องครักษ์ชำเลืองมองเซียวเช่ออวี้ ฝ่ายหลังยกคางส่งสัญญาณ องครักษ์จึงเดินเข้าไปข้างหน้า คราวนี้ยื่นถุงเงินที่ใหญ่เป็นพิเศษให้ชีหยาง
ชีหยางรับมา หันหลังพาฉีเฉียวเดินออกไปทันที
"เฮ้—" เซียวเช่ออวี้รีบลุกขึ้น "เธอจะไปแล้วเหรอ?"
ชีหยางทำหูทวนลม
เซียวเช่ออวี้วิ่งตามไปสองก้าว "ไม่ใช่นะ วันนี้ฉันให้เงินตั้งเท่าไหร่ เธอหน้านี้แล้วเดินจากไปได้ลงคอเหรอ? ไม่รู้จักขอบคุณฉันสักหน่อย"
หญิงสาวยิ้มน้อยๆ เตือน "คุณลูกค้าคงความจำสั้นนะ ลืมไปแล้วหรือว่าเมื่อครู่ตกลงกับฉันไว้ยังไง?"
เซียวเช่ออวี้เกือบลืมไปจริงๆ
—เมื่อจบแล้วห้ามตามตื๊อเราสองคน ฟังจบจ่ายเงิน แยกย้ายจบกัน
เขากัดฟัน พูดอย่างเย่อหยิ่ง "ได้ ฉันเซียวเช่ออวี้รับปากแล้วไม่มีทางผิดคำพูด เธอไปได้"
ชีหยางหันหลังเดินออกไปทันที
"..." เซียวเช่ออวี้เดือดจนพูดไม่ออก "เธอ!"
คราวนี้ชีหยางไม่ได้ยินจริงๆ เพราะเดินไปไกลแล้ว
องครักษ์ชำเลืองมองสีหน้าของเขาอย่างระมัดระวัง "คุณชาย จะให้ตามไปอีกไหมครับ?"
"ตามอะไรเล่า ไม่เห็นหรือไงว่าเขาไม่อยากยุ่งกับเรา" เซียวเช่ออวี้พูดอย่างหงุดหงิด
องครักษ์รีบรับคำ แต่ในใจแอบบ่น หญิงสาวคนนั้นไม่แม้แต่จะมองคุณชาย แล้วยังพาพวกเราทั้งกลุ่มไปด้วยอีกต่างหาก
...
ชีอวี่เพิ่งเลิกงาน ยังไม่ทันได้ล้างมือ ก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงคุ้นหูของน้องสาวลอยมาเรื่อยๆ