระวังอย่างเงียบ ๆ ภารกิจที่ดูเหมือนง่ายมักมีความลับที่ไม่อาจบอกใครซ่อนอยู่เบื้องหลัง
ระบบจอมหลอกลวงนี่ อย่าคิดแอบทำอะไรลับหลังฉันเชียว
【คุณคิดมากไปแล้ว ภารกิจก่อนหน้าของคุณสำเร็จระดับเอสเอสเอส ครั้งนี้เป็นรางวัลที่ตั้งใจมอบให้โดยเฉพาะ — โลกนี้มีไว้ให้พักผ่อน】
“?”
ถ้าจะให้พักผ่อน ทำไมไม่ส่งฉันไปเมืองชายทะเลวิวสวย ๆ ล่ะ ส่งมาอยู่กลางกองซอมบี้แบบนี้ ใครจะมองหน้าสกปรกมอมแมมพวกนั้นแล้วรู้สึกอยากพักผ่อนได้ลง?!
【ดังนั้นครั้งนี้จึงไม่มีบทลงโทษหากทำภารกิจไม่สำเร็จ ขอให้สนุกกับความสุขของการปล่อยตัวตามสบาย】
ไม่มีบทลงโทษงั้นเหรอ?
แบบนี้ค่อยเข้าท่าหน่อย
เซี่ยเหยียนพอใจกับผลลัพธ์ พอได้ยินว่าไม่มีความเคลื่อนไหวจากด้านนอก และนึกถึงคำอธิบายเรื่องที่พักพิงปลอดภัยของระบบเมื่อครู่ เธอก็เริ่มมั่นใจขึ้น
เธอเลื่อนเคาน์เตอร์เก็บเงินออก แล้วแง้มประตูเป็นช่องเล็ก ๆ มองออกไปข้างนอก
ฝูงซอมบี้หยุดอยู่จริง ๆ พวกมันโยกตัวไปมา ปากใหญ่ขยับอ้า ๆ หุบ ๆ เนื้อเน่า ๆ หลุดร่วงตามการเคลื่อนไหวเป็นระยะ
เซี่ยเหยียนยืดตัวขึ้น ผลักประตูเปิดออก คอยสังเกตท่าทีของซอมบี้อย่างระแวดระวัง เมื่อเห็นว่าพวกมันไม่มีปฏิกิริยาจริง ๆ เธอจึงวางใจได้อย่างสิ้นเชิง
แสงแดดที่ไม่ได้เห็นมานานส่องลงบนพื้นสีดำคล้ำภายในห้อง
“ระบบ ที่พักพิงปลอดภัยมีพื้นที่กว้างแค่ไหน?”
【ที่พักพิงปลอดภัยระดับ 1 ครอบคลุมเฉพาะพื้นที่ร้านนี้และระยะโดยรอบ 1 เมตร】
หมายความว่าหลังจากนี้ขยายพื้นที่ได้สินะ ดีเลย
เซี่ยเหยียนดึงเก้าอี้ตัวหนึ่งออกมาจากมุมห้อง นั่งตากแดดอยู่ใต้แสงอุ่น ๆ
“แล้วฉันจะนอนที่ไหน?”
【หลังอัปเกรดจะมีห้องนอนส่วนตัวของเจ้าของร้าน】
หมายความว่าตอนนี้ฉันไม่มีที่นอนงั้นเหรอ?
“แล้วฉันจะกินอะไร?” คงไม่ต้องออกไปล่าสัตว์หรอกนะ? ตอนนี้ยังจะมีสัตว์ให้ล่าที่ไหนกัน?
【ร้านค้าสามารถแลกเครื่องจำหน่ายอาหารกลางวันได้】
วู้ฮู เธอลืมไปเลยว่ายังมีร้านค้าอยู่
เธอกดเข้าไปดูร้านค้า แล้วก็เจอเครื่องจำหน่ายอาหารกลางวันจริง ๆ ราคา 150 คะแนน
ยังมีเครื่องจำหน่ายอาหารเช้า เครื่องจำหน่ายอาหารสั่งกลับบ้าน และอย่างอื่นอีกด้วย แค่ใส่คะแนนเข้าไป ไม่กี่วินาทีข้าวกล่องก็เสร็จ แล้วจะออกมาจากช่องรับสินค้าด้านล่าง
เซี่ยเหยียนสังเกตเห็นชื่อกับยอดคะแนนของตัวเองแสดงอยู่ด้านล่างสุด: 1,562 คะแนน
“นี่เป็นคะแนนของฉันเหรอ?”
【ใช่ เจ้าของร้านคนก่อนทิ้งไว้】
“เจ้าของร้านคนก่อน? นี่ฉันมารับช่วงต่อจากร้านที่พังยับเยินงั้นเหรอ?” เซี่ยเหยียนเบิกตากว้าง สีหน้าไม่อยากเชื่อ
【เจ้าของร้านคนก่อนสุ่มได้ตั๋วกลับบ้าน แล้วกลับไปแล้ว】
“สุ่มตั๋วกลับบ้านยังไง?” เซี่ยเหยียนใจเย็นลง เธอจะลองเสี่ยงดวงดู บางทีอาจสุ่มได้ตั๋วกลับบ้านเหมือนกันก็ได้
【ยอดคะแนนของคุณไม่เพียงพอ】
ลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นมา
“สุ่มหนึ่งครั้งต้องใช้กี่คะแนน?”
【วงล้อเสี่ยงโชคระดับสูง ใช้ 1,999 คะแนนต่อการสุ่มหนึ่งครั้ง ทุกครั้งจะสะสมระดับโชค 1% เมื่อครบ 100% จะได้รับของขวัญลึกลับชิ้นใหญ่】
ดี เธอรู้อยู่แล้วว่าไม่มีทางง่ายขนาดนั้น
เจ้าของร้านคนก่อน เธอนี่ร้ายจริง ๆ
“งั้นหลังจากเธอไป ร้านนี้ก็ต้องเริ่มต้นจากศูนย์ใช่ไหม?”
【ใช่】
เซี่ยเหยียนถอนหายใจยาว ไม่รู้จะพูดอะไรออกมา
“ในเมื่อมีคะแนนตั้งเยอะ ก็อัปเกรดเป็นระดับ 2 เลย!”
【ไม่ได้ บัญชีส่วนตัวไม่สามารถใช้จ่ายในการอัปเกรดได้】
เซี่ยเหยียน:...
เธอลูบท้องที่ร้องโครกคราก แล้วสั่งซื้อเครื่องจำหน่ายอาหารกลางวันจากร้านค้าอย่างไม่ลังเล ก่อนจะสั่งเครื่องทำน้ำดื่มเพิ่มอีกเครื่อง
เครื่องทั้งสองปรากฏขึ้นในร้านเล็ก ๆ ทันที และจัดวางไว้ตรงมุมห้องตามที่เธอต้องการ
เซี่ยเหยียนทำตามคำแนะนำ ตั้งค่าตัวเองให้เป็นผู้ดูแลเพียงคนเดียว
เธอสั่งข้าวผัดน่องเป็ดผงยี่หร่าจากเครื่องจำหน่ายอาหารกลางวัน แล้วลากเก้าอี้มาวางหน้าเคาน์เตอร์เก็บเงิน เปิดกล่องข้าว กลิ่นหอมของผงยี่หร่าผสมความเผ็ดนิด ๆ ลอยกรุ่นเข้าจมูก เม็ดข้าวเรียวยาวอวบอิ่มเคลือบซอสสีเข้ม มีเนื้อน่องเป็ดชิ้นใหญ่กับหอมหัวใหญ่สีม่วงปะปนอยู่ สีสัน กลิ่น และรสชาติดูเย้ายวนไปหมด
เธอแกะตะเกียบใช้แล้วทิ้งออกมา ถูเข้าด้วยกันสองสามที ก่อนคีบข้าวก้อนใหญ่ยัดเข้าปาก
อื้ม~ ฟินสุด ๆ!
ภายในร้าน เธอนั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์เก็บเงิน กินอย่างเอร็ดอร่อยจนส่งเสียงซี้ดซ้าด
ด้านนอกร้าน ฝูงซอมบี้พยายามดมกลิ่นอาหารในอากาศอย่างกระตือรือร้น
พวกมันก็หิวเหมือนกันสินะ