ชีหยางเพิ่งจะลุกขึ้นยืน เสียงกลไกเย็นชาก็ดังขึ้นในหัวของเธอ
[ติ๊ง — ตรวจพบนางเอก ซูหว่านหว่าน]
ระบบนี้ ตั้งแต่ชีหยางเข้ามาในโลกนี้ ก็หายสาบสูญไป แต่วินาทีนี้กลับมีปฏิกิริยาขึ้นมาอย่างกระทันหัน เธอหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วจึงเพ่งมองไปที่คนที่เดินเข้ามา หญิงสาวรูปหน้ากลมตากลมโต หน้าตาน่ารักน่าชัง ทว่าท่าทางโดยรวมกลับดูประหม่าๆ ไปหน่อย
นี่คือนางเอกในหนังสือต้นฉบับ ซูหว่านหว่าน
ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยปากอีกครั้ง เสียงหนึ่งก็ดังมาจากอีกด้าน “เจ้าเขียนเสร็จแล้วหรือ?”
ชีหยางและซูหว่านหว่านต่างก็ชะงักไป พากันหันมอง เห็นชายหนุ่มที่เอนกายอยู่บนเตียง ค่อยๆ เอ่ยปากอย่างไม่รีบร้อน สายตาจดจ้องไปที่ชีหยางไม่ขยับเขยื้อน
ชีหยางหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วตอบเสียงเบา “ยัง...ยังไม่เสร็จเลยเจ้าค่ะ...”
เสิ่นเหิงจือเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาเผยรอยยิ้มจางๆ
ชีหยางเห็นดังนั้น ก็ก้มหน้าลง นั่งกลับไปที่เดิมอย่างเงียบๆ ก้มหน้าก้มตาเขียนหนังสือต่อ แต่พอดูให้ดีๆ จะรู้สึกได้ถึงความไม่เต็มใจอยู่บ้าง
รอยยิ้มในดวงตาของเสิ่นเหิงจือยิ่งลึกซึ้งขึ้น
ซูหว่านหว่านมองภาพตรงหน้าโดยไม่เอ่ยคำพูดใดๆ แล้วจู่ๆ ก็สบเข้ากับดวงตาสีดำสนิทคู่หนึ่ง รอยยิ้มในแววตานั้นถูกรวบเก็บไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความห่างเหิน เขาเอ่ยเสียงนุ่มนวล “ลำบากเจ้าแล้ว วางลงได้”
ซูหว่านหว่านใช้เวลาสองวินาทีกว่าจะรู้ตัวว่าอีกฝ่ายกำลังพูดกับตัวเอง รีบตอบรับแล้ววางกล่องอาหารลงไป
เธอเม้มริมฝีปาก อดไม่ได้ที่จะอยากรู้อยากเห็น มองชีหยางอีกครั้ง พลางคิดในใจว่าหญิงสาวคนนี้กับคุณชายมีความสัมพันธ์อะไรกัน