「ใครว่าไม่ใช่เล่า ลัทธิเพลิงศักดิ์สิทธิ์วางแผนมานานแล้ว มีข่าวลือว่าทูตซ้ายขวาและราชันธรรมพิทักษ์ทั้งเจ็ดของลัทธิ ล้วนประจำการอยู่ที่เมืองจื่อเย่」
「พวกเขาทุกคนล้วนเป็นยอดฝีมือที่รับมือคนร้อยคนได้ตามลำพัง ว่ากันว่ามีองครักษ์ลับของประมุขลัทธิซ่อนตัวอยู่ด้วย ทั้งยังมีวิชาร้ายกาจที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้!」
「ครั้งนี้ใต้เท้าส่งทหารองครักษ์ใหม่ไปเพียงสิบคน ข้าเกรงว่าพวกเขาคงฝ่าแนวป้องกันรอบนอกของอีกฝ่ายยังไม่ได้ด้วยซ้ำ จะพูดเรื่องขโมยม้วนลับได้อย่างไร」
「นั่นสิ เพราะอย่างนั้นข้าถึงบอกว่า ตั้งแต่คนกลุ่มนี้รับคำสั่ง พวกเขาก็เป็นคนตายไปแล้ว!」
「ทำภารกิจไม่สำเร็จก็ต้องถูกตัดหัว น่าสงสารพวกเขาจริง ๆ ตายแล้วยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตายได้อย่างไร!」
หลี่ฝานฟังเสียงรำพึงรำพันของคนกลุ่มนั้นจากโต๊ะข้าง ๆ ความหวังริบหรี่สุดท้ายในใจก็ดับวูบลง
แม้จะเดาไว้นานแล้วว่าภารกิจนี้มีพิรุธ แต่ไม่คิดเลยว่าอันตรายจะเกินกว่าที่ประเมินไว้มากถึงเพียงนี้!
นี่คือการส่งหมากที่ถูกทอดทิ้งไปสังเวยความตายอย่างโจ่งแจ้ง!
เผิงปั๋วคิดอะไรอยู่กันแน่?
ยอมเสียคนใหม่เพื่อรักษากำลังที่มีอยู่ในมือไว้หรือ?
หรือใช้เขากับองครักษ์ยุทธ์ใหม่อีกเก้าคนเป็นเหยื่อล่อหน้าเปิดฉาก ขณะที่ยังมีกำลังอีกส่วนไปขโมยข่าวกรอง?
หลี่ฝานครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะได้ข้อสรุปว่าเป็นอย่างแรก
ที่นั่นเป็นเขตแดนของลัทธิเพลิงศักดิ์สิทธิ์ ยอดฝีมือมีอยู่ดาษดื่น ต่อให้ส่งผู้บัญชาการกองพันทุกคนของกองปราบยุทธ์เมืองชิ่งหยางเข้าไปจนหมด ก็เกรงว่าจะยังไม่พอให้พวกเขาเหลียวแล
ส่วนเหตุผลเบื้องลึกกว่านั้น หลี่ฝานคาดเดาไม่ได้ และก็ไม่จำเป็นต้องคาดเดา