กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ ข้าวในปากยังเคี้ยวไม่ละเอียดก็กลืนลงไป ทำให้ติดคอทันที
นางไอเบา ๆ หลายครั้ง ใบหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำ ยื่นมือไปหยิบถ้วยชาบนโต๊ะโดยสัญชาตญาณ แต่กลับคว้าน้ำเหลว บนโต๊ะของนาง ไม่มีน้ำชาเตรียมไว้เลย
กำลังทรมานอยู่ดี ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งที่ข้อนิ้วชัดเจนยื่นมา นิ้วมือกำถ้วยชาอุ่น ๆ ไว้
ชีหยางมองไป เห็นเสิ่นเหิงจือไม่ได้มองนาง แต่สีหน้าเรียบเฉยกำลังสนทนากับคนอื่นอยู่ ชีหยางดวงตากระพริบวูบ ยื่นมือรับถ้วยชามา จิบทีละน้อย ๆ
น้ำชาไหลผ่านลำคอลงไป ชีหยางถอนหายใจโล่งอก
ชีหยางแอบชำเลืองมองมือถือตะเกียบของเสิ่นเหิงจือ รู้สึกได้ว่าใบหน้าร้อนเป็นอย่างมาก ราวกับถูกไฟเผา นางยกหลังมือแตะแก้มโดยไม่รู้ตัว สัมผัสได้ถึงความร้อนแรง แม้แต่ติ่งหูก็ร้อนไปหมด
ชีหยางคิดในใจ คงเป็นเพราะตอนที่ติดคอเมื่อครู่ พักเดียวก็คงดีขึ้น
แต่ไม่นานนัก ความร้อนนั้นกลับไม่ลดลง แต่ยิ่งทวีมากขึ้น จากใบหน้าลามไปตามลำคอ จนแม้แต่ลมหายใจก็เริ่มถี่กระชั้นขึ้น
สายตาของนางเริ่มเลือนลางไปเรื่อย ๆ ใบหน้าของเสิ่นเหิงจือตรงหน้าอยู่ไกลบ้างใกล้บ้าง หัวใจเต้นเร็วขึ้นอย่างบอกไม่ถูก
พอดีขณะนั้นเอง ก็มีเสียงหนึ่งดังลอยเข้ามา
"องค์ชายสิบแปดโปรดไว้ชีวิตด้วย! องค์ชายสิบแปดโปรดไว้ชีวิตด้วย! กระหม่อมสมควรตาย! กระหม่อมไม่ได้ตั้งใจ..."
ท่ามกลางความเลือนลาง ชีหยางราวกับเห็นคนแต่งกายเป็นบ่าวข้างขวาของเสิ่นเหิงจือกำลังคุกเข่ากราบลงกับพื้น เสิ่นเหิงจือขมวดคิ้วเล็กน้อย เสื้อผ้าเปียกชุ่มไปด้วยน้ำชา