จอคอมพิวเตอร์ส่องแสงสีน้ำเงินเรืองรองออกมา
เจียงเช่อกดนิ้วลงบนล้อเลื่อนของเมาส์ ค่อย ๆ เลื่อนลงไปเรื่อย ๆ
รีวิวหลายร้อยรายการ ล้วนเป็นดาวห้าดวงเต็มสิบทั้งหมด
ไม่มีแม้แต่คำเดียวที่พูดถึงรสชาติอาหาร
ทุกคนล้วนอวยพรให้ไรเดอร์ปลอดภัยตลอดการเดินทาง หรือไม่ก็วิงวอนขอร้องอย่ามาเคาะประตูอีก
ผิดปกติ
นี่ไม่ใช่รีวิวอาหารทั่วไปแน่นอน
เจียงเช่อหยิบโทรศัพท์บ้านบนโต๊ะขึ้นมา กดสายภายในไปที่ชั้นล่าง
"ให้เหลยเป้าขึ้นมาหน่อย"
"เอาหน่วยความจำของรถไฟฟ้าที่ติดกล้องดีวีไว้เมื่อวันนี้มาด้วย"
ช่วงปี 2008 ยังไม่มีกล้องบันทึกภาพแบบพกพาอะไร
เจียงเช่อเพื่อป้องกันไม่ให้พวกนักเลงพวกนี้ออกไปก่อเรื่องบนถนน เลยสั่งให้คนไปซื้อกล้องดีวีดิจิตราคาถูกเป็นชุด ๆ จากตลาดอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์
ใช้เทปใสพันไว้แน่นกับแฮนด์รถไฟฟ้า
เรียกได้ว่าเป็นการสุ่มตรวจมาตรฐานการบริการ อีกทั้งยังเก็บไว้เป็นหลักฐาน ป้องกันไม่ให้ลูกค้ามาเอาเปรียบ
ไม่ถึงไม่กี่นาที เหลยเป้าสวมเสื้อเชิ้ตลายดอกที่คับแน่นจนตึง ผลักประตูเดินเข้ามา
ในมือกำการ์ดหน่วยความจำสีดำเอาไว้หนึ่งกำ
"พี่ใหญ่ การ์ดทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้ว"
เจียงเช่อไม่พูดอะไรมาก รับเครื่องอ่านการ์ดมา เสียบการ์ดหนึ่งใบเข้าไปในเคสคอมพิวเตอร์
คลิกเมาส์สองครั้ง เปิดไฟล์วิดีโอชื่อ "จางเฉียง-002"
ภาพปรากฏขึ้น กระเด้งกระดอนขึ้นลงอย่างรุนแรง
พร้อมกับเสียงลมหวีดหวิวดังรบกวน
เวลาที่มุมขวาล่างของวิดีโอแสดงเป็นเที่ยงครึ่ง พอดีกับช่วงเวลาส่งอาหารที่คับคั่งที่สุด
จางเฉียง เป็นนักสู้มือทองของเขตเฉินเตา
สู้ได้อย่างบ้าคลั่งไม่กลัวตาย
ในภาพ จางเฉียงกำลังคร่อมรถไฟฟ้ายี่ห้อลวี่หยวนสีลอก ๆ คันหนึ่ง แล่นอย่างบ้าคลั่งบนถนนเจี้ยนกั๋วเป่ยลู่
ไฟแสดงระดับแบตเตอรี่บนแผงหน้าปัดกระพริบแสงสีแดง
บนตะขอที่แฮนด์รถ มีถุงพลาสติกสีขาวห้อยอยู่ ข้างในมีข้าวไก่ตุ๋นซีอิ๊วสองกล่อง
เพราะไม่มีกล่องกันกระแทก ถุงพลาสติกจึงสั่นไหวอย่างบ้าคลั่งกลางสายลม
วิทยุสื่อสารติดอยู่ที่ปกเสื้อสูทของจางเฉียง
เสียงตะโกนแหบแห้งของเฉินเตาดังออกมาจากนั้น
"เฉียงจื่อ! ออเดอร์นี้เหลือเวลาอีกสี่นาทีก็จะสายแล้ว!"
ฉันเตือนไว้เลยนะ ถ้าแกโดนคอมเมนต์ไม่ดี ทำให้เขตเราได้อันดับท้ายสุด
ฉันจะถลกหนังแกเอง!
ในภาพ จางเฉียงไม่พูดสักคำ
เขาทำเพียงแค่บิดคันเร่งทางขวาให้สุดจนถึงขีดจำกัด
มอเตอร์ส่งเสียงครวญครางราวกับรับน้ำหนักไม่ไหว
รถไฟฟ้ามือสองคันนี้ ถูกเขาขี่จนรู้สึกเหมือนรถแข่งสูตรหนึ่ง
ในเส้นทางการจราจรที่หนาแน่น เขาแล่นซ้ายทีขวาที สอดแทรกเข้าไปในช่องว่างของเลนรถยนต์
เจียงเช่อหยิบแก้วชาดินเผาที่บิ่นขึ้นมาจิบน้ำเย็นหนึ่งอึก กลืนลงไปเพื่อระงับหัวใจที่เต้นเร็วขึ้น
นี่มันไม่ใช่การส่งอาหารเลย
นี่มันคือการฝ่าวงล้อมเอาชีวิต
ภาพถอยหลังอย่างรวดเร็ว ต้นไม้ข้างทางเบลอเป็นสีเขียวเป็นแนวยาว
ข้างหน้าคือสี่แยกถนนเจียฟ่างลู่
ไฟเหลืองกะพริบ กำลังจะเปลี่ยนเป็นสีแดง
บนถนนขวาง รถบรรทุกดินยี่ห้อสไตเออร์ขนาดใหญ่ที่บรรทุกทรายเต็มคันไม่มีทีท่าจะชะลอความเร็วเลยแม้แต่น้อย
หัวรถขนาดใหญ่ทรงพลัง พร้อมจะฝ่าไฟแดงอย่างบ้าคลั่ง
คนขับรถบรรทุกดินกดแตรลมอย่างบ้าคลั่ง
"ปี๊ด——"
เสียงกัมปนาททะลุไมโครโฟนของกล้องดีวี ดังระเบิดออกมาจากลำโพงในออฟฟิศของเจียงเช่อ
มือที่จับแก้วชาของเจียงเช่อสั่นเล็กน้อย
ถ้าเป็นคนปกติ ตอนนี้คงเบรกตายตัว หนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะไกลได้แล้ว
แต่จางเฉียงไม่ทำ
เขามองนาฬิกาข้อมือราคาถูกที่ซื้อจากตลาดนัด
เหลือเวลาอีกเพียงสามนาทีก่อนจะสาย
เจียงเช่อเห็นในภาพ มือสองข้างที่จับแฮนด์รถของจางเฉียง หลังมือมีเส้นเลือดปูดโปน
รถไฟฟ้าไม่เพียงแต่ไม่ชะลอความเร็ว กลับพุ่งตรงเข้าหากลางสี่แยกอย่างไม่เกรงกลัว
พลังสองฝ่ายกำลังจะปะทะกันที่สี่แยก
"แคร่ก——"
เสียงเสียดสีของยางรถดังแหลมคม
คนขับรถบรรทุกดินตกใจจนแทบบ้า เบรกลมจนสุดแรง
ยางบรรทุกหนักทั้งสิบสองเส้นลากเป็นรอยดำยาวหลายสิบเมตรบนพื้นถนนแอสฟัลต์
กลิ่นยางไหม้คลุ้งกระจายไปในอากาศ
ทรายในกระบะท้ายเพราะแรงเฉื่อย จึงไหลทะลักไปข้างหน้าอย่างดังกราว ๆ
หัวรถบรรทุกขนาดใหญ่ หยุดอยู่ห่างจากรถไฟฟ้าไม่ถึงครึ่งเมตร
ความร้อนแรงแทบจะพุ่งชนเลนส์กล้องดีวี
ในภาพ
จางเฉียงใช้เท้าข้างหนึ่งยันพื้น
พื้นรองเท้าหนังราคาถูกคู่นั้นครูดไปกับพื้นเป็นรอยขาว
เขาทั้งคนทั้งรถ หยุดนิ่งราวกับภูเขาไท่ซาน อยู่ตรงหน้ารถบรรทุกดิน
เลนส์เงยขึ้นเล็กน้อย
ผ่านแว่นกันแดดแมลงวันราคาถูก จางเฉียงจ้องเขม็งไปที่คนขับในห้องโดยสารที่สูงกว่าสองเมตร
ในมือเขายังคงถือข้าวไก่ตุ๋นซีอิ๊วสองกล่องไว้อย่างมั่นคง
ไม่แม้แต่น้ำแกงจะหกออกมาสักหยด
เจียงเช่อนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ สูดลมหายใจเย็นเยียบ
น้ำชาเข้าปอด เขาไออย่างรุนแรง น้ำตาไหลออกมา
ไอ้หมอนี่มันทำสิ่งที่มนุษย์ทั่วไปทำกันได้หรือเนี่ย?
เพื่อไม่ให้ถูกคัดออกเป็นคนสุดท้าย ถึงกับไม่เอาชีวิตตัวเองเลย!
วิดีโอยังคงเล่นต่อไป
ประตูรถบรรทุกดินถูกผลักออกอย่างหยาบคายเสียงดัง "ปัง"
ชายร่างเปลือยท่อนบน ผ้าขี้ริ้วสกปรกพาดคออยู่ กระโดดลงจากรถ
ในมือถือประแจเลื่อนขนาดใหญ่ที่ใช้ซ่อมรถ
"จะหาตายหรือไง! แกตาบอดหรือไง..."
เสียงด่าของคนขับดังไปได้ครึ่งทาง ก็เหมือนเป็ดถูกบีบคอ จู่ ๆ ก็หยุดชะงัก
เขาถือประแจเดินเข้ามาใกล้สองก้าว
มองเห็นคนที่ยืนขวางหน้ารถอย่างชัดเจน
จางเฉียงสวมชุดสูทสีดำที่คับแน่น เนคไทคล้องคอหลวม ๆ
เพราะการเบรกกะทันหันเมื่อครู่แรงเกินไป กระดุมเม็ดบนสุดของสูทหลุดกระเด็น
บริเวณปกเสื้อที่เปิดออก เผยให้เห็นรอยสักมังกรพาดไหล่สีเขียวขนาดใหญ่
กรงเล็บมังกรทอดยาวไปตามแนวกระดูกไหปลาร้า ไล่ขึ้นไปจนถึงลูกกระเดือก
ตามจังหวะการหายใจของจางเฉียง ราวกับมังกรเขียวตัวนั้นกำลังเลื้อยอยู่ใต้ผิวหนัง
จางเฉียงดันแว่นแมลงวันขึ้นไปบนหน้าผาก
เผยให้เห็นดวงตาสามเหลี่ยมกลับด้านที่มีเส้นเลือดฝอยแดงก่ำ
เขาจ้องมองคนขับอย่างไร้ความรู้สึก
ไม่พูดสักคำ
เหมือนกำลังมองศพที่เตรียมจะยัดใส่ถุงดำ
มือที่ถือประแจของคนขับเริ่มสั่นเทา
เขาขับรถขนส่งบนถนนมาหลายปี เคยเจอคนดุเดือดอารมณ์ร้อนมามาก
แต่ไม่เคยเห็นใครที่ไม่กลัวตาย กล้าขี่รถคันเดียวมาขวางรถบรรทุกดินที่บรรทุกเต็มคัน
ยิ่งไม่เคยเห็นใครที่ใส่ชุดสูทแบบมาเฟียแบบนี้ตอนหน้าร้อน มีรอยสักมังกร
สายตาเหมือนฆาตกรต่อเนื่อง แต่เป็น "ไรเดอร์ส่งอาหาร"
"กริ้ง..."
ประแจเลื่อนหลุดจากมือ ตกกระทบพื้นถนนแอสฟัลต์
คนขับกลืนน้ำลาย ขาสั่น เดินถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
"พะ...พี่ใหญ่"
คนขับเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผากอย่างมั่ว ๆ เสียงสั่นเทา
"ขอโทษครับ เมื่อกี้ผมเหม่อไปหน่อย ไม่ทันเห็นไฟแดง"
"คุณ...คุณไปก่อนเถอะครับ"
จางเฉียงดึงแว่นแมลงวันลงมา ปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่งอีกครั้ง
เขาไม่พูดจาไร้สาระแม้แต่คำเดียว เท้ายันพื้น มือขวาบิดคันเร่งอย่างแรง
รถไฟฟ้ายี่ห้อลวี่หยวนเลี่ยงรถบรรทุกดินขนาดใหญ่ แล้วแล่นหายไปอย่างรวดเร็ว
ทิ้งให้คนขับรถบรรทุกดินยืนอยู่กลางถนน นานทีเดียวก็ไม่กล้าขยับ
จอคอมพิวเตอร์ดับลง วิดีโอจบการเล่น
เจียงเช่อขยี้ขมับที่ปวดตึง
ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมรีวิวเชิงบวกพวกนั้นถึงเต็มไปด้วยความต้องการเอาชีวิตรอด
พวกนอกกฎหมายพวกนี้ เอาอาชีพส่งอาหารไปเป็นภารกิจเอาชีวิตเข้าแลก
ส่งอาหารไม่ได้ ก็เอาชีวิตมาทดแทน
พลังในการปฏิบัติงานที่น่ากลัวแบบนี้ ถ้าไปเป็นทหารรับจ้าง รับรองได้กวาดล้างตะวันออกกลางได้ทั้งภูมิภาค
เจียงเช่อปิดโปรแกรมเล่นวิดีโอ ถอดเครื่องอ่านการ์ดออก โยนใส่ลิ้นชัก
เขารู้ไม่ถึงว่า
ด้านหลังกระจกหน้ารถบรรทุกดินคันนั้นเมื่อกี้ มีกล้องบันทึกภาพหน้ารถที่เพิ่งซื้อใหม่ติดอยู่พอดี
บันทึกภาพทั้งกระบวนการที่จางเฉียงบีบให้รถบรรทุกดินหยุดได้อย่างชัดเจน
คลิปวิดีโอความยาวไม่ถึงสองนาทีนี้
ในช่วงบ่ายวันเดียวกันก็ปรากฏบนเว็บบอร์ด "ซีฉือหูถง" ของเมืองซงเจียง
คนโพสต์เป็นบัญชีนิรนาม
หัวข้อตั้งไว้สะดุดตามาก
"เจออันธพาลชุดสูทกลางถนนซงเจียง ยกเท้าเดียวดันรถบรรทุกดินให้หยุดกึก!"
ในยุคที่อินเทอร์เน็ตเพิ่งเริ่มแพร่หลาย คลิปแปลกใหม่แบบนี้คือระเบิดเวลาเรียกยอดวิว
ยอดคลิกทะลุสามหมื่นในหนึ่งชั่วโมง
กระทู้ถูกปักหมุดขึ้นหน้าแรกอย่างรวดเร็ว
ทางใต้ของเมืองซงเจียง
ในอู่ซ่อมรถที่แขวนป้ายไม้เก่า ๆ เขียนว่า "ทงต๋าวอู๋หลิว"
อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันเครื่องฉุน
ชายหนวดเครารุงรังตัวใหญ่คนหนึ่งนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ที่เปื้อนคราบมัน
จ้องมองวิดีโอที่เล่นวนซ้ำอย่างตั้งใจ
เขาเป็นหัวหน้าของแก๊งใต้ดินอีกแก๊งหนึ่งในเมืองซงเจียง ควบคุมตลาดขนส่งสินค้าแทบทั้งเมือง
ชายหนวดเคราแต่ฝ่ามือลงบนคีย์บอร์ดดังปัง พลาสติกปุ่มกดกระเด็นปลิว
เขาชี้นิ้วสั้นหนาออกไป ชี้ไปที่ชุดสูทสีดำที่จางเฉียงสวมใส่บนหน้าจอ
"ไปสืบดูสิว่า นี่มันมังกรข้ามฟ้าตัวใหม่ที่โผล่มาจากไหน"