เสี่ยวซานเป็นผู้หญิงอายุสี่สิบต้นๆ รวยล้นฟ้า แต่ไม่ใช่นักธุรกิจหญิงแกร่งอะไร แค่ได้รับมรดกจากสามีเก่า
บ้านอยู่ที่เฉียวเฟิงเป๋อย่วน ซึ่งเป็นย่านที่แพงเป็นอันดับสองของเมืองซิงเหอ ข้างในเป็นบ้านเดี่ยวสองชั้นหลังๆ หรูหราเกินบรรยาย
เจียงเซี่ยพอจะจำได้ว่าเมื่อหลายปีก่อนพ่อเคยพาพวกเขาผ่านแถวนี้ ชี้ไปทางเฉียวเฟิงเป๋อย่วนแล้วบอกว่าตัวเองจะพยายาม ทำให้สักวันหนึ่งได้พาทุกคนเข้าไปอยู่ข้างในให้ได้
พยายามก็พยายาม ทำได้ก็ทำได้ แต่ที่พึ่งคือการกินข้าวต้มแสนอร่อย!
เจียงเซี่ยพกการ์ดผ่านประตูติดตัวมาเสมอ เป็นของที่พ่อให้ไว้ ไม่เคยทิ้ง เผื่อวันไหนน้องสาวโทรมาบอกว่ามีเรื่อง จะได้เข้าไปได้โดยไม่มีอะไรขวางในทันที
เข้าไปในหมู่บ้านวิลล่าแล้ว เจียงเซี่ยตรงไปที่บ้านเสี่ยวซาน ก่อนมาถึงเขาก็ส่งข้อความหาน้องสาวแล้ว พอเสียงกริ่งดัง ประตูก็เปิดออกทันที
เด็กผู้หญิงอายุสิบเอ็ดสิบสองใส่ชุดลอลิต้าเข้ามากอดเจียงเซี่ยไว้แน่น ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างดีใจ ดวงตากลมโตสองข้างเปียกชื้นเป็นประกาย
"พี่ชาย ในที่สุดก็นึกได้ว่ายังมีครอบครัว ยังมีน้องสาวคนนี้อยู่ ตั้งแต่ครั้งที่แล้วเจอกัน ผมเกือบลืมหน้าพี่ไปแล้ว"
เจียงเซี่ยหน้ามืดตามไปด้วย น้องสาวคนนี้เป็นที่รู้กันว่าซุกซนชอบพูดอะไรให้คนฟังแล้วอึ้ง
"เราเพิ่งเจอกันเมื่อสาม... ไม่สิ สี่วันก่อนเองนา..."
"เจียงเซี่ยมาแล้วๆ เข้ามาเร็ว เข้ามาเลย" ผู้หญิงคนหนึ่งในชุดนอนสีชมพูยังคงความสวยสง่าเดินออกมาจากห้องรับแขก
สายตาเจียงเซี่ยกวาดเข้าไปข้างใน ลูกชายของผู้หญิงคนนั้นก็อยู่ด้วย โชคดีที่ไม่รู้สึกถึงกลิ่นอายพวกเดียวกันเลย จึงแอบโล่งใจในใจ
ลูกชายอ้วนๆ ของผู้หญิงนั่งอยู่บนโซฟา ส่งสายตาเหยียดหยามรังเกียจมาให้เจียงเซี่ย แต่เขาไม่สนใจ สีหน้าจริงจังถามว่า "พ่อผมล่ะ?"
"เขาอาบน้ำอยู่ชั้นบน เข้ามานั่งก่อนสิ"
ผู้หญิงคนนั้นกระตือรือร้นและมีน้ำใจ ซึ่งเป็นเหตุผลที่เจียงเซี่ยไว้ใจให้น้องสาวอยู่ที่นี่
ถึงจะเกลียดผู้หญิงที่ทำลายครอบครัวของตัวเองขนาดไหน แต่เจียงเซี่ยก็ต้องยอมรับว่า เธอไม่เหมือนพวกนังตัวดีที่ชอบทำตัวแสบในละคร ปฏิบัติต่อน้องสาวดีจริงๆ