ทุกคนคะ ตอนก่อนหน้าเพิ่มเนื้อหาสามพันคำไป ถ้ายังไม่ได้ดูก็กลับไปอ่านได้นะคะ
-
ไม่ถึงไม่กี่เดือน หน้าร้านของชีหยางก็ปิดปรับปรุงเสร็จเรียบร้อย เลือกวันมงคลเปิดร้าน
ร้านใหม่ที่เพิ่งเปิดตัว ต่างจากร้านเหล้าแผงลอยที่อึกทึกครึกโครมอยู่ริมถนนหนทาง หน้าตาร้านสะอาดตาและหรูหรา ป้ายร้านเป็นตัวอักษรที่ชีหยางแกะสลักด้วยมือของเธอเองสองตัว—"ชีจี้" มองปราดเดียวก็ดึงดูดสายตาผู้คนให้แวะเวียนมา
ในร้านขายชาสไตล์ใหม่ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน คล้ายนมแพะแต่ก็ไม่ใช่นมแพะ ตอนแรกคนเดินถนนส่วนใหญ่ก็แค่มุงดูอยู่หน้าประตู ไม่รู้ว่าของขาวๆ นี่คืออะไร รู้แต่เจ้าของร้านตั้งชื่อมันว่า "ชานม"
ชีหยางเห็นชาวบ้านที่ยืนดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นอยู่หน้าร้าน ก็เรียกฉีเฉียวออกมาทันที ยื่นถาดให้เธอ ให้เธอนำไปแจกจ่ายให้คนเดินถนนฟรี
ฉีเฉียวตกใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นวิธีแบบนี้ "ให้ฟรีหมดเลยเหรอ?"
ชีหยางพยักหน้าอย่างแน่นอน
ฉีเฉียวเป็นคนคล่องแคล่ว พูดจาฉะฉาน แค่ไม่กี่ประโยคก็ทำให้คนเดินถนนที่ลังเลหยุดชะงักลง ชาวบ้านได้ลองชิมครั้งหนึ่งก็ตกหลุมรักหมดใจ
ปากต่อปาก ต่อๆ กันไป แค่ไม่กี่วัน ร้านก็โด่งดังไปทั่วเมืองหลวง
พอเข้าร้านก็ได้ยินข่าวดีเรื่องเปิดร้านใหม่ ซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง
ชาวบ้านร้องบอกว่ามีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วย ได้ส่วนลดไม่เอาไม่รู้เรื่อง ยิ่งขายยิ่งคึกคัก ทุกเช้าพอฟ้าสาง หน้าร้านก็ต่อแถวยาวเหยียด คึกคักไม่ขาดสาย
โรงน้ำชาร้านเหล้าตามตรอกซอกซอยแทบกัดฟันกรอด แต่ก็ไม่กล้าทำอะไรหนุกหนาน