ชีหยางชะงักไป
แววตาเธอวาบขึ้นมาทันที แม้จะอยากร่ำเรียน แต่ตอนนี้มือเธอแม้กระทั่งเอกสารสักชิ้นยังไม่มี จะพูดถึงการเรียนได้อย่างไรกัน พอเธอกำลังจะพยักหน้ารับ เสียงด้านหลังก็ตัดบทสนทนาของสองคนขึ้น "หยางหยาง"
ชีหยางหันกลับไป ก็เห็นท่านแม่เดินรีบออกจากบ้าน คิ้วขมวดมุ่น คว้าข้อมือเด็กสาวไว้แน่น แล้วดึงเธอไปทางด้านหลังตัวเอง
มือของผู้หญิงคนนี้ผ่านการทำงานหนักมาทั้งปี รอยแคลลัสบนฝ่ามือเห็นได้ชัดเจน ทาบลงบนผิวหนังให้ความรู้สึกหยาบกระด้าง
ดงเยวี่ยฮวายิ้มให้ฉู่หวังซู "หวังซู เธออ่านหนังสือของเธอไปเถอะ ไม่ต้องไปยุ่งกับมัน"
พูดจบก็ดึงชีหยางหันหลังเดินเข้าบ้านไป
ฉู่หวังซูทำหน้าเหม่อ มองเงาสองคนหายลับไป สองสามวินาทีต่อมาก็ถอนหายใจอย่างเสียดาย
ม่านถูกคนยกขึ้นแล้วก็ปล่อยให้ตกลงไป ดงเยวี่ยฮวาคลายมือที่กุมแขนเธออยู่ หันกลับมาถอนหายใจ
"แม่แนะนำว่าเธออย่าไปเลียนแบบหวังซูเลย พ่อเธอเป็นคนนิสัยยังไงเธอก็รู้ดี ถ้าเผลอให้เขารู้เรื่องเข้าละก็ คงไม่หักขาเธอแน่ ตอนนั้นทั้งบ้านเราไม่มีใครอยู่เป็นสุข แม่แม้แต่อยากจะห้ามก็คงห้ามไม่ได้"
ชีหยางก้มหน้าขนตายาวเป็นพราย ยืนนิ่งเงียบอยู่กับที่
ในใจเธอก็รู้ดี ดงเยวี่ยฮวากลัวว่าชีหรงกวงจะโกรธแล้วลงไม้ลงมือกับเธอ ชีหยางก้มหน้าอย่างจำใจ ทำได้เพียงส่งเสียงตอบรับแผ่วเบา "อ้อ"
ดงเยวี่ยฮวาเห็นท่าทางห่อเหี่ยวของลูกสาว ก็เกิดความรู้สึกสงสารขึ้นมา "แม่ก็เพื่อเธอนะ เอาล่ะ ทำตัวดีๆ เข้ากับเด็กหนุ่มตระกูลจูให้ดีๆ"
"บ้านเด็กคนนั้นถึงแม้จะหาเงินเป็นสินสอดมาเท่าบ้านที่พี่สาวคนโตเธอหมั้นหมายไว้ไม่ได้ แต่เด็กคนนั้นก็ดูเป็นคนฉลาด ดูเหมือนจะจริงใจกับเธอด้วยนะ ผู้หญิงเรานะ ชาตินี้ได้แต่งงานกับคนที่รักและทะนุถนอมจากใจจริงเรา ก็ถือว่าดีกว่าพี่สาวคนโตเธอแล้ว"