ตีห้านาทีสิบห้า เซี่ยเหยียนตื่นตรงเวลา
ทำไมทุกวันถึงตื่นตอนนี้ตลอดเลยนะ หรือว่าจะเป็นนาฬิกาชีวิต?
เซี่ยเหยียนสะท้านวาบ แบบนี้ไม่เอาด้วยหรอก ไม่ได้ ต้องนอนต่ออีกหน่อย
เธอล้มตัวลงนอนอีกครั้ง ดึงผ้าห่มนุ่มขึ้นมาคลุมจนมิด แล้วหลับตาลง พยายามรวบรวมความง่วงที่ยังไม่จางหายกลับมาเพื่อหลับต่อสักงีบ
แม้จะสะลึมสะลือ แต่ในใจก็ยังพะวงเรื่องเปิดประตูห้องอาหารที่ให้บริการตลอดวันตอนเจ็ดโมง เธอจึงหลับไปได้พักหนึ่งก็ลืมตาขึ้นมาดูเวลา
6:15
นอนต่ออีกหน่อย ยังเช้าอยู่
6:42
ต่ออีกนิด...
6:55
งีบอีกแป๊บเดียว ไม่ต้องรีบ
7:42
อะไรนะ?! เซี่ยเหยียนเห็นตัวเลขชัด ๆ แล้วก็หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง แทบไม่อยากเชื่อ เธอแค่งีบไปนิดเดียวไม่ใช่หรือไง? ไม่เห็นรู้สึกว่าหลับไปเลยนี่!
เซี่ยเหยียนรีบสวมเสื้อผ้า แปรงฟันล้างหน้า วิ่งไปมัดผมไป
แย่แล้ว วันแรกหลังอัปเกรดก็ตื่นสายเสียแล้ว ดูท่าคงต้องจ้างพนักงานสักคน
เซี่ยเหยียนพุ่งออกจากห้อง แต่กลับพบว่าด้านนอกยังมีอีกห้องหนึ่ง
เกิดอะไรขึ้น? ห้องซ้อนห้องงั้นเหรอ? เธอขมวดคิ้ว ก่อนผลักประตูบานที่สองแล้ววิ่งออกไปยังโถงทางเดิน
เธอรู้สึกเหมือนยังตื่นไม่เต็มตา ทำไมวันนี้โถงทางเดินถึงยาวขนาดนี้นะ?
ในที่สุดก็เห็นบันได เธอรีบวิ่งขึ้นไปชั้นสอง ก่อนยืนงงมองห้องที่แต่เดิมเป็นห้องอาหารเช้า ตอนนี้กลับกลายเป็นห้องหมายเลข 103
ห้องอาหารเช้าของฉันล่ะ?
โถงทางเดินแคบ ๆ บนชั้นสองยาวขึ้นกว่าเดิม มีห้องเรียงอยู่สองแถวพร้อมป้ายหมายเลข เซี่ยเหยียนเดินตามทางเข้าไปเรื่อย ๆ จนถึงห้อง 113