เฉินจั้วยืนนิ่งอยู่กับที่ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงเบา ๆ
เสียงหัวใจเต้นดังชัดเจนขึ้นกระทบกับช่องอก เขาแอบหลบสายตาไปโดยไม่รู้ตัว สายตาตกไปที่ลู่วิ่งยางตรงปลายเท้า ก่อนจะเผลอกลับมามองอีกครั้ง
ท่ามกลางกลุ่มเด็กผู้หญิง ชีหยางถูกจี้ถิง-อวี่ผลักเข้าไปในวงเชือกแล้ว เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ถนัดเรื่องนี้ สักพักก็สะดุดเชือกจนเกือบล้ม สาว ๆ รอบข้างหัวเราะกันยกใหญ่ มีคนแซวให้เธอลองใหม่อีกครั้ง เธอเองก็อดขำไม่ได้
เฉินจั้วยิ้มบาง ๆ โดยไม่รู้ตัว นิ้วมือบีบขวดน้ำพลาสติกในมือจนส่งเสียงดังกรอบแกรบเบา ๆ
“พี่เจ๋อ?” เสียงใครบางคนเรียกเขาจากด้านหลัง
เขาหันกลับไป เห็นเจ้าเจ้ามิ่งเพื่อนร่วมชั้นกำลังอุ้มลูกบาสเกตบอลตะโกนเรียกเขาอยู่ “ยังเล่นต่อไหมเนี่ย?”
“ไปสิ” เฉินจั้วตอบรับ เขามองไปอีกครั้งหนึ่งก่อนจะหันหลังกลับไปที่สนาม
หลังจบคาบพละ สาว ๆ ต่างจับกลุ่มกันเดินกลับห้องเรียนทีละสองสามคน เฉินจั้วเดินอยู่ด้านหลัง ก้าวเท้าไม่เร่งไม่รีบ โหลวหยู่เดินอยู่ข้าง ๆ พูดจ้อไม่หยุด แต่เขาไม่ได้ยินสักคำ
ตอนเดินเข้าห้องเรียน ชีหยางนั่งกลับมาที่ตำแหน่งของเธอแล้ว กำลังใช้หนังสือเรียนพัดไปมา ใบหน้าขาวผ่องแต้มสีชมพูระเรื่อเพราะการออกกำลังกาย แก้มแดงปลั่งทำให้ดวงตากลมใสยิ่งวูบวาบ ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย หายใจหอบ ๆ
“เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว” จี้ถิง-อวี่พูดอย่างหมดเรี่ยวแรง หยิบแก้วน้ำขึ้นมาเขย่าดู ก่อนจะหันไปถาม “หยางหยาง ไปตักน้ำกันไหม?”