หลี่อวิ๋นเห็นน้องสาวคนเดียวของตัวเองแทบจะขาดใจตายอยู่แล้ว ความเจ็บปวดแล่นพล่านในอก เธอคุกเข่าลงทันที
“ถ้าเธอกล้าคุกเข่า ฉันจะฆ่าน้องสาวเธอให้ตายจริง ๆ” เซี่ยเหยียนเอ่ยเสียงเย็น สีหน้ามืดครึ้ม
หลี่อวิ๋นคนนี้ช่างเจ้าแผนการนัก เล่นเอาเธอจนมุมทั้งสองทาง
ถ้าหลี่อวิ๋นคุกเข่าลง เรื่องก็จะถือว่าจบลงตรงนี้
เธอทำได้แค่กล้ำกลืนความขุ่นข้องใจเอาไว้
มาเล่นเล่ห์เหลี่ยมต่อหน้าเธอแบบนี้? ชวนให้คลื่นไส้จริง ๆ
หลี่อวิ๋นได้ยินดังนั้นก็รีบหยุดการเคลื่อนไหว ก่อนจะลุกขึ้นยืนใหม่ เธอมองน้องสาวที่หายใจเข้าได้แต่ออกไม่ได้ ดวงตาเหลือกขึ้น แล้วทุบกรงลูกบาศก์ใสอย่างแรง
“เถ้าแก่! ขอร้องล่ะ ปล่อยน้องสาวฉันออกมาเถอะ! เธอกำลังจะขาดใจตายแล้ว! เธอก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่งเอง!”
หลี่อวิ๋นจงใจไล่สายตามองคนรอบข้าง แฝงคำข่มขู่ไว้ในแววตา
เซี่ยเหยียนเห็นชัดทุกอย่าง โกรธจนถึงขีดสุดกลับหัวเราะออกมาแทน “หึ”
หลี่อวิ๋นหยุดมือ จ้องเธออย่างหวาดผวา
“สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดก็คือคนที่วางกับดักให้ฉัน แล้วหลอกใช้ฉันเหมือนคนโง่”
“เดิมทีฉันคิดจะแค่สั่งสอนพวกเธอสักหน่อยก็พอ แต่พวกเธอสองคนสมเป็นพี่น้องกันจริง ๆ ไม่มีฝีมือแล้วยังกล้าไปหาเรื่องคนอื่น หึ ๆ ฉันทนคนที่ทำผิดแล้วลอยนวลไม่ได้ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ไปเที่ยวเขตซอมบี้ระดับ 5 ด้วยกันสักวันแล้วกัน!”
เซี่ยเหยียนตาคมกริบ มือขยับว่องไว เธอเลือกพื้นที่ที่มีซอมบี้ระดับ 5 อยู่หนาแน่นที่สุด แล้วส่งหลี่อวิ๋นกับหลี่หรูไปที่นั่น จากนั้นก็เปิดหน้าจอกล้องวงจรปิดของโรงแรมต่อหน้าทุกคน แล้วฉายภาพขึ้นบนผนังว่าง
ซอมบี้ระดับ 5 หลายสิบตัวคลุ้มคลั่งทันทีที่ทั้งสองปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ พวกมันคำรามแล้วพุ่งเข้าใส่พร้อมกัน หลี่อวิ๋นกับหลี่หรูที่อยู่ตรงกลางหน้าซีดเผือด ขาสั่นจนแทบยืนไม่อยู่ หมดความสามารถที่จะต่อต้านโดยสิ้นเชิง