ชีหยางเดินตามไปอย่างเชื่องช้า
รอบข้างเริ่มมีสายตามองมาอย่างชัดเจนหรือไม่ชัดเจนนัก เธอแกล้งทำเป็นเดินช้าลงโดยไม่ตั้งใจ ให้ห่างจากเฉินจั้ว
แผ่นหลังของชายหนุ่มดูผอมบาง เสื้อนักเรียนตัวเดียวกันที่หลวม ๆ แต่พอใส่กับเขาแล้วกลับกระชับพอดีตัวผิดปกติ ถูกลมกลางคืนพัดจนพองเล็กน้อย ปลายผมของเขาสั้น ดูสะอาดตาสบายใจ
เดินไปได้สองสามก้าว เฉินจั้วก็ทนไม่ไหวจริง ๆ หันกลับมา "ฉันทำให้เธอขายหน้าเหรอ?"
ชีหยางมองไปรอบ ๆ "ไม่ใช่..."
เธอเงยหน้าขึ้น เอ่ยปรึกษาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "หรือว่า... เธอเข้าไปก่อน?"
ดวงตาของเด็กสาวเป็นประกายระยิบระยับราวกับเศษดวงดาวที่แตกสลาย ความคิดที่คิดอยู่ในใจมองออกได้ในพริบตา เฉินจั้วขยับคิ้วน้อย ๆ มุมปากยกยิ้ม แล้วปฏิเสธ "ไม่ได้"
"..."
คนทั้งคู่ถูกสายตาที่มองตรง ๆ หรือแอบมองอย่างไม่เป็นธรรมชาตินับไม่ถ้วนจับจ้อง ทำให้ชีหยางรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว
แม้จะไม่อยากยอมรับ แต่เฉินจั้วก็มีหน้าตาดีจริง ๆ คนครึ่งโรงเรียนมัธยมซูเฉิงรู้จักเขา แค่ยืนอยู่ในรัศมีหนึ่งเมตรของเขาก็สะดุดตาผิดปกติ ไม่เพียงแต่นักเรียนเท่านั้น แม้แต่หัวหน้าฝ่ายปกครองก็จับตามองอย่างเคร่งครัด
เฉินจั้วเพลิดเพลินอยู่กับสีหน้าเลือกไม่ถูกของเด็กสาวอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา ใบหน้าหล่อเหลาคมคายผ่อนคลายลง ภายใต้แสงไฟยามค่ำคืนดูอ่อนโยนขึ้นมาหลายส่วน
"ได้" เฉินจั้วตัดสินใจปล่อยเธอไปครั้งหนึ่ง
"หืม?"
"ฉันบอกว่าได้" เขาดึงซิปเสื้อนักเรียนด้านนอกขึ้นมาหน่อย น้ำเสียงขี้เกียจ "เธอเดินเรื่อย ๆ ฉันเดินนำก่อนได้ป่ะ"