ศักราชไคเอ็น 1512 (ลูฟี่สู้กับไคโดในปี 1541)
แกรนด์ไลน์, อาณาจักรบาร็อก
อาณาจักรกำลังตกอยู่ในสงครามกลางเมือง
เปลวไฟสงครามเกาะกินประเทศแห่งนี้ราวกับโรคระบาด เสียงกระสุนแหวกอากาศแหลมแสบหูดังต่อเนื่องไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืนอันมืดมิด
ประชาชนพากันร้องระงมหลบหนี ขบวนผู้ลี้ภัยทอดยาวคดเคี้ยวลึกเข้าไปในป่า
ใบหน้าของพวกเขาชาไร้ความรู้สึก เจือไปด้วยความหวาดกลัวและสับสน
เซย์อิดรั้งท้ายขบวนผู้ลี้ภัย ตอนนี้เขารู้สึกแย่เหมือนกลืนอึเข้าไป
“กว่าจะหาอาณาจักรเล็ก ๆ สักแห่งเจอ ก็อุตส่าห์ใช้ชีวิตหลบ ๆ ซ่อน ๆ อย่างสบายใจแท้ ๆ”
“ทำไมประเทศเล็กกระจิริดนี่ถึงเกิดจลาจลขึ้นมาได้วะ?”
เซย์อิดมาอยู่โลกนี้เกือบหนึ่งปีแล้ว หลังรู้ว่านี่คือโลกวันพีซ เขาก็เลือกใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังและค่อย ๆ พัฒนาตัวเองอย่างมีเหตุผล
เดิมทีเขาตั้งใจฝึกฝนอีกสักหลายปีก่อนค่อยคิดเรื่องออกทะเล
แต่ตอนนี้ชีวิตสงบสุขกลับพังทลายลงกะทันหัน
ไม่มีทางเลือก เขาจึงต้องคิดว่าจะไปเข้ากองทัพเรือดีไหม
“ตอนนี้ยังเป็นยุคที่โรเจอร์ หนวดขาว และสิงโตทองคำโลดแล่นอยู่ในทะเล อีกหลายปีกว่าราชาโจรสลัดจะถือกำเนิด...”
ถึงตอนนั้นท้องทะเลคงยิ่งวุ่นวายขึ้นเรื่อย ๆ
ความคิดของเซย์อิดฟุ้งกระจาย หากไม่มีพรสวรรค์น่าทึ่งหรือระบบโกงช่วย เขาก็คงตั้งใจเข้ากองทัพเรือไปกินเงินเดือนรอวันเกษียณจริง ๆ
ก่อนข้ามมิติมาผมกำลังเล่นเกมโปเกมอนอยู่แท้ ๆ ทำไมถึงมาโผล่ในโลกโจรสลัดได้ล่ะ?
เซย์อิดทำหน้าเศร้าหมอง อย่างไรเสีย ถ้าไม่มีฝีมือในโลกโจรสลัดก็มีแต่จะเจอเรื่องซวย
ขบวนผู้ลี้ภัยกระจายตัวกันในป่า เขามองซ้ายมองขวา เมื่อไม่เห็นใครจึงนั่งพิงต้นไม้ใหญ่
“รอฟ้าสางก่อน พอฟ้าสางแล้วค่อยไปฐานทัพเรือ”
เงาหลายสายวูบผ่านป่า
“เฮ้ย—เธออยู่ตรงนี้ อย่าปล่อยให้หนีไปได้!”
เซย์อิดมองผ่านแนวไม้หนาทึบ เห็นเงาคนประปรายค่อย ๆ เข้ามาใกล้
สวบสาบ—
พุ่มหญ้าสั่นไหว หญิงสาววัยเยาว์สวมเสื้อโค้ตสีดำวิ่งออกมา
อย่าเข้ามานะ!
สายตาของเซย์อิดกวาดมองเธอ ตั้งแต่ชุดสูทสั่งตัดราคาแพง บุคลิกโดดเด่น สายตาดุดัน ไปจนถึงบาดแผลเล็กใหญ่กว่าสิบแห่งบนร่าง ดูราวกับเสือดาวที่บาดเจ็บ
ทหารกลุ่มนั้นต้องมาจับเธอแน่
เซย์อิดยกก้นเตรียมจะหนี ทว่าคำพูดของพวกทหารกลับทำให้เขาตัวแข็งทื่อ
“เธออยู่ตรงนั้น—ตรงนั้นมีพวกเดียวกับเธอด้วย!”
“ไอ้บ้า! ใครจะไปรู้จักเธอ!” เซย์อิดแทบคลั่ง สมแล้วที่คนในโลกโจรสลัดมีสติปัญญาเฉลี่ยต่ำกันหมด
“อย่ามาแก้ตัว เกือบติดกับพวกแกแล้ว!”
กบฏกว่าสิบคนถือปืนคาบศิลาล้อมทั้งคู่ไว้ สีหน้าเหมือนมองทุกอย่างออกหมดแล้ว
“นี่ พวกคุณแปลกเกินไปแล้วนะ บอกแล้วไงว่าพวกเราไม่เกี่ยวข้องกัน”
เซย์อิดยังอยากอธิบาย แต่ดูเหมือนหญิงสาวจะบาดเจ็บหนักเกินไป ขาอ่อนจนล้มไปข้างหลังพอดี กระแทกใส่เขาเข้าเต็ม ๆ
“ยังจะบอกว่าไม่เกี่ยวกันอีก! กอดกันอยู่เห็น ๆ!”
“ผู้ชายคนนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน ปล่อยเขาไปเถอะ”
หญิงสาวฝืนลุกขึ้น ยืนจ้องพวกกบฏอย่างเย็นชา น้ำเสียงที่เปล่งออกมาฟังดูคุ้นหูเซย์อิดอย่างประหลาด
“พูดไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว โครโคไดล์ ในฐานะเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรบาร็อก ก็ให้หมอนี่ตายเป็นเพื่อนเธอไปซะ”
ราวกับสายฟ้าฟาดผ่ากลางกระหม่อม พอได้ยินคำพูดของหัวหน้ากบฏ เซย์อิดก็อึ้งจนสมองชา
“โครโค...ไดล์...”
เขาหันไปมองหญิงสาวตรงหน้าราวกับหุ่นยนต์ แล้วเพ่งพินิจใต้แสงจันทร์ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคุ้นตา
ผมสั้นประบ่า หน้าผากเรียบเนียน หูขวาสวมต่างหูทอง ใบหน้างดงามออกไปทางกึ่งชายกึ่งหญิง ดวงตาไร้ความกลัว มีเพียงความโกรธแค้น รูปร่างสูงเพรียว ทรวดทรงอวบอิ่ม แถมยังมีราศีเหมือนหัวหน้าแก๊งหญิง...
ถึงจะดูคล้ายอยู่หน่อยก็เถอะ...
นี่มันโครโคไดล์จริง ๆ เหรอ?!
“เธอ... เธอ...”
เซย์อิดพูดไม่ออก
โครโคไดล์ก้มมองเซย์อิดด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ดูท่าฉันคงทำให้นายต้องตายไปด้วยแล้วล่ะ โชคร้ายจริง ๆ”
“ตายเหรอ? ผมจะมาตายที่นี่ได้ยังไงกัน!”
ตอนนี้เซย์อิดคิดแค่ว่าต้องรอดออกไปให้ได้ เขารู้สึกเหมือนตัวเองหลงมาอยู่ผิดโลกโจรสลัด อยากออกไปดูว่ามิฮอว์ก โดฟลามิงโก...เป็นผู้ชายหรือผู้หญิงกันแน่ จะได้ยืนยันว่าโลกนี้เป็นโลกโจรสลัดของจริงหรือเปล่า
เคร้ง—
เขาชักดาบออกมา จ้องพวกกบฏอย่างเดือดดาล
“พวกสารเลวเอ๊ย เข้ามาทีละคนเลย!”
พวกกบฏชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะลั่น
“พูดบ้าอะไรของแก ในเมื่อพวกเราได้เปรียบ แล้วจะดวลกับแกทีละคนทำไม?”
ปากกระบอกปืนสีดำกว่าสิบกระบอกเล็งมาที่ทั้งคู่ รอเพียงหัวหน้าสั่งให้ยิง
แย่แล้ว ไม่หลงกลแฮะ
หึ่ง—
ทันใดนั้นสมองของเซย์อิดก็สั่นสะเทือน เครื่องสุ่มกาชาโปเกมอนขนาดมหึมาปรากฏขึ้นในหัว
【เครื่องสุ่มรางวัลโปเกมอน】
【ใช้ค่าความรู้สึกด้านลบเพื่อสุ่ม ทุก ๆ 100 แต้มสุ่มได้ 1 ครั้ง มีโอกาสได้รับสกิล ความสามารถเฉพาะตัว และไอเทมของโปเกมอน】
【ค่าความรู้สึกด้านลบได้รับจากการทำให้ผู้อื่นเกิดความรู้สึกด้านลบ ซึ่งรวมถึงความโกรธ ความเศร้า ความอับอาย ความกระอักกระอ่วน...】
【ค่าความรู้สึกปัจจุบัน: 0】
มาช้าไปแล้วนะ...
เซย์อิดเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ ตอนนี้เขาจะไปหาค่าแต้มจากไหนได้ล่ะ? คงไม่ใช่ว่า...
เขาหันขวับไปมองโครโคไดล์ “โครโคจัง สภาพดูแย่จังเลยนะ ขนาดประเทศของตัวเองยังปกป้องไม่ได้ ตอนนี้คงถึงตาผมต้องปกป้องเธอแล้วล่ะ”
ค่าความรู้สึก +1+1+1...
โครโคไดล์ชะงักไป สีหน้าครู่หนึ่ง ก่อนจะตวาดอย่างโมโห
“ไอ้บ้า ใครต้องการให้นายปกป้องกัน! คนอ่อนแออย่างนาย ฉันใช้มือเดียวก็ล้มได้แล้ว!”
ใช่เลย โมโหเข้าไว้
“ยังจะบอกว่าไม่รู้จักกันอีก”
เซย์อิดหันไปทางพวกทหาร แล้วกล่าวอย่างองอาจ
“พวกแกมันชั่วช้าสามานย์ คงเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพราชอาณาจักรสินะ? ถึงกับทรยศประเทศตัวเอง ทำร้ายประชาชนของตัวเอง ไม่คู่ควรจะเป็นทหารด้วยซ้ำ!”
“พวกตัวตลกอย่างพวกแก ฆ่าทิ้งยังรู้สึกว่าเปื้อนมือ”
“ไอ้เด็กเวร เลิกพูดจาเอาดีใส่ตัวได้แล้ว”
“ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ไม่ใช้ปืน ฉันจะใช้ดาบฟันแกให้ตายทีละแผล”
...
ทหารแต่ละคนชักดาบออกมาด้วยความโกรธ ในสายตาพวกเขา เซย์อิดกับโครโคไดล์ก็เป็นแค่ปลาอยู่บนเขียง จะเชือดอย่างไรก็ได้
ค่าความรู้สึก +1+1...
ไม่นาน ค่าความรู้สึกที่คนกว่าสิบคนมอบให้ก็เพิ่มขึ้นถึง 300 แต้ม
“สุ่มเลย” เซย์อิดคิดในใจ
เครื่องสุ่มหมุนอย่างรวดเร็ว ก่อนคายลูกบอลโปเกมอนออกมาสามลูก
【กางเกงในตัวเดิมที่ไม่ต้องเปลี่ยน ×1】
จะเอากางเกงในไปทำอะไรฟะ!
【หนังสติ๊กไม้ ×1】
ได้ของไร้ประโยชน์ติดกันสองครั้ง เซย์อิดจึงเริ่มกระวนกระวาย
ขอสกิลที่ใช้ประโยชน์ได้หน่อยเถอะ ขอให้ได้สกิลดี ๆ ทีเถอะ
ไม่อย่างนั้นเขาอาจถูกสับเป็นเนื้อบดจริง ๆ ก็ได้
เมื่อลูกบอลลูกสุดท้ายเปิดออก แสงสีขาวเจิดจ้าก็ปรากฏขึ้น
【สกิลแข็งตัว เลเวล 1: เกร็งร่างกายทั้งตัว ทำให้ร่างกายแข็งขึ้น 5 เท่า (อัปเกรดได้ ต้องใช้ค่าความรู้สึก 150 แต้ม)】
แข็งขึ้น 5 เท่า!
เซย์อิดตาเป็นประกาย นั่นมันกายาเหล็กชัด ๆ
ใคร ๆ ก็บอกว่ากายาเหล็กป้องกันไม่อยู่ แต่ก็แค่ในระดับสูงเท่านั้น ถ้าเป็นระดับล่าง นี่มันสกิลเทพไว้ข่มมือใหม่ชัด ๆ
“ตายซะ—”
ดาบยาวฟันแหวกอากาศยามค่ำคืน ประกายคมเย็นเยียบเสียดกระดูก
“เฮ้ย หลบเร็ว!” โครโคไดล์หอบหายใจ ดวงตาเบิกกว้าง ถ้าไม่หลบดาบนี้คงถูกผ่าเป็นสองท่อนแน่
เมื่อนึกว่าเด็กหนุ่มคนนี้ต้องพลอยเดือดร้อนเพราะตัวเอง ในใจก็รู้สึกผิดขึ้นมา
ความรู้สึกผิด +10
เอ๊ะ? เป็นค่าความรู้สึกของโครโคไดล์เหรอ?
แข็งตัว—
ไม่มีเวลาคิดมาก เซย์อิดท่องในใจ จากนั้นก็รู้สึกว่ากล้ามเนื้อหดเกร็งแน่นขึ้นในพริบตา เขายื่นหมัดออกไปปะทะคมดาบตรง ๆ
เคร้ง—
ดาบยาวฟันลงบนร่างเขาราวกับฟันใส่เหล็ก ดาบที่ผ่านการฟันคนมานานจนใกล้รับไม่ไหวหักสะบั้นออกเป็นสองท่อนทันที
“อะไรนะ?” ⊙∀⊙?
ค่าความรู้สึก +14
ตรงหน้ามีกบฏอยู่พอดี 23 คน
“เป็นไปได้ยังไง? ที่แท้แกเก็บฝีมือมาตลอดงั้นเหรอ?”
เมื่อมั่นใจว่าร่างกายแข็งพอจะรับคมดาบได้ เซย์อิดก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
ดูท่าเขาจะประเมินฝีมือเดิมของตัวเองต่ำไปหน่อย
ฝึกฝนอยู่ในอาณาจักรบาร็อกมาหนึ่งปีเต็ม ไม่เคยเจอโจรสลัดและไม่เคยสู้กับทหารเรือมาก่อน ทำให้เขาไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ในระดับไหนกันแน่
แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า ต่อให้ไม่มีสกิลแข็งตัว ฝีมือของเขาก็ยังเหนือกว่าทหารที่มีอาวุธครบมือพวกนี้
“ชีวิตของเธอ ฉันจะเป็นคนปกป้องเอง ใครเห็นด้วย? ใครค้าน?”
ทหารที่เหลือสบตากัน ก่อนจะพุ่งเข้าโจมตีพร้อมกัน
“ตายซะ—”
แสงดาบตัดสลับกันไปมา เซย์อิดไม่หลบไม่เลี่ยง เขาโบกดาบยาวในมือฟันใส่พวกกบฏอย่างสบาย ๆ ราวกับกำลังเล่นสนุก
ไม่นานก็เหลือเพียงหัวหน้ากบฏที่ยืนอยู่ตรงนั้นในสภาพบาดเจ็บเต็มตัว เขามองเซย์อิดด้วยแววตาหวาดกลัว
“ปีศาจ แกเป็นปีศาจที่กินผลปีศาจเข้าไปหรือไง? ทำไมฟันไม่เข้าเลย?”
หลังจบการต่อสู้ เซย์อิดได้ค่าความรู้สึกมาอีก 20 แต้ม เขามองคู่ต่อสู้อย่างไม่พอใจ
“ผลปีศาจเหรอ? ฉันยังไม่ได้กินของแบบนั้นหรอก นี่เป็นความแข็งแกร่งที่มาจากร่างกายอันทรงพลังต่างหาก แต่พวกนายฟันโดนตัวฉันก็ยังเจ็บอยู่นะ~”
หัวหน้ากบฏกำลังจะพูดอะไรต่อ แต่เซย์อิดขัดขึ้นเสียก่อน
“ชักดาบฟันฉับ—”
ฮึ่ก... ฮึ่ก...
หัวหน้ากบฏล้มลงกับพื้นทั้งที่ยังลืมตา หากรู้แต่แรกว่ามีข่าวเรื่องตำแหน่งของโครโคไดล์ เขาคงไม่โลภอยากสร้างผลงานจนแอบตามมาฆ่าเธอเอง...
แต่ถึงตอนนี้จะเสียใจก็สายไปแล้ว
“ฟู่—”
เซย์อิดกำลังจะค้นเงินจากตัวพวกนั้น จู่ ๆ ขาทั้งสองข้างก็อ่อนแรงจนทรุดลงกับพื้นอย่างควบคุมไม่ได้
“เฮ้ นายไม่เป็นไรใช่ไหม?”
โครโคไดล์มองเขาด้วยสีหน้าซับซ้อน เดิมทีคิดว่าตัวเองต้องมาตายที่นี่เสียแล้ว ไม่นึกว่าจะได้เจอผู้ชายประหลาดแบบนี้
เมื่อกี้นั่น...กายาเหล็กของกองทัพเรือใช่ไหม?
หมอนี่เป็นทหารเรืองั้นเหรอ?
“ผมไม่เป็นไร แค่... แค่ไม่มีแรงแล้ว”
แม้จะฝึกฝนมาเกือบปี แต่ตอนนี้เขาก็เป็นแค่คนมีฝีมืออยู่บ้าง พอสู้กับทหารชั้นผู้น้อยได้เท่านั้น ความสามารถแต่ละด้านยังธรรมดา พอใช้สกิลอยู่พักหนึ่ง ร่างกายก็เหมือนถูกสูบพลังไปจนหมด
“เธอยังขยับไหวไหม โครโคจัง?”
“ฉันชื่อโครโคไดล์”
“โอเค โครโคจัง ถ้าเธอยัง...”
ยังพูดไม่ทันจบ เสียงจากในป่าก็ขัดขึ้น
“ฮิ—ฮ่า—มีเด็กเจ็บอยู่สองคนตรงนี้ด้วยแฮะ”
“ดราก้อน”
(หมายเหตุ: เรื่องเพศของโครโคไดล์ถือเป็นความชอบส่วนตัวเล็ก ๆ ของผู้เขียนละกัน ไหน ๆ ก็เขียนแฟนฟิคแล้ว ขอสนุกกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ สักหน่อยนะ)