ชีหยางทนไม่ไหวจริงๆ แล้ว
นางยกมือดึงปกเสื้อด้านหลังของเซียวเช่ออวี้ขึ้นมาตรงๆ แรงมือไม่มีการผ่อนปรนแม้แต่น้อย เซียวเช่ออวี้ไม่ทันตั้งตัว ตัวแข็งทื่อไปทั้งคนเพราะถูกนางฉุด คิดจะโกรธ พอหันไปเห็นหน้าของชีหยาง เสียงตกใจก็ติดอยู่ในลำคอ "เฮ้ย! เธอจะทำอะไร!"
ชีหยางขี้เกียจพูดจาไร้สาระกับเขาต่อ ลากตัวเขาเดินออกไปนอกประตู ทหารองครักษ์รอบกายหลายนายเดินตามพวกเขาไปเป็นพรืด ไม่มีใครกล้าเข้ามาขวาง
ท่านพ่อเคยพูดไว้ว่า นิสัยขององค์ชายน่ะแม้แต่หมาก็ยังรังเกียจ ถ้าไม่ใช่เพราะเจออันตรายถึงชีวิต ไม่ว่าใครจะรังแกเขายังไง ก็เป็นเรื่องที่เขาหาใส่ตัวเองทั้งนั้น
"คุณชายเซียว" น้ำเสียงของชีหยางเรียบนิ่ง แต่เซียวเช่ออวี้กลับได้ยินแววขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ในนั้น "พวกเรายังต้องทำการค้าขาย ขอร้องละกัน ให้ท่านรออยู่ข้างนอก อย่ามารบกวนการทำมาหากินของพวกเราเลย"
คำพูดนั้นสุภาพมาก แต่ท่าทางไม่สุภาพเอาซะเลย
พูดจบ ก็ "ปั้ง" ปิดประตูลงทันที
มือที่เซียวเช่ออวี้ยกขึ้นยังไม่ทันหดกลับ ปลายจมูกแทบชนแผ่นประตู ได้เขม่าเข้าปากเต็มคำ
เขามองประตูที่ปิดสนิทอย่างงงงวย ครึ่งวันยังไม่ทันตั้งสติ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เขาอ่ะนะ... ถูกฉุดออกมาเนี่ยนะ?
ภายในตำหนักเงียบสงบลงจริงๆ ชีหยางถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วหันไปยิ้มให้เซียวชิงเหอ "ให้องค์หญิงขำไปแล้ว ขอเริ่มงานเราได้เลยนะคะ"
เซียวชิงเหอพยักหน้าเล็กน้อย แล้วหันไปพูดกับสาวใช้ข้างกาย "การฝึกหมานายหญิงคนนี้ดีไม่เบา ฉันชอบ"
สาวใช้คงรอยยิ้ม "ที่องค์หญิงชอบก็ดีแล้วค่ะ"
นอกประตู เซียวเช่ออวี้โกรธจนกระโดดเท้าแตะ แต่พอดีที่ประตูถูกชีหยางลงกลอนล็อกไว้ กันเขาเหมือนกันอะไรกันนักหนา
เขาแนบหูฟังที่บานประตูอยู่พักหนึ่ง ก็ไม่มีใครมาสนใจเขา "ได้ๆๆ เก่งนักใช่ไหม ฉันจะรออยู่ตรงนี้แหละ! ดูสิว่าใครกล้าออกมา"
ครึ่งชั่วยามต่อมา เซียวเช่ออวี้นั่งจนก้นเริ่มเจ็บ เขาเคลื่อนย้ายตัวไปมาอย่างไม่ให้ใครสังเกต