เวลาเคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ตลอด 7 วันนี้ นอกจากฝึกฝนอย่างหนักแล้ว สิ่งที่เซย์อิดทำเป็นประจำก็คงเป็นการรีดเค้นค่าความรู้สึกจากลูกเรือสินะ?
ตอนนี้ทุกคนบนเรือของดราก้อนต่างพากันตีตัวออกห่างจากเขา แม้แต่ดราก้อนเองก็รู้แล้วว่าเซย์อิดเป็นคนปากเสีย แถมยังชอบแกล้งคนอย่างสุดกู่
ขณะนี้เซย์อิดสวมชุดเครื่องแบบทหารสีดำ ปลดกระดุมเผยแผงอกและกล้ามท้องเป็นมัด ผมสั้นสีดำปลิวไสวตามลม สองมือล้วงกระเป๋า รองเท้าบูตทหารสีเงินขัดจนขึ้นเงาวับ
แค่มองท่ายืนก็รู้แล้วว่าเขาแข็งแกร่งจนน่ากลัว
เห็นท่าทางยโสโอหังของเขาแล้ว คนอื่น ๆ ก็อดพูดไม่ได้
「โครโคไดล์ ต้องสั่งสอนเด็กเวรเซย์อิดนี่ให้ดีนะ」
「ใช่ ๆ ปล่อยให้เด็กนี่ได้ใจต่อไปไม่ได้แล้ว」
「เซย์อิดตัวแสบ ไหนรับปากว่าจะส่งภาพสาวใหญ่หน้าอกโตให้ฉันไง แล้วภาพที่เรียกว่าเอกซ์เรย์นี่มันอะไรกัน! ทำไมมีแต่กระดูกทั้งนั้น!」
「นั่นสิ อย่าคิดว่าหน้าตาดีแล้วจะทำอะไรก็ได้」
……
เหล่าลูกเรือที่มุงดูอยู่บนดาดฟ้าต่างส่งเสียงเชียร์โครโคไดล์กันทั้งนั้น
ก็ช่วยไม่ได้ ภายในเวลาแค่ 7 วัน ทุกคนล้วนเคยโดนเซย์อิดแกล้งมาหมดแล้ว
แน่นอนว่าเซย์อิดไม่สนเสียงโอดครวญของคนพวกนั้นเลยสักนิด เขาจดจ่ออยู่กับเครื่องสุ่มรางวัลทั้งใจ
【ค่าความรู้สึก: 1086】
สุ่มเลย! สุ่มสิบครั้งรวด!
ตลอด 7 วันที่ผ่านมา เขาอุตส่าห์เก็บค่าความรู้สึกจนได้ครบ 1,000 แต้มอย่างยากลำบาก ทั้งหมดก็อยู่ที่ครั้งนี้แล้ว
เครื่องสุ่มรางวัลหมุนอย่างบ้าคลั่ง
หัวใจเซย์อิดเต้นรัว
จะพาเจ้าทรายขึ้นเรือได้หรือไม่ ก็อยู่ที่แกแล้วนะ
【รองเท้าแตะสุดยอดหนึ่งคู่ กันกลิ่นอับ ทนทานต่อการสึกหรอ ของจำเป็นระหว่างเดินเรือ】
【ขอบคุณที่ร่วมสนุก】
【ขอบคุณที่ร่วมสนุก】
……
พอสุ่มได้คำว่า “ขอบคุณที่ร่วมสนุก” ติดกันถึงห้าครั้ง ใจเซย์อิดก็แทบสลาย
หรือว่าตอนสู้กัน ฉันต้องขว้างรองเท้าแตะเป็นอาวุธลับงั้นเหรอ?
โครโคไดล์คงอัดฉันตายแน่ใช่ไหม?
【สกิลหยั่งรู้ สามารถมองทะลุการโจมตีของคู่ต่อสู้และคาดการณ์ล่วงหน้าได้ เมื่อใช้จะสิ้นเปลืองพลังจิต (ไม่สามารถอัปเกรดได้)】
โห นี่มันไม่เท่ากับฮาคิสังเกตเหรอ?
เซย์อิดกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
โครโคไดล์ในตอนนี้ยังใช้ฮาคิไม่เป็น พอมีท่าที่มองทะลุสกิลของศัตรูได้ เขาก็ได้เปรียบมาตั้งแต่เกิด ไม่มีทางแพ้แน่นอน! ฝ่ายเราถือไพ่เหนือกว่า!
【สกิลกระพุ้งท้อง เลเวล 1 ใช้พละกำลังครึ่งหนึ่งเพื่อเพิ่มพลัง โดยเพิ่มขึ้น 3 เท่า (อัปเกรดได้ เงื่อนไขการอัปเกรด: ค่าความรู้สึก 150 แต้ม)】
【ไอเทมยากระตุ้นความเร็ว เพิ่มความเร็วเล็กน้อย】
【สกิลยืนหยัด เลเวล 1 เมื่อพละกำลังลดลงจนหมด มีโอกาส 10 เปอร์เซ็นต์ที่จะฝืนยืนหยัดต่อได้ (เงื่อนไขการอัปเกรด: ค่าความรู้สึก 300 แต้ม)】
สี่ครั้งสุดท้ายได้ของที่พอใช้ได้มาทั้งหมด
แต่สกิลกระพุ้งท้องกินพละกำลังมหาศาล หมายความว่าต้องรีบจัดการโครโคไดล์ให้จบโดยเร็ว
ส่วนสกิลยืนหยัดที่ว่ากันว่าเป็นสกิลสุดเทพนั่น โอกาสแค่ 10 เปอร์เซ็นต์ เขาไม่กล้าเสี่ยงหรอกว่าจะฝืนลุกขึ้นมาได้ไหม
ดูท่าคงต้องใช้ยากระตุ้นความเร็วแล้ว
คนอื่นเห็นเพียงเซย์อิดหยิบขวดยาใบเล็กออกมาดื่ม
「เอ๋—เซย์อิดบอย ต้องพึ่งยาเลยเหรอ?」
อิวานคอฟจ้องเซย์อิดด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์
「ให้ฉันฉีดฮอร์โมนกระตุ้นให้ไหมล่ะ~」
「ไม่ต้องหรอก มาเลย โครโคไดล์」
เซย์อิดรู้สึกเพียงว่าร่างกายอุ่นวาบ ปฏิกิริยาตอบสนองเร็วขึ้นเล็กน้อย
「พร้อมหรือยัง?」โครโคไดล์มองเซย์อิดอย่างดูแคลน
ต่อให้เขาใช้ท่าเหล็กในได้ ด้วยพละกำลังที่มีอยู่ก็ยืนระยะได้ไม่นานหรอก
หล่อนจัดการเซย์อิดได้อย่างง่ายดายแน่
「มาเลย!」
ทั้งสองจ้องหน้ากัน บรรยากาศตึงเครียดจนเหมือนมีประกายไฟปะทุขึ้น
สายลมทะเลพัดผ่านราวกับเสียงแตรเริ่มศึก ทั้งคู่ขยับตัวพร้อมกัน
「รับมือให้ดีล่ะ—」
หยั่งรู้—
โลกในสายตาเซย์อิดราวกับเคลื่อนไหวช้าลง จากนั้นภาพเงาของโครโคไดล์ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ยกหมัดต่อยใส่ท้องเขา
「ฮึ มองออกแล้ว」
เซย์อิดกระโดดพุ่งขึ้น เตะกวาดใส่ใบหน้าของโครโคไดล์
บ้าเอ๊ย หมอนั่นเป็นอะไรไป?
โครโคไดล์รู้สึกเหมือนอีกฝ่ายมองการโจมตีของหล่อนออกก่อนจะได้ต่อยเสียอีก จึงจำต้องกระโดดถอยหลบ
「กระพุ้งท้อง—」
กลางอากาศ ท้องของเซย์อิดส่งเสียงดังสนั่น ร่างทั้งร่างแผ่แรงกดดันเพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน
「โครจัง รับมือซะ」
พูดจบเขาก็ปล่อยหมัดพุ่งเข้าใส่โครโคไดล์
「หมอนี่มันอะไรกัน? จู่ ๆ ทั้งความเร็วทั้งพละกำลังก็เพิ่มขึ้น」
โครโคไดล์กัดฟันแน่น ในใจรู้สึกตั้งรับไม่ทันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เหล่าลูกเรือบนดาดฟ้าเงียบกริบ เพราะใคร ๆ ก็มองออกว่าโครโคไดล์ผู้แข็งแกร่งกำลังตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ
「ดราก้อน นายดูออกไหมว่าการเปลี่ยนแปลงประหลาด ๆ ของเขาคืออะไร? เขาทำนายการโจมตีของโครจังได้ด้วย!」
ดราก้อนกอดอก เอ่ยเสียงเรียบว่า「น่าจะเป็นฮาคิสังเกต ส่วนพละกำลังที่เปลี่ยนไป บางทีอาจเป็นการประยุกต์ใช้วิชาคืนสู่ธรรมชาติ」
「เซย์อิดบอยซ่อนความสามารถไว้ลึกขนาดนั้นเลยเหรอ? ถ้าอย่างนั้นโครจังคงมีโอกาสแพ้สูงมากเลยสิ?」
ดราก้อนไม่พูดอะไร แต่ในใจก็ปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์
บนโลกนี้มีคนบางประเภทที่ยิ่งต่อสู้ก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น อย่างโรเจอร์ หรือการ์ปผู้เป็นพ่อของเขา…
แต่เซย์อิดเพิ่งอยู่บนเรือมาแค่ 7 วัน ไม่ได้ผ่านการต่อสู้เป็นตาย แค่ฝึกฝนอย่างจริงจังเท่านั้น กลับพัฒนาขึ้นได้มากขนาดนี้
「นี่ก็เป็นสัตว์ประหลาดอีกคนงั้นเหรอ?」ดราก้อนพึมพำเสียงเบา
เซย์อิดไม่ได้คิดมากขนาดนั้น ตอนนี้เขากำลังเป็นฝ่ายได้เปรียบเล็กน้อย
ก็โครโคไดล์ยังไม่เติบโตเต็มที่นี่นา โดยเฉพาะยังไม่ได้กินผลทราย
เขานึกทอดถอนใจอยู่ในใจ แต่ก็ไม่ค่อยพอใจนักที่เห็นโครโคไดล์ยังคงตั้งสู้ได้อย่างใจเย็น
ถ้าสู้กันแบบนี้ต่อไป เขาต้องเป็นฝ่ายหมดแรงก่อนแน่ ต้องทำให้หล่อนเสียการควบคุมให้ได้
เซย์อิดครุ่นคิด แล้วก็ได้แผนขึ้นมา
เขาต่อสู้ไปพลาง เยาะเย้ยไปพลาง
「นี่ โครจัง ทำไมเอาแต่ตั้งรับอยู่ฝ่ายเดียวล่ะ?」
「ความมั่นใจเมื่อสองสามวันก่อนหายไปไหนแล้ว?」
「ไหนบอกว่าใช้มือเดียวก็จัดการฉันได้ไง? ทำไมใช้สองมือแล้วยังชนะฉันไม่ได้ล่ะ?」
「ที่แท้ก็แค่ปากเก่งสินะ」
「ถ้าไม่ไหวก็ยอมแพ้เถอะ เห็นแก่ที่เราเป็นคนบ้านเดียวกัน ฉันจะให้เธอเป็น…ลูกเรือฝึกหัดก็แล้วกัน」
「เฮ้อ งั้นฉันยอมให้เธอใช้มือเดียวก็ได้」
พูดจบเซย์อิดก็ใช้แค่มือขวาจริง ๆ
หมอนี่มันน่าหมั่นไส้ชะมัด—
เหล่าลูกเรือที่ยืนดูต่างกำหมัดแน่น แทบอยากเข้าไปอัดเด็กปากเสียคนนั้นแทนโครโคไดล์
ค่าความรู้สึก +160
ค่าความรู้สึกจากโครโคไดล์ +15
หือ? นี่มันน่าหมั่นไส้เกินไปหรือเปล่า? ค่าความรู้สึกเพิ่มขึ้นเยอะขนาดนี้เลย?
เซย์อิดแอบดีใจอยู่ในใจ ทว่ารอยยิ้มชวนโดนอัดของเขากลับเป็นความอัปยศอย่างโจ่งแจ้งในสายตาโครโคไดล์!
「เซย์อิด ไอ้สารเลว เลิกพูดโม้ได้แล้ว!」
ในที่สุดโครโคไดล์ก็ทนไม่ไหว หล่อนเตะใส่เซย์อิดโดยไม่สนอะไรอีก
「แข็งตัว—」
เซย์อิดย่อตัวตั้งท่า กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งแน่น ไม่หลบไม่เลี่ยง ตั้งใจรับการโจมตีนี้ตรง ๆ
ตึง—
เสียงทึบดังขึ้น โครโคไดล์รู้สึกราวกับเตะเข้ากำแพง
หมอนี่…
แข็งขึ้นกว่าเดิมแล้ว!
ถูกต้อง หลังจากได้ค่าความรู้สึกมาเพิ่ม เซย์อิดก็อัปเกรดสกิลแข็งตัวโดยไม่ลังเล
【สกิลแข็งตัว เลเวล 2 ใช้พละกำลังทั่วร่างทำให้ร่างกายแข็งขึ้น 10 เท่า (เงื่อนไขการอัปเกรด: ค่าความรู้สึก 500 แต้ม)】
ตอนนี้ร่างกายของเขาแข็งแกร่งจนน่ากลัว แม้แต่กระสุนปืนคาบศิลาทั่วไปก็ยังทนรับได้
ถึงอย่างนั้น เตะของโครโคไดล์ก็ยังสร้างความเสียหายให้เขาอยู่บ้าง อย่างน้อยผิวหนังก็คงแดงขึ้นแล้วล่ะ
「ไม่เจ็บสักนิดเลยนะ~ โครจัง กินข้าวไม่อิ่มหรือไง?」
โครโคไดล์ยิ่งโกรธหนักขึ้น หล่อนระดมหมัดใส่เซย์อิดอย่างไม่ออมแรง
แต่เขาก็หลบได้อย่างสบาย ๆ ทุกหมัด
「จบแล้ว—」
เซย์อิดฉวยจังหวะที่หล่อนเผลอ ซัดหมัดเข้าใส่ท้องอย่างแรงจนโครโคไดล์กระเด็นไปชนเสากระโดงเรือ
「แค่ก—」
หมัดนั้นราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ แรงกระแทกอันน่าสะพรึงทำให้โครโคไดล์หมดสภาพต่อสู้ทันที หล่อนคุกเข่าอยู่บนดาดฟ้าเรือและขย้อนออกมา
「เซย์อิดบอย ลงมือหนักเกินไปแล้วนะ! โครจังเป็นผู้หญิงนะ~」
「ชู่~」
ลูกเรือคนอื่น ๆ ต่างพากันส่งเสียงโห่
เซย์อิดได้ค่าความรู้สึกมาไม่น้อยอีกแล้ว
ชักเริ่มไม่อยากลงจากเรือแล้วสิ
「ในทะเลมีทั้งปีศาจทั้งภูตผีเต็มไปหมด พวกมันไม่ออมมือให้ใครเพียงเพราะเป็นผู้หญิงหรอก」
เซย์อิดเดินเข้าไปหาโครโคไดล์
ตอนนี้เหงื่อเกาะพราวทั่วร่างหล่อน เสื้อผ้าบาง ๆ แนบสนิทไปกับผิว เพราะหายใจหอบถี่ หน้าอกจึงกระเพื่อมขึ้นลงอย่างเด่นชัด เผยให้เห็นผิวเนื้อและร่องอกกว้าง นอกจากเสน่ห์ของสาวใหญ่แล้ว ยังมีความบอบบางและเย้ายวนเพิ่มขึ้นมาอีกหลายส่วน
แต่เซย์อิดมองอยู่เพียงสองสามครั้งก็เบนสายตากลับมา
เขาค่อย ๆ ยื่นมือข้างหนึ่งออกไป มองโครโคไดล์พร้อมรอยยิ้ม แล้วกล่าวว่า
「ยินดีต้อนรับขึ้นเรือ โครโคไดล์」