บทที่ 6 วิกฤตบนรถเมล์
ในรถเมล์มีนักเรียนโรงเรียนมัธยมซิงเหอที่หนึ่งอยู่เกือบเต็มคัน เมื่อหวังเฟยเดินมานั่งลงข้างหลังเจียงเซี่ยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เจียงเซี่ยก็สะดุ้งทั้งตัว แผ่นหลังชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นในพริบตา
เจียงเซี่ยไม่ได้ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ เพียงแต่รู้สึกขนลุกอยู่ในใจ พอคิดว่าหวังเฟยตามมาเพื่อหาที่ลับตาคนแล้วกินเขาเป็นอาหาร ขนทั่วร่างก็ลุกชันทีละเส้น แข็งทื่อไปหมด!
ความคิดในหัวของเขาหมุนวน หาทางรับมือ
ตามที่หลี่ซือถงบอก เมล็ดมารจะไม่เปิดเผยตัวต่อหน้าสาธารณชน หวังเฟยจึงไม่มีทางลงมือบนรถเมล์แน่
ตอนนี้ยังปลอดภัย แต่พอลงจากรถแล้วล่ะ?
การนิ่งเฉยอยู่เฉย ๆ ในตอนนี้โง่ที่สุด
ส่วนการปะทะกันซึ่งหน้าก็ไม่ฉลาดเช่นกัน
สามสิบหกกลยุทธ์ หนีคือทางเลือกที่ดีที่สุด!
ก่อนประตูรถเมล์จะปิด เจียงเซี่ยก็ลุกขึ้นทันที คิดจะพุ่งออกจากประตู แต่ยังยืนไม่เต็มตัวก็ถูกมือใหญ่แข็งแรงกดลงไปเสียก่อน
หวังเฟยโน้มศีรษะมาใกล้หูเจียงเซี่ยแล้วกระซิบว่า “อย่าขยับ บนรถมีผู้ตื่นรู้อยู่”
ดวงตาเจียงเซี่ยไหววูบ
ผู้ตื่นรู้?
ถ้าอย่างนั้นที่หวังเฟยตามมา ก็เพราะเล็งผู้ตื่นรู้คนนั้นอยู่หรือ?
ถึงอย่างไรสารอาหารที่ผู้ตื่นรู้มอบให้พวกเขาก็เหนือกว่าสิ่งอื่นใด!
“ที่เขาหมายถึง คงไม่ใช่ผมหรอกนะ?” เจียงเซี่ยพึมพำในใจ
ครืดครืด หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้น เป็นข้อความจากหวังเฟย
นักเรียนโรงเรียนมัธยมซิงเหอที่หนึ่งที่ไปกลับบ้านสามารถพกโทรศัพท์ได้ แต่เมื่ออยู่ในโรงเรียนต้องส่งให้หัวหน้าห้องรวบรวมไว้
หวังเฟย: “นายอาจถูกผู้ตื่นรู้คนนั้นจับตาอยู่”
เจียงเซี่ย: “ผู้ตื่นรู้คนนั้นเป็นใคร อยู่ตรงไหน?”
หวังเฟย: “ผู้หญิงที่นั่งอยู่หน้าสุด มีลังส้มวางอยู่ข้างเท้านั่นไง”
เจียงเซี่ยเงยหน้าขึ้นเหลือบมองอย่างรวดเร็ว ผู้หญิงคนนั้นอายุราวสามสิบต้น ๆ สวมเดรสสีชมพูอ่อน ทับด้วยเสื้อโค้ตสีขาวนวล ดูเป็นแม่บ้านอ่อนโยนแบบภรรยาที่ดีและแม่ที่รักลูก