เมื่อได้ยินเสียงของหญิงสาวที่เกือบจะอ้อนวอน ชีอวี่ก็ใจอ่อนลงทันที เขาทั้งจนใจและเป็นห่วง "พี่ก็กลัวว่าเธอจะเป็นแบบนี้ไง ถึงไม่กล้าบอกเธอ..."
ชีหยางกวาดตามองเขาขึ้นลง แล้วถามเสียงเขียวว่า "เจ็บตรงไหน?"
"หลัง... หลัง" ชีอวี่ตอบตามตรง รู้ตัวว่าตนเองผิด จึงกลัวว่าน้องสาวจะโกรธอีก
ชีหยางพูดว่า "ฉันช่วยทายาให้"
พูดจบ ก็จะดึงชีอวี่ให้เดินเข้าไปในห้อง
"...อย่า" ชีอวี่รีบเอ่ยห้าม รั้งมือของน้องสาวไว้ พูดอ้อมแอ้มว่า "พี่ทายาไปแล้ว"
"งั้นฉันขอดูบาดแผลหน่อย"
ชายหนุ่มลังเล "หยางหยาง เ... อย่างนี้มันไม่ค่อยดีมั้ง"
จะให้ถอดเสื้อผ้าต่อหน้าน้องสาว... มันจะได้ยังไง?
ถึงแม้พี่น้องสองคนจะสนิทกันดี การสัมผัสถูกเนื้อต้องตัวบ้างก็เป็นเรื่องปกติ อีกอย่าง สองคนก็เคยนอนบนเตียงเดียวกันมาตั้งแต่เด็ก แต่พอโตขึ้น ชีอวี่ก็รู้จักขอบเขตที่ควรหลีกเลี่ยงแล้ว
เมื่อก่อนทายาก็แค่ที่แขน แต่ครั้งนี้บาดเจ็บที่หลัง ชีอวี่จะให้ถอดเสื้อผ้าโชว์ตัวต่อหน้าน้องสาวได้อย่างไร
เขาจะบอกน้องสาวได้ยังไงว่า ถึงจะเป็นพี่น้องแท้ๆ ก็ต้องรู้จักการเว้นระยะระหว่างชายหญิง
ชีหยางเม้มริมฝีปากนิ่งไปครู่หนึ่ง ก็เข้าใจความหมายในคำพูดของเขาได้ในภายหลัง
เธอร้อนใจจนลืมไปว่า ที่นี่ไม่ใช่โลกยุคใหม่ที่เปิดกว้างแบบนั้น เขาจะรับไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ
พอเห็นน้องสาวเงียบไป ชีอวี่ก็คิดว่าเธอคงไม่พอใจที่ถูกปฏิเสธ
ชีอวี่รีบเดินเข้าไปใกล้ ๆ พูดปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "แผลของพี่ไม่เป็นไร แค่ถูกขาม้าเตะเข้ามา ทำให้มีรอยช้ำนิดหน่อย นอกนั้นไม่มีบาดแผลไหนอีกแล้ว"