ความอบอุ่นจากกระติกน้ำร้อนแผ่ซ่านจากปลายเท้าขึ้นมาทั่วทั้งร่าง ทำให้ทั้งตัวของนางอบอุ่นขึ้นมา
ชีหยางหลับตาลง คิดในใจเงียบๆ
องค์ชายช่างเป็นคนดีจริงๆ
เช้าวันรุ่งขึ้น ชีหยางตื่นนอน ตรงไปยังห้องของเสิ่นเหิงจือ เพื่อปรนนิบัติเขาในการล้างหน้าล้างตา พอผลักประตูเข้าไป ก็พบว่าภายในห้องเงียบสงัดผิดปกติ
ม่านผ้าไหมประดับห้อยต่ำลง บดบังแสงส่วนใหญ่จากภายนอก บนเตียงนอน ชายหนุ่มหลับตานิ่งอยู่
นี่มันผิดปกติเกินไปแล้ว
เสิ่นเหิงจือตื่นแต่เวลาตีห้าเสมอ ในวันที่ชีหยางปรนนิบัติเขามา นางไม่เคยเห็นเขานอนตื่นสายมาก่อน แต่วันนี้เขายังคงนอนอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
หัวใจของชีหยางเต้นวูบไหว รีบก้าวเท้าไปที่ข้างเตียงอย่างรวดเร็ว
ชายหนุ่มนอนอยู่บนเตียง ผ้าห่มคลุมเพียงถึงอก เผยให้เห็นชุดนอนสีขาวนวลช่วงหนึ่ง สีหน้าของเขาไม่ดีนัก ริมฝีปากซีดขาว คิ้วขมวดเล็กน้อย นอนหลับไม่รู้สึกตัว
ชีหยางยื่นมือออกไป แตะหน้าผากของเขาเบาๆ
ร้อนจนน่าตกใจ
หัวใจของชีหยางแทบจะกระโดดออกมาอยู่ที่ลำคอ "องค์ชาย?"
บางทีเสียงของนางอาจได้ผล ขนตาของเสิ่นเหิงจือกระพือเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ลืมตา
ชีหยางเรียกอีกครั้ง ครั้งนี้เสียงดังขึ้นเล็กน้อย ในที่สุดเขาก็มีปฏิกิริยาตอบสนอง คิ้วขมวดแน่นขึ้น ริมฝีปากขยับสองสามที ราวกับกำลังพูดอะไรบางอย่าง ชีหยางโน้มตัวเข้าไปใกล้ แต่ก็ไม่ได้ยินอะไรชัดเจน
ชีหยางไม่ลังเลอีกต่อไป ตั้งใจจะวิ่งออกไปหาคนช่วย
แค่ชั่วพริบตาที่จะหันหลัง คนที่หมดสติอยู่บนเตียงก็พลันคว้าข้อมือนางไว้ ชีหยางรีบหันกลับมา "องค์ชาย? ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?"