สองสาวตรงดิ่งไปยังโรงน้ำชากลางถนนที่คึกคักที่สุดในเมืองหลวง
ยามนี้เป็นช่วงบ่ายแก่ๆ ซึ่งเป็นเวลาที่ผู้คนอิดโรยที่สุด เสียงผู้คนในโรงน้ำชาและโรงสุราจึงเงียบเหงาห่างเหิน
เจ้าของร้านสายตาไว พอเห็นร่างทั้งสองแต่ไกลก็รีบก้าวยาวๆ เข้ามาต้อนรับ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอันอบอุ่น
“โอ้ย ในที่สุดก็รอพวกเธอมาถึงเสียที วันนี้ลูกค้าประจำหลายคนพอนั่งลงก็ถามหาว่าวันนี้มีหนังสืออ่านเล่นเรื่องใหม่ให้ฟังหรือยัง”
ฉีเฉียวตอบอย่างองอาจ “เจ้าของร้านวางใจได้ วันนี้รับรองว่าทำให้ทุกคนฟังกันอย่างเพลิดเพลินแน่นอน”
เจ้าของร้านดีใจจนเนื้อเต้น รีบนำทั้งสองเข้าไปด้านใน และยังจัดตำแหน่งกึ่งกลางให้เป็นกรณีพิเศษ
ทั้งสองเพิ่งเริ่มมีชื่อเสียงในเมืองหลวงได้ไม่นาน เจ้าของโรงน้ำชาและโรงสุราแทบทุกแห่งต่างก็รู้จักสาวเล่านิยายสองคนนี้ เจ้าของร้านก็พูดไม่ถูกเหมือนกัน แต่ว่าตราบใดที่ทั้งสองมาถึง โรงน้ำชาก็แทบจะไม่มีที่นั่งว่าง เป็นเรื่องราวใหม่สดที่ไม่มีใครเคยได้ยินมาก่อน
โชคดีที่ตนเองฉวยโอกาสได้ก่อน ไม่เช่นนั้นต่อไปคงยิ่งยากที่จะเชิญสองท่านนี้มา
ไม่ผิดคาด พอทั้งสองนั่งได้ไม่นาน โรงน้ำชาก็เริ่มมีแขกเข้ามาทีละน้อย พอนั่งลงก็ถูกเจ้าของร้านยัดเมล็ดทานตะวันใส่ให้หนึ่งกำมือ ต่างก็เขกเมล็ดพลางฟังไป พลันก็หมกมุ่นเข้าเสียแล้ว ต่อให้อยากจะลุกกลับก็คงออกไปไม่ไหว
เจ้าของร้านยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ มองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มจนมุมปากแทบจะถึงใบหู
ดูท่าต่อไปคงต้องเชิญพวกเธอมาบ่อยๆ ให้มากกว่านี้ โอกาสทำเงินแบบนี้พลาดไม่ได้เด็ดขาด