วันต่อมา ณ แกรนด์ไลน์
ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆ เมฆขาวลอยเอื่อย คลื่นทะเลแผ่ตัวอย่างสบายอารมณ์
เซย์อิดลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าขนาดมหึมา
อิวานคอฟกินผลฮอร์โมนเข้าไปตั้งแต่เช้าตรู่เลยหรือไง?
นี่คือความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของเซย์อิด
“เฮ้~ ไอ้หนู ตื่นแล้วเหรอ~ นี่เที่ยงแล้วนะ หลับเก่งจริง ๆ ถ้ายังไม่ตื่นอีก ฉันคงต้องฉีดฮอร์โมนกระตุ้นให้สักเข็มแล้วล่ะ~”
แก่กว่าฉันไม่กี่ปีเองมั้ง ยังมาเรียกไอ้หนูอีก
เซย์อิดลุกขึ้นนั่ง “สิ่งแรกที่เห็นตอนตื่นเช้าคือหน้าคุณ นี่มันเหมือนฝันร้ายชัด ๆ”
“หา?”
อิวานคอฟยืนนิ่งค้างไปทั้งตัว ก่อนพึมพำเสียงเบา
“ถึงกับเห็นหน้าฉันแล้วฝันร้ายเลยเหรอ...”
ค่าความรู้สึก +3
“ล้อเล่นน่า~”
เซย์อิดได้ค่าความรู้สึกมาแล้วก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ
“รู้อยู่แล้วว่าล้อเล่น ใบหน้ามีเสน่ห์ขนาดนี้ของฉันน่ะ~”
ตั้งแต่เมื่อคืนที่เซย์อิดเจออิวานคอฟกับดราก้อน ซึ่งเดินเรือผ่านมาทางนี้ เขาก็รู้แล้วว่าต่อให้ตัวเองไม่โผล่มา โครโคไดล์ก็คงไม่เป็นไร
พอทั้งคู่ปรากฏตัว เซย์อิดก็ฝืนทนความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามาไม่ไหว ล้มตัวลงนอนทันที
ว่าแต่...
สายตาของเซย์อิดกวาดผ่านดาดฟ้าไปหยุดที่โครโคไดล์ซึ่งนั่งอยู่บนกราบเรือ
ร่างของเธอพันด้วยผ้าพันแผล เอาแต่มองทะเลโดยไม่พูดอะไร
“โครจัง โอฮาโย~”
พอได้ยินเสียงชวนโดนต่อยของเซย์อิด โครโคไดล์ก็มีเส้นดำผุดเต็มหน้าผาก
“บอกแล้วไงว่าอย่าเรียกฉันว่าโครจัง!”
ความขุ่นเคือง +1
เซย์อิดยิ้มกริ่ม “อย่าใจแคบนักเลยน่า อย่างน้อยเราก็ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันแล้ว”
ตอนนี้เขารู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า พอมีสูตรโกงติดตัวแล้วก็รู้สึกว่าตัวเองกลับมาเก่งได้อีกครั้ง
โครโคไดล์เหลือบมองเขา ก่อนหันกลับไปดูหนังสือพิมพ์ในมือ
เซย์อิดทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เดินเข้าไปดูด้วย
อาณาจักรบาร็อกเกิดสงครามกลางเมือง กองกำลังกบฏบุกพระราชวัง ราชวงศ์ถูกสังหารจนสิ้น... สมบัติล้ำค่าประจำอาณาจักรบาร็อกสูญหาย
“ให้ตายสิ”
โครโคไดล์กำหนังสือพิมพ์แน่น
ที่แท้ก็เป็นเจ้าหญิงจากประเทศที่ล่มสลาย น่าสงสารจริง ๆ
“ขอโทษด้วย พวกเราไปถึงช้าเกินไป”
ชายสวมเสื้อคลุมเดินออกมาจากห้องโดยสารอย่างช้า ๆ เขาคือดราก้อน
“ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ แค่ช่วยพวกเราสองคนไว้ได้ก็ขอบคุณมากแล้ว คุณดราก้อน” เซย์อิดเท้าคางมองโครโคไดล์ ดวงตาของเธอแดงก่ำ
ต่อให้เป็นชายแกร่ง พอเห็นครอบครัวที่ตัวเองรักตายไปทั้งที่ปกป้องไว้ไม่ได้ ก็ย่อมต้องเศร้าอยู่แล้ว
ยิ่งตอนนี้เธอยังเป็นผู้หญิงอีก
“รู้จักฉันด้วยเหรอ?”
ดราก้อนไม่เคยบอกชื่อของตัวเอง
“หัวหน้าองค์กรที่ทำให้รัฐบาลโลกปวดหัวอยู่ช่วงนี้ คงโด่งดังไปทั่วโลกแล้วล่ะครับ”
“พวกเรามีความเกี่ยวข้องกัน ต่อจากนี้คงถูกรัฐบาลโลกจับตามอง”
เซย์อิดบอกว่าไม่ถึงขนาดนั้นหรอก แค่ขออาศัยเรือไปด้วยเท่านั้นเอง
“ขอแนะนำตัวครับ ผมชื่อเซย์อิด อัลเบิร์ต เซย์อิด”
“ส่วนเธอคือโครโคไดล์ อืม พวกกบฏเรียกเธอแบบนั้นน่ะ”
พอรู้จักชื่อกันแล้ว อิวานคอฟก็เรียกทั้งสองอย่างเป็นกันเองตามนิสัย
“แล้วต่อจากนี้พวกเธอจะทำยังไงล่ะ เซย์อิดบอย โครจัง~”
“ถ้าไม่มีที่ไป มาเข้าพวกกับพวกเราสิ”
เข้าร่วมกองทัพปฏิวัติงั้นเหรอ? ไม่สิ ตอนนี้ควรเรียกว่ากองทัพอิสระสินะ
เซย์อิดไม่ได้คิดจะเลือกเส้นทางนี้ ตอนนี้มีสูตรโกงติดมือ แถมยังรู้เนื้อเรื่องล่วงหน้า เขาก็ต้องสร้างขุมกำลังของตัวเอง แล้วครองโลกให้ได้สิ!
“ไม่ล่ะ ผมว่าจะตั้งกลุ่มโจรสลัดของตัวเอง”
“จะเป็นโจรสลัดเหรอ?”
“แต่มีแค่นายคนเดียวเองนะ” ใบหน้าใหญ่โตของอิวานคอฟยื่นเข้ามาอีกครั้ง
เซย์อิดเท้าเอว “ใครบอกล่ะ โครจังก็คือลูกเรือคนแรกของผมไง”
“ไอ้บ้า ใครบอกว่าจะเข้าพวกกับนาย!”
“ยังไงเธอก็ไม่มีที่ไปไม่ใช่เหรอ? อีกอย่าง เราก็มาจากประเทศเดียวกัน เธอมาเข้าพวกกับฉันก็สมเหตุสมผลจะตาย”
“ฉันจะกลับไปแก้แค้น”
“ได้สิ พอพวกเราแข็งแกร่งขึ้นแล้วค่อยกลับไป”
“...”
ตอนนี้โครโคไดล์กำลังสับสน เธอยังไม่มีความทะเยอทะยานที่จะเป็นราชาโจรสลัด
เซย์อิดเชื่อว่ายังไงก็ต้องมีวิธีพาโครโคไดล์ขึ้นเรือให้ได้
ถึงช่วงต้นเรื่องลุงทรายจะทำผลงานได้ไม่ค่อยดี แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาเป็นคนมีฝีมือและหัวไว
ในสงครามมารีนฟอร์ด เขายิ่งทำผลงานได้ดี สู้กับใครก็สูสีไปหมด
ในสายตาเซย์อิด โครโคไดล์เป็นพวกเก่งเทคนิคตั้งแต่ช่วงแรก มีประสบการณ์ต่อสู้โชกโชน ไหวพริบและฝีมือในการต่อสู้เต็มเปี่ยม แถมยังรู้จักฉวยโอกาส น่าเสียดายที่ดันเกิดมาในยุคที่พลังตามไม่ทันกระแส
คนมีความสามารถแบบนี้เหมาะจะเป็นมือขวาของเขาที่สุดแล้ว
ตอนนี้โครโคไดล์ยังอายุน้อย ถ้าเขาคอยผลักดันและฝึกฝนฮาคิสองรูปแบบอย่างตั้งใจ อนาคตก็แข็งแกร่งได้อย่างน้อยระดับมือรองของสี่จักรพรรดิ
ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงเวลานี้ยังมีคนมีฝีมืออีกมากมายที่ชวนขึ้นเรือได้ ทั้งโมเรียผู้มีน้ำใจ ฮันค็อกตอนเด็ก คุมะผู้อ่อนโยน มิฮอว์กผู้ปากไม่ตรงกับใจ...
โครก...
เซย์อิดไม่ได้กินอะไรมาวันหนึ่งคืน ท้องจึงร้องขึ้นมา แต่ก็เป็นเวลาอาหารพอดี
หลังกินมื้อเที่ยงจนอิ่มหนำ เซย์อิดก็นั่งบนเก้าอี้พลางเรอออกมา
“รบกวนหน่อยนะครับ คุณดราก้อน ช่วยส่งพวกเราลงเรือที่จุดหมายถัดไปที”
ระหว่างกินข้าว เซย์อิดยังแอบล้วงข้อมูลบางอย่างจากอิวานคอฟมาได้ ตอนนี้คุมะกับจินนี่กลับไปที่โบสถ์แล้ว
“เข้าใจแล้ว อีก 7 วันถึงจะเดินเรือไปถึงจุดหมายถัดไป”
กินเสร็จแล้ว เซย์อิดก็วิ่งไปที่ดาดฟ้าเพื่อเริ่มฝึก
ตอนนี้การเพิ่มพลังยังเป็นเรื่องสำคัญที่สุด
เหงื่อไหลจากกล้ามเนื้อกำยำหยดลงบนดาดฟ้า ก้อนเหล็กหนัก 100 กิโลกรัมวางทับอยู่บนหลัง
ทุกครั้งที่วิดพื้น เส้นเลือดบนแขนแข็งแรงก็ปูดโปน กล้ามเนื้อเกร็งนูนขึ้นมา
“998, 999, 1,000...”
“นายอ่อนแอเกินไปแล้ว ถ้าฝีมือแค่นี้ ต่อให้เจอราชาแห่งทะเลแถบทะเลใกล้ฝั่งก็ยังรับมือไม่ไหว”
ไม่รู้ว่าโครโคไดล์เดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร
ถึงร่างกายจะยังโตไม่เต็มที่ แต่ความสูงถึง 2.2 เมตรของเธอก็บังแสงแดดที่สาดลงมาตรงหน้าเขาจนมิด
“บนทะเลไม่มีใครเกิดมาแข็งแกร่งหรอก โครจัง เพราะงั้นผมถึงกำลังพยายามทำให้ตัวเองเก่งขึ้นอยู่นี่ไง”
เซย์อิดวัย 15 ปีเต็มไปด้วยความมั่นใจในตัวเอง
“ถ้าอยากเป็นกัปตันของฉัน ก็เอาชนะฉันให้ได้สิ”
หลังจากใจเย็นลง โครโคไดล์ก็คิดเรื่องนี้จนเข้าใจแล้ว
เธอตั้งกลุ่มโจรสลัดของตัวเองได้อยู่แล้ว ถึงเซย์อิดจะช่วยเธอไว้ แต่เขาอ่อนแอเกินไป มีโอกาสสูงที่จะตายในทะเลได้ง่าย ๆ
เธอจึงเสนอให้สู้กัน เพื่อให้เซย์อิดยอมรับความจริง แล้วหาที่อยู่ลงหลักปักฐานอย่างสงบ
ในสายตาเธอ เซย์อิดไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของตัวเองได้เลย
ในฐานะเจ้าหญิงแห่งอาณาจักร เธอเริ่มเรียนรู้ทักษะการต่อสู้ตั้งแต่อายุ 10 ขวบ ไม่ว่าจะเป็นวิชาดาบหรือการต่อสู้ประชิดตัวก็ชำนาญทั้งนั้น
ทั้งพละกำลังและประสบการณ์ต่อสู้ก็เหนือกว่าเซย์อิด แล้วจะไปแพ้ได้ยังไง
พอได้ยินคำพูดของโครโคไดล์ เซย์อิดก็อดหัวเราะไม่ได้
“หัวเราะอะไร?”
โครโคไดล์รู้สึกเหมือนถูกคนโง่หัวเราะเยาะ
“โครจัง ผมไม่แพ้หรอก”
แต่เอาจริง ตอนนี้เซย์อิดเริ่มลนแล้ว
เขาคิดว่าตัวเองไม่มีทางฝ่าวงล้อมของพวกกบฏออกมาได้เหมือนที่เธอทำ ฝีมือของโครโคไดล์เหนือกว่าเขาในตอนนี้อย่างแน่นอน
แย่แล้ว แบบนี้จะทำยังไงดี?
“งั้นก็มาสู้กันเลย!”
“ฮี่ฮ่า! เซย์อิดบอยกับโครจังจะตัดขาดกันแล้วเหรอ?”
อิวานคอฟแอบโผล่มาดูเรื่องสนุก สีหน้าตื่นเต้นขณะมองทั้งคู่
“ไม่ ไม่ใช่ตอนนี้ครับ”
เซย์อิดปฏิเสธอย่างหนักแน่น
เขาพยายามเงยหน้า ยืดหลังให้ตรง แววตามุ่งมั่น
“ผมไม่ฉวยโอกาสตอนอีกฝ่ายเสียเปรียบหรอก โครจัง”
“ตอนนี้เธอยังบาดเจ็บหนักขนาดนี้ ฝีมือทั้งหมดก็ใช้ได้ไม่เต็มที่”
“ถึงอย่างนั้นก็พอจัดการนายได้อยู่ดี” โครโคไดล์ตอบอย่างไม่ใส่ใจ
“เธอกำลังดูถูกการต่อสู้ครั้งนี้อยู่หรือเปล่า?”
เซย์อิดวางท่าเป็นคนเที่ยงธรรมสุด ๆ
“ผมจะไม่รับคำท้าตอนนี้หรอก แบบนั้นไม่ยุติธรรมกับเธอเกินไป ไว้อีก 7 วันเถอะ ให้ทุกคนบนเรือเป็นพยาน แล้วเรามาประลองกัน!”
“เซย์อิดบอย ฉันมองนายไม่ผิดจริง ๆ เป็นลูกผู้ชายที่น่านับถือมาก!”
ตอนนี้เหล่าทหารกองทัพอิสระและอิวานคอฟต่างมองเซย์อิดด้วยสายตาชื่นชม พากันคิดว่า—
ลูกผู้ชายต้องเป็นอย่างนี้สิ
“หรือกลัวว่าแค่ 7 วันฉันจะเก่งแซงหน้าเธอแล้ว โครจัง?”
“7 วันเนี่ยนะ? เป็นไปไม่ได้หรอก งั้นอีก 7 วันฉันจะทำให้นายยอมรับอย่างหมดใจเอง”
เห็นแบบนั้น เซย์อิดก็แอบถอนหายใจโล่งอก
ใน 7 วันนี้เขาต้องพยายามสะสมค่าความรู้สึกให้พอสำหรับสุ่มรางวัล
โครโคไดล์ คอยดูเถอะ ฉันจะจัดชุดใหญ่ให้เธอเอง ㄟ(≧◇≦)ㄏ
เตรียมตัวมาเข้าพวกกับฉันได้เลย!