ชีหยางไม่คาดคิดว่า บ่าวรับใช้เพียงได้ฟังนางพูดไม่กี่ประโยค ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง "คุณหนู... เป็นน้องสาวของพี่ชายอวี่หรือไม่?"
ชีหยางชะงัก "ใช่แล้ว"
บ่าวรับใช้ยิ้ม "ข้ารู้จักเขา เมื่อสองสามวันก่อนม้าในจวนอาละวาด ทำคนบาดเจ็บไปหลายคน ยังเป็นพี่ชายอวี่คนเดียวที่ดึงบังเหียนเอาไว้ หยุดม้าดื้อนั้นได้"
ชีหยางรู้สึกบางอย่างในใจ ชีอวี่ไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ฟังเลย นางไม่พูดอะไร เงียบฟังเขาพูดต่อไป
"ได้ยินว่าเขาก็ได้รับบาดเจ็บด้วย ไม่รู้ว่าดีขึ้นแล้วหรือยัง?" บ่าวรับใช้นึกถึงตอนนั้นแล้วยังใจสั่น
ชีหยางยิ้มฝืนๆ "ไม่เป็นไรแล้ว"
"เช่นนั้นก็ดี คุณหนู จวนตระกูลเซียวมีกฎระเบียบเคร่งครัด คนนอกทั่วไปไม่อาจเข้าไปตามอำเภอใจ เกรงว่าข้าจะให้คนไปตามพี่ชายของท่านมา ให้เขาพาท่านเข้าไปดีหรือไม่?"
ชีหยางรีบพูด "เช่นนั้นก็รบกวนด้วย"
บ่าวรับใช้สั่งให้คนไปตามชีอวี่ ชีหยางยืนรออย่างเงียบๆ อยู่นอกประตู ปลายนิ้วกำกล่องข้าวแน่นเล็กน้อย ในใจมีอารมณ์หลากหลายปนเปกัน
ม้าดื้ออาละวาด ชีอวี่เองก็บาดเจ็บ แต่พอเขากลับมาไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องนี้เลยสักครั้ง ชีหยางก็ไม่เห็นว่าเขามีบาดแผลอยู่ตามตัว
เขาปิดบังนางอีกแล้ว...
ไม่นานนัก ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากในเรือน
ชีอวี่ได้รับรายงานจากบ่าว รู้ว่ามีคนอ้างว่าเป็นน้องสาวของเขามาตามหาที่ประตู เขาวางมือจากงานที่ทำอยู่ทันที รีบเดินออกไปโดยไม่รอช้า
เสื้อผ้าของเขายังติดเศษหญ้าและฝุ่นดินบางๆ รูปร่างสูงโปร่งคล่องแคล่ว ก้าวเท้าฉับไวผ่านระเบียงไป สายตามองเห็นร่างคนยืนอยู่ข้างประตูตระกูลเซียวได้ในพริบตา