เซี่ยเหยียนเองก็เริ่มทำตัวไม่ถูกขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอเลือนรางว่าภายในอากาศนอกจากกลิ่นอาหารแล้ว ยังมีอีกกลิ่นหนึ่งลอยปะปนอยู่ กลิ่นหอมสดชื่นเจือกลิ่น...เห็ดอย่างนั้นหรือ?
เธอเองก็อธิบายไม่ถูกว่ากลิ่นหอมนั้นคืออะไร
“แค่ก” เธอไอกลบเกลื่อนหนึ่งที “พี่สาวเห็นเธอน่ารักเกินไป เลยหอมด้วยความเอ็นดูแบบผู้ใหญ่ อย่าเข้าใจผิดนะ ฮ่า ๆ”
น่าอึดอัดชะมัด
เซี่ยเหยียนเก็บถาดอาหารแล้วเผ่นหนีไปอย่างลนลาน
ลู่เจวี๋ยจ้องแผ่นหลังของเธอ ดวงตาชุ่มวาว ก่อนจะลูบแก้มตัวเองแล้วยิ้มอย่างมีความสุข
เป็นอย่างที่พี่ชายพูดจริง ๆ ด้วย ลูกกวางเป็นที่ชื่นชอบของคนอื่นมากเลย~
เซี่ยเหยียนวิ่งปรู๊ดไปถึงโถงใหญ่ เตรียมของใช้แบบใช้แล้วทิ้งสามชุด ข้างในมีสบู่ก้อนกับแชมพูแบบใช้แล้วทิ้ง รวมถึงผ้าเช็ดตัวหนึ่งผืน ตั้งใจจะนำไปแจกให้ลูกค้าที่พักห้องเดี่ยวในอีกเดี๋ยว
สงสงกำลังถือผ้าขี้ริ้วเช็ดเครื่องจักรสามเครื่อง กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศ
หลังนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์เก็บเงินประมาณหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดเธอก็ได้ยินเสียงคนลงมา
เซี่ยเหยียนคว้าของลุกขึ้น แล้วเดินไปที่ปากทางเดิน
“คุณลูกค้า นี่เป็นของใช้ส่วนตัวสำหรับชำระล้างแบบใช้แล้วทิ้ง ทางร้านมอบให้ฟรีค่ะ นอกจากนี้ร้านเรายังมีของใช้สำหรับวันนั้นของเดือนของผู้หญิง รวมถึงชุดชั้นในและกางเกงในทั้งชายหญิงจำหน่าย หากต้องการก็ซื้อได้ที่เคาน์เตอร์นะคะ”
หลี่หรูชะงักไป ก่อนสีหน้าจะเบิกบาน เธอรีบก้าวเข้ามารับของพร้อมกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ
“ขอบคุณค่ะ เจ้าของร้าน! ขอบคุณมากค่ะ!”