ไม่ไกลนัก จู่ ๆ ก็มีเสียงเบรกดังขึ้น
แหลมบาดหู
แม้แต่เซี่ยเหยียนที่นั่งอยู่ในร้านยังได้ยิน ไม่ต้องพูดถึงฝูงซอมบี้ที่เฝ้าอยู่ข้างนอก
พวกซอมบี้คำรามเกรี้ยวกราด ก่อนพุ่งไปยังต้นเสียงพร้อมเสียงหวีดหวิว
เซี่ยเหยียนกินข้าวคำสุดท้ายจนหมด แล้วหยิบถุงขยะออกมาจากหลังเคาน์เตอร์เก็บเงิน ฉีกออกมาหนึ่งใบ ใส่ตะเกียบกับกล่องข้าวลงไป แล้วโยนลงถังขยะข้าง ๆ
พอกินอิ่ม เธอก็กดสั่งเก้าอี้โยกจากร้านค้าระบบ แล้วเอาไปวางตรงที่แสงแดดส่องถึง จากนั้นเอนตัวลงไป เตรียมอาบแดดและงีบสักพัก
ส่วนเรื่องดึงดูดลูกค้ามาอัปเกรดอะไรนั่น ค่อยว่ากันหลังตื่นแล้วกัน
ไหน ๆ ก็มาเที่ยวพักผ่อนแล้ว ก็ต้องทำตัวให้สมกับที่มาพักร้อน
ซอมบี้ที่เคยล้อมอยู่แถวนั้นถูกเสียงเบรกดึงดูดไปหมด เผยให้เห็นถนนเดิมที่ว่างเปล่า
เซี่ยเหยียนเอนอยู่บนเก้าอี้โยก หรี่ตามองรอบตัวอย่างสบายใจ
สองข้างถนนตรงหน้าเต็มไปด้วยร้านรวง มีร้านค้าสารพัดประเภท
หลังผ่านการทำลายล้างของวันสิ้นโลกมาสี่ปี ร้านค้าสองแถวนี้ก็พังยับเยินไปนานแล้ว ของข้างในถูกปล้นไปจนเกลี้ยง
ช่วงที่ไม่มีซอมบี้ เธอยังอุตส่าห์วิ่งออกไปดูรอบ ๆ ด้วย
ร้านของเธอสะดุดตามาก แค่เลี้ยวมาก็เห็นแล้ว
ก่อนวันสิ้นโลกที่นี่คงเป็นโรงแรมเหมือนกัน อาคารทั้งหลังสูงถึง 30 ชั้น มีป้ายขนาดมหึมาตั้งอยู่บนยอดตึก
ป้ายผ่านลมฝนจนขึ้นสนิมเต็มไปหมด แถบไฟบนนั้นก็พังไปนานแล้ว แม้แต่ตัวอักษรก็มองไม่ชัด น่าจะเขียนว่าโรงแรมจินเซ่อกระมัง
เป็นชื่อที่ดีทีเดียว ไม่แน่ว่าในอนาคตเธออาจเปลี่ยนกลับไปใช้ชื่อเดิม
ยังไม่ทันได้พินิจดูให้ละเอียด ซอมบี้ที่โผล่มาตรงหัวมุมถนนก็เห็นเธอเข้า มันอ้าปากกว้างแล้วพุ่งตรงมา
เซี่ยเหยียนไม่รั้งรออยู่ข้างนอก รีบวิ่งกลับเข้าไปในร้าน สลัดความคิดทิ้งแล้วนอนหลับให้เต็มอิ่มก่อน!
เธอหลับตั้งแต่เที่ยงจนถึงราวสี่ห้าโมงเย็น ในที่สุดก็ได้นอนเต็มที่
เซี่ยเหยียนยืดเส้นยืดสาย ก่อนปิดประตูและล็อกให้เรียบร้อย
แม้จะเป็นฤดูร้อน แต่โลกนี้ไม่เหมือนเดิม ดวงอาทิตย์ตกตั้งแต่ห้าโมงเย็น
หลังนอนเต็มอิ่ม ตอนนี้เธอต้องหาอะไรทำสักอย่าง
ก่อนหน้านี้ระบบบอกว่ามีห้องเดี่ยวสองห้อง และห้องคู่หนึ่งห้อง
ไม่มีที่พักให้เธอหรือไง? คิดจะให้เธอนอนพื้นรึไง?
ล้อเล่นน่า ห้องคู่เป็นของเธอ
เธอเดินไปหน้าห้องคู่แล้วเปิดไฟ
แสงสีเหลืองสลัวส่องให้เห็นห้องเล็ก ๆ ตรงหน้าอย่างชัดเจน
ในห้องมีเตียงคู่หนึ่งเตียง โต๊ะชาเก่าโทรมหนึ่งตัว กับโซฟาหนังสีน้ำเงินเข้มที่หนังลอกเป็นขุย
สิ่งที่เหนือความคาดหมายคือ ข้างในยังมีห้องน้ำส่วนตัวด้วย
เธอเปิดก๊อก รออยู่พักใหญ่กว่าจะมีน้ำไหลออกมาเพียงน้อยนิด เป็นน้ำที่พอเรียกได้ว่าใสสะอาด
เซี่ยเหยียนดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ รองน้ำขึ้นมาหนึ่งกำมือแล้วล้างหน้าอย่างชื่นใจ
ออกมาแล้วเธอก็ดึงผ้าม่านปิด หากหันกลับมาแล้วเจออะไรแปลก ๆ เข้า เธอคงตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ
เธอดึงผ้าปูเตียงออก แล้วโยนผ้าห่มกับหมอนลงไปที่โถง
จากนั้นซื้อที่นอนใหม่เอี่ยมกับชุดเครื่องนอนครบสี่ชิ้นจากร้านค้าระบบ หมดไปทั้งหมด 100 คะแนน
รวมกับเครื่องจักรสองเครื่องที่ซื้อก่อนหน้านี้ ตอนนี้เธอเหลือคะแนนแค่ 1162 คะแนน
ยังดีที่ในฐานะเจ้าของร้าน เธอกินและพักฟรี ไม่อย่างนั้นคะแนนแค่นี้คงทำอะไรไม่พอแน่
เมื่อมองเตียงที่เปลี่ยนโฉมใหม่ ในที่สุดเซี่ยเหยียนก็พอใจขึ้นมาบ้าง
หลังเช็ดตัวพอสะอาด เธอก็เอนกายลงบนเตียง แล้วศึกษาข้อกำหนดการอัปเกรดอย่างละเอียด
ตามกฎของระบบ การอัปเกรดเป็นระดับ 2 ต้องใช้ 500 คะแนน
อีกทั้งหากต้องการเปลี่ยนอุปกรณ์ในห้องเดี่ยว เจ้าของร้านต้องซื้อจากร้านค้าระบบ ยิ่งตกแต่งห้องเดี่ยวประณีตเท่าไร ราคาห้องก็ยิ่งแพงขึ้น
เซี่ยเหยียนนึกถึงเตียงเก่าโทรมในห้องเดี่ยวทั้งสองห้อง กับผ้าห่มที่เริ่มมีไส้ในหลุดลุ่ย ก็อดคิดไม่ได้ว่าชีวิตต่อจากนี้คงต้องมุ่งมั่นทำงานหาเงินไปตลอด
เมื่อเปลี่ยนไปยังหน้าหมวดเฟอร์นิเจอร์ในร้านค้าระบบ เธอก็พบว่าในนั้นไม่ได้มีแค่เฟอร์นิเจอร์ แต่ยังมีวัสดุตกแต่งด้วย เช่น กระเบื้องปูพื้น โคมไฟ ของแขวนผนัง และของตกแต่งทั้งงานระบบกับงานบิลต์อิน
กระทั่งผ้าปูที่นอน ปลอกผ้านวม บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่โรงแรมต้องมี ก็มีให้เลือกซื้อ
พูดได้ว่า ขอแค่มีคะแนน ก็แต่งห้องได้ตามใจ
มุมล่างสุดของหน้าจอมีหมวดตัวอย่างอยู่ เซี่ยเหยียนกดเข้าไปดู แล้วพบว่าข้างในมีแบบจำลองห้องตัวอย่างให้เลือกครบครันสุด ๆ
แต่ราคาค่อนข้างแพง ชุดหนึ่งต้องใช้ถึง 5999 คะแนน
ซื้อไม่ไหว ไปดีกว่า
เซี่ยเหยียนปิดหน้าจอร้านค้าระบบ แล้วเปิดรายละเอียดคะแนนขึ้นมาใหม่
คะแนน 1162 คะแนนที่เธอมีอยู่ตอนนี้เป็นของที่เจ้าของคนก่อนทิ้งไว้ให้ ตามกฎของระบบ รายได้จากการดำเนินกิจการร้านเล็ก ๆ เจ้าของร้านสามารถใช้ได้ตามใจ แต่จะส่งผลต่อความเร็วในการอัปเกรด และทำให้เวลาได้รับสิทธิประโยชน์ล่าช้าออกไป
แต่คะแนนในมือของเธอเป็นของส่วนตัวจริง ๆ
นี่หมายความว่าเธอมีช่องทางหาเงินนอกเหนือจากรายได้ร้านหรือเปล่า?
หรือระบบอนุญาตให้เจ้าของร้านทำกำไรจากส่วนต่าง? ถ้าอย่างนั้นก็มีอะไรให้ทำอีกเยอะเลย!
“ระบบ คะแนนแบบไหนถึงจะเป็นของฉันเอง?” เซี่ยเหยียนไม่อยากเสียเวลาคิด จึงถามระบบตรง ๆ
【ต้องอัปเกรดร้านเล็ก ๆ ให้ถึงระดับ 5 ก่อน จึงจะเปิดบริการจัดส่งอาหารได้】
“นี่ไม่ใช่โรงแรมหรือไง? ทำไมมีบริการส่งอาหารด้วย?”
【ขึ้นอยู่กับว่าคุณเลือกเปิดร้านอาหารให้บริการแก่บุคคลภายนอกหรือไม่】
“หมายความว่าต้องถึงระดับ 5 ถึงจะมีร้านอาหาร แล้วเจ้าของร้านมีสิทธิ์เลือกว่าจะเปิดให้คนนอกใช้บริการหรือเปล่า ถ้าเปิด ค่าส่งก็เป็นของเจ้าของร้านใช่ไหม?”
【ใช่】
ระดับ 5 ดูจะยังอีกไกล
เซี่ยเหยียนตัดใจ เธอคิดว่าปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตาน่าจะดีกว่า
อีกอย่างเธอไม่มีความสามารถป้องกันตัว ออกไปก็เท่ากับไปตายไม่ใช่หรือไง?
【คุณสามารถเสี่ยงโชคในวงล้อแห่งโชคฉบับธรรมดาได้】
ยังมีวงล้อฉบับธรรมดาด้วยเหรอ?!
เซี่ยเหยียนตื่นเต้นขึ้นมา ลุกนั่งแล้วเปิดหน้าจอ ด้านขวามือของร้านค้าระบบมีวงล้อเจ็ดสีทรงกลมอยู่
เธอกดเข้าไป วงล้อสีสันสดใสขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
“ระบบ ทำไมมองไม่เห็นว่าเขียนอะไรไว้?” เซี่ยเหยียนแทบคลั่ง
【ตอนนี้คะแนนโชคของคุณเป็น 0 ต้องสะสมให้ถึง 10 ก่อนจึงจะมองเห็น】
ลูกไม้ชัด ๆ!
นี่มันลูกไม้ชัด ๆ!
“สุ่มหนึ่งครั้งต้องใช้กี่คะแนน?”
【10 คะแนน】
“มา ๆ สุ่มเลย!”
เธอจ่าย 10 คะแนนอย่างไม่ลังเล ปุ่มสุ่มจึงสว่างขึ้น เซี่ยเหยียนแตะลงไปกลางอากาศ แล้ววงล้อขนาดใหญ่ก็หมุนอย่างรวดเร็ว
เพราะมองตัวอักษรบนวงล้อไม่เห็น เธอจึงเห็นเพียงสีต่าง ๆ หมุนผ่านสายตาไปไม่หยุด
ส่วนสีไหนจะได้รางวัลอะไร เธอไม่มีเบาะแสเลย
ไม่นานวงล้อก็ค่อย ๆ ชะลอ ก่อนหยุดลงตรงช่องแคบสีแดง
【กำลังจัดส่งรางวัล...】
【โปรดตรวจสอบ】
เสียงติ๊งดังขึ้น แถบข้อมูลร้านเล็ก ๆ สว่างวาบ เธอกดเข้าไปดูแล้วพบว่ามีชุดอุปกรณ์กล้องวงจรปิดเพิ่มเข้ามา
“กล้องวงจรปิด?” เซี่ยเหยียนขมวดคิ้ว
【อุปกรณ์กล้องวงจรปิด: กล้องสองตัวที่ไม่จำเป็นต้องเดินสาย สามารถติดตั้งไว้ตรงไหนก็ได้ตามความต้องการของเจ้าของร้าน】
เซี่ยเหยียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะติดกล้องไว้หน้าร้านกับในโถง
สุ่มต่อ
วงล้อหลากสีหมุนเร็วจี๋อีกครั้ง
ในใจเซี่ยเหยียนเต็มไปด้วยความคาดหวัง
【กำลังจัดส่งรางวัล...โปรดตรวจสอบ】
คราวนี้จะได้อะไรนะ?
เซี่ยเหยียนเปิดสัญลักษณ์กล่องของขวัญอย่างใจจดใจจ่อ
ตุ๊กตาหมีขนาดเท่าคนตัวหนึ่งปรากฏขึ้นบนเตียงของเธอ
【ยินดีด้วย คุณสุ่มได้พนักงานทำความสะอาดระดับ 1 — สงสง】
【โปรดทราบ: สงสงกลัวไฟ】
นี่...พนักงานทำความสะอาดเหรอ?
เซี่ยเหยียนมองหมีขนยาวสีน้ำตาลดำข้างตัวอย่างงุนงง อุ้งเท้าขนปุกปุยไม่มีนิ้ว
“แบบนี้ทำงานได้เหรอ?”
ดวงตากลมสีดำสนิทของเจ้าหมีมีแสงวาบขึ้น ราวกับเปิดสวิตช์ติดไฟ มันกระโดดลงจากเตียงแล้วหันมาหาเธอ เสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่แยกไม่ออกว่าเป็นเสียงชายหรือหญิงดังออกมาจากท้องของมัน
“เจ้านายผู้ทรงเกียรติ พนักงานทำความสะอาดสงสงมารายงานตัวแล้ว โปรดสั่งงานสงสงได้ตามต้องการ”