เพราะคำพูดของคุณแม่ฉีหรือไม่ก็ไม่รู้ ทำให้คืนนี้ชีอวี่พลิกตัวไปมาทั้งคืนจนนอนไม่ค่อยหลับ
ยามดึกสงัด มีเพียงเสียงลมเบา ๆ ที่เบียดเข้ามาตามรอยประตูนอกหน้าต่าง ความคิดของแม่กับเพื่อนร่วมงานสลับกันผุดขึ้นในหัว ทำให้เขาว้าวุ่นใจไม่น้อย
เดี๋ยวก็คิดว่า ต่อไปเธอคงไม่ให้เขาคอยปกป้องได้ตลอดไปหรอก จิตใจคงหนีไปอยู่กับคนอื่นเขาแล้ว เดี๋ยวก็คิดว่าต่อไปอย่าลากน้องสาวให้กลายเป็นสาวแก่ เพราะคนแรกที่จะมานั่งตำหนิเขาก็คือนางนั่นแหละ
เสียงสองเสียงนี้ปะปนกันไปมาในหัว ไล่ก็ไม่ไป
จนท้องฟ้าเริ่มมีแสงสีขาวจาง ๆ เขาถึงได้หลับตาลงได้บ้าง
ยังไม่ทันจะหลับได้นาน เสียงฮัมเพลงเบา ๆ ของหญิงสาวก็ลอดผ่านช่องประตูเข้ามา ชีอวี่ลืมตาขึ้นมาทันที ได้ยินเสียงขยับเขยื้อนเล็กน้อยจากในครัว เป็นชีหยางที่ตื่นแต่เช้ามาเริ่มก่อไฟแล้ว
ชีหยางตื่นแต่เช้า หน้าตาสดชื่นแจ่มใส
นางวิ่งไปก่อไฟในครัวก่อน พอเตาก่อติดแล้ว ก็เติมน้ำสะอาดลงในหม้อ เพิ่งจะทำเสร็จ ก็รู้สึกว่ามีเงาร่างหนึ่งเข้ามาใกล้ พยามเบียดตัวนางเบา ๆ
ชีหยางหันไปมอง ชีอวี่รับช่วงต่ออย่างเป็นธรรมชาติพลางพูดว่า "ฉันจัดการเอง"
ใต้ตาของเขามีรอยคล้ำบาง ๆ สังเกตได้ง่ายว่าเหนื่อยล้าไม่น้อย ชีหยางชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด เพ่งมองใบหน้าของเขาอย่างละเอียด
นางเคลื่อนเข้ามาใกล้โดยไม่ทันตั้งตัว ชายหนุ่มชะงักเล็กน้อย แบ่งสายตามองนางแวบหนึ่ง "เป็นอะไร?"
"พี่คะ เมื่อคืนพี่ไปขโมยของมาหรือเปล่า?" นางเอ่ยปากทันที "ใต้ตาพี่คล้ำขนาดนี้เลย?"
ชีอวี่ทำอะไรไม่ถูก ดึงนางออกห่างเล็กน้อย "ระวังน้ำร้อนจะลวกเอานะ"