ดูสิ พูดไปก็ไม่เชื่อเธออีก
ชีหยางก็เงียบอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่ว่าซีวเช่ออวี้จะพยายามแค่ไหน เธอก็ไม่สนใจเขาเลยสักนิด
ในที่สุด เขาก็ใช้ไม้เด็ด "ฉันจองเหมาทั้งร้านให้เธอด้วย"
พอพูดจบ ชีหยางก็เปลี่ยนสีหน้าในทันทีที่มองเห็นได้ รอยยิ้มสดใสกลับมาปรากฏบนใบหน้า "เอาเงินมัดจำก่อนสิ?"
เซียวเช่ออวี้: "เธอยิ้มปลอมไปกว่านี้ได้อีกไหม?"
วินาทีถัดมา รอยยิ้มบนใบหน้าของชีหยางก็ดูจริงใจขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นเล็กน้อย ราวกับมองเห็นอะไรที่น่ายินดี
เซียวเช่ออวี้ชะงักไป เห็นเธอลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ยกชายกระโปรงขึ้นด้วยสองมือ ก้าวเท้าเบา ๆ วิ่งออกไปด้านนอก
เขาหนังตากระตุก มองตามไป
เห็นเพียงนอกโรงน้ำชา มีร่างสูงโปร่งในชุดสีดำปรากฏขึ้น เขาเดินเร็ว ๆ เข้ามาหาเด็กสาวที่วิ่งตรงไปหาเขา ทั้งสองหยุดยืนลงได้พอดี
จากมุมที่เซียวเช่ออวี้มองไป เห็นเพียงแผ่นหลังของชีหยาง แต่สัมผัสได้ชัดเจนถึงความสุขที่เกินบรรยายของเธอ เธอกำลังเงยหน้าพูดอะไรบางอย่างกับชายหนุ่มอย่างกระตือรือร้น ส่วนชายหนุ่มก็ก้มหน้าลง มุมปากยิ้มอ่อนโยน ตั้งใจฟังเธอพูดเงียบ ๆ
เชอะ ๆ ๆ ช่างเป็นภาพพี่น้องรักใคร่กันดีแท้
เซียวเช่ออวี้ยกถ้วยชาขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ จิบช้าค ๆ และวินาทีถัดมาเขาก็ดื่มชาต่อไม่ลง
ชายหนุ่มที่กำลังตั้งใจฟังชีหยางพูดอยู่นั้น จู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้น สายตาเย็นชาเหลือบมามองทางนี้ เพียงแค่ชั่วครู่ก็ละสายตาไป เมื่อเซียวเช่ออวี้มองอีกครั้งอย่างละเอียด พวกเขาก็ยังคงยิ้มกันอยู่ ราวกับว่าเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตาของเขา