จี้ถิง-อวี่รับแก้วมาดื่ม กลั้นความแปรปรวนในท้องไว้ ลมกลางคืนปะทะใบหน้า ความเมากลับพลุ่งขึ้นมาอีก ก้าวเท้าสะดุดเล็กน้อย ชีหยางรีบพยุงเธอไว้ได้ทันที
เฉินจั้วยืนข้างชีหยาง กดมือถือ เขาเงยหน้าขึ้น "เรียกแท็กซี่ไว้หลายคัน ให้พวกเขากลับไปก่อน"
จี้ถิง-อวี่เมามึนอยู่แล้ว พอได้ยินก็รีบโบกมือ "ไม่ได้ไม่ได้ วันนี้ฉันกลับบ้านไม่ได้ พ่อแม่ฉันรู้ว่าฉันเมา ต้องตีฉันแน่ วันนี้ฉันไปนอนบ้านหยางหยาง"
เฉินจั้วชะงัก มองไปที่ชีหยาง
ชีหยางพยักหน้า "ให้เสี่ยว-อวี่ไปกับฉันคืนนี้เถอะ"
สายตาเฉินจั้วหยุดบนใบหน้าชีหยางสองวินาที แล้วตอบรับเบา ๆ อย่างไม่สะดุด
โหลวหยู่ก็ดื่มไปไม่น้อย ตอนนี้มีคนพยุงอยู่ รถที่เรียกมาถึงเร็ว โจวจื่อหมิงยัดโหลวหยู่เข้าไปในรถอย่างลวก ๆ แล้วตะโกนไปทางเฉินจั้ว "เฉินจั้ว พวกเราไปก่อนนะ ดูแลพวกเธอดี ๆ!"
เฉินจั้วพยักหน้า โหลวหยู่ถูกยัดเข้าไปในรถ ยังดิ้นโผล่หัวออกมา "เฉินจั้ว พี่จั้ว——หลังจากนี้พวกนายแต่งงานกัน ต้องให้ฉันนั่งโต๊ะแยกนะ ฉันเป็นพยาน!"
โจวจื่อหมิงข้าง ๆ กลอกตา "เอาเถอะ ๆ ตัวนายนั่งโต๊ะแยก พวกเรานั่งพื้นกันหมดเลยได้ไหม"
รถแล่นออกไปอย่างเงียบสงบในความมืด เสียงของโหลวหยู่ค่อย ๆ จางหายไป
เฉินจั้วหันมามองชีหยาง เธอก็เงยหน้ามองเขา ใบหน้าขาวเล็กแดงเรื่อ เฉินจั้วอดยิ้มมุมปากไม่ได้ "อย่าไปฟังมันพูดไร้สาระ"