“เงินตำลึงน้อย เข้าโจมตี!”
ดาบเงินตำลึงพุ่งออกมาจากกระเป๋ารูปกระต่าย
มันขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ จนหนากว่าคานหลังคาเสียอีก
แทงเข้าใส่ซื่อฟาง
เงาผีของซื่อฟางถูกแทงจนเป็นรูโหว่ ร่างค่อย ๆ หดเล็กลงเหมือนกระเพาะแพะที่ลมรั่ว
เฟิงชิงหยางตาค้าง
“มหาสวรรค์ประเสริฐ ปฐพีสงบสุข พลังศักดิ์สิทธิ์ไร้ขอบเขต ระฆังทองคุ้มกาย!” ร่างของจือจือเปล่งประกายสีทอง มือผีที่พันธนาการนางไว้ราวกับสัมผัสลูกไฟร้อนระอุ ก่อนจะสลายเป็นเถ้าธุลีไปพร้อมเสียงซู่
จือจือลื่นลงไปนั่งกับพื้น
ร่างน้อย ๆ กลับซ่อนพลังวิญญาณไร้ขอบเขตเอาไว้ พลังที่ระเบิดออกมานั้นน่าตกตะลึงยิ่ง
ทุกครั้งที่จือจือก้าวไปข้างหน้า ก็ทำให้ผู้คนอกสั่นขวัญแขวน
เฟิงเฟยหยางถอยหลังโดยไม่รู้ตัว เขาปล่อยผีน้อยที่ตนเลี้ยงเอาไว้ทั้งหมดออกมา “ฆ่านางให้ข้า!”
ผีน้อยเหล่านั้นล้วนเป็นทารกที่ตายก่อนวัยอันควร
พวกมันพุ่งเข้าหาจือจือ แต่เพียงเข้าใกล้ ยังไม่ทันได้สัมผัส ก็ถูกแสงสีทองแผดเผาจนกลายเป็นควันเขียว
“เจ้า...เจ้า...” เฟิงเฟยหยางตกตะลึง
เด็กหญิงคนนี้แท้จริงแล้วเป็นตัวอะไรกันแน่?
เหตุใดจึงเก่งกาจถึงเพียงนี้!
เฟิงเฟยหยางถูกไล่ต้อนจนถอยไปชิดมุมกำแพง เขาชักกระบี่ออกมาจ่อจือจือ “อย่าเข้ามานะ!”
“เจ้ายังมีของดีอะไรอีก? เอาออกมาให้หมดสิ” จือจือมองดาบเงินตำลึง “เงินตำลึงน้อย อย่าฆ่าซื่อฟางนะ จือจืออยากเก็บเขาไว้เป็นคนรับใช้”
เงินตำลึงน้อยส่งเสียงครางอย่างไม่พอใจ
จือจือหัวเราะคิกคัก “เงินตำลึงน้อย วางใจเถิด จือจือยังชอบเจ้าที่สุดอยู่ดี”