"เรื่องนี้ไม่ได้นะคะ!"
ชีหยางไม่พอใจขึ้นมาทันที รีบพยุงคนเจ็บให้นั่งลง จากนั้นก็รินน้ำร้อนให้ชีอวี่หนึ่งแก้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจ:"พี่คะ พี่พักอยู่ที่นี่ก่อน ฉันจะไปตามหมอมานะคะ"
เธอเพิ่งจะลุกขึ้น ก็ถูกคนคนนั้นคว้าข้อมือไว้ แล้วค่อย ๆ ดึงเธอกลับมาอย่างแผ่วเบา ฝ่ามือของเขาเลื่อนจากข้อมือลงมาที่อุ้งมือของเธอ ท่าทางเป็นธรรมชาติราวกับเคยทำแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน แล้วประสานมือกับเธอไว้
เขาลูบผิวนุ่มลื่นใต้ฝ่ามืออย่างไม่ให้ใครสังเกต มองเข้าไปในร้านเล็กน้อย ดวงตารายยิ้มถามว่า:"หยางหยาง เธอจะให้ฉันถอดเสื้อในร้านนี้ แล้วให้หมอตรวจให้งั้นเหรอ?"
น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยการหยอกเย้า สายตามองเธอนิ่งไม่กะพริบ ดวงตาสีเข้มลึกล้ำจนคนอื่นเผลออยากหลบเลี่ยง
แต่พอชีหยางคิดตาม ก็รู้สึกว่าคำพูดของเขามีเหตุผลอยู่บ้าง
เขาบาดเจ็บที่ตัว และไม่ยอมให้คนอื่นรู้ ชีหยางเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถาม:"พี่คะ พี่ไม่กลับจวนตระกูลเซียว ก็ไม่กลับบ้าน แล้วพี่มีเรือนในเมืองหลวงไหมคะ? ถ้าไม่มี... งั้นไปพักที่เรือนของฉันสักสองสามวันได้ไหมคะ?"
ได้ฟังเช่นนั้น ชีอวี่สีหน้าไม่เปลี่ยน แย้มยิ้มมุมปาก:"ไม่มีจริง ๆ ด้วย งั้นก็ตามที่หยางหยางจะจัดการเถอะ"
เงินเก็บส่วนตัวสามปีของชีหยางพอสมควร พอมีเงินก็ซื้อเรือนของตัวเองไว้ก่อน
ดังนั้น ชีอวี่จึงได้กลายเป็นคนแรกที่ได้เข้าพักในเรือนนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย ทุกอย่างราบรื่นจนแทบไม่น่าเชื่อ