เถ้าแก่สาววัยยังน้อยตรงหน้าทำให้เธอกลับมามีความหวังอีกครั้ง
หากอาหารกับเสบียงที่นี่ขายได้ครั้งละมาก ๆ พวกเธอก็จะยืนหยัดอยู่แนวหน้าได้นานขึ้น
เพราะระหว่างปฏิบัติการ ไม่ได้แข่งกันแค่กำลังรบ แต่ยังแข่งกันที่เสบียงด้วย
“ผ้าอนามัยเหรอ? อยากได้เท่าไหร่?” เซี่ยเหยียนหรี่ตาลงเล็กน้อย คล้ายจะเห็นแต้มคะแนนกำลังโบกมือเรียกอยู่รำไร
เมื่อเห็นว่ายังพอมีหวัง ใบหน้าของหญิงสาวก็แดงระเรื่อขึ้นด้วยความตื่นเต้น เธอก้าวสองก้าวมาหยุดหน้าเคาน์เตอร์ชำระเงิน โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย “คุณมีเท่าไหร่? ฉันต้องการอย่างน้อยร้อยห่อ!”
เซี่ยเหยียนกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนเคาะโต๊ะเบา ๆ น้ำเสียงสงบนิ่ง “คุณมีพลังมิติหรือ? ของตั้งมากมายขนาดนั้นจะขนไปได้หรือไง?”
หญิงสาวชะงัก เธอลืมเรื่องสำคัญขนาดนี้ไปได้อย่างไร?! แต่พอคิดอีกที ขอเวลาอีกวันสองวัน เธอก็จะฟื้นกำลังได้ถึง 80 เปอร์เซ็นต์ แล้วกลับไปตามคนในทีมที่มีพลังมิติมาขนเสบียงได้!
เธอกดความตื่นเต้นเอาไว้ แล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “เรื่องนี้ไม่ต้องห่วง ฉันหาทางได้ คุณยังมีของอย่างอื่นขายทีละมาก ๆ ไหม? อย่างข้าวกล่องหรืออาหารเช้าอะไรทำนองนั้น!”
สิ่งที่สำคัญกว่าผ้าอนามัยก็คืออาหาร
เป้าหมายสุดท้ายของเธอก็คืออาหาร
เมื่อเช้าเธอจงใจสังเกตดูแล้ว ในห้องอาหารเช้าไม่มีครัว มีแต่อาหารวางซ้อนพูนเต็มถาด ขณะที่ในโรงแรมมีลูกค้าแค่ 6 คน เห็นได้ชัดว่าอาหารมีมากกว่าคน
นั่นแปลว่าเถ้าแก่สาวมีเสบียงเหลือเฟือ!
ถ้าขายให้เธอสักครึ่งหนึ่งได้...
แต่เซี่ยเหยียนกลับส่ายหน้า ทำลายความหวังของเธอจนหมดสิ้น