บทที่ 57 ป้ายหยก
“พูดมากจริง!”
เมื่อสัมผัสได้ว่าพลังชีวิตกำลังเหือดหายอย่างบ้าคลั่ง สติสัมปชัญญะก็ค่อย ๆ พร่ามัว หลี่ฝานกัดฟันสบถ ก่อนพุ่งเข้าใส่ทันที
“รนหาที่ตาย!”
ปรมาจารย์แห่งลัทธิเพลิงศักดิ์สิทธิ์เดือดดาลสุดขีดเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เขาแค่นเสียงเย็นชา พลังปราณแท้สีแดงเข้มอันเข้มข้นพลันปะทุขึ้น ปกคลุมทั่วร่างในพริบตา
เขาประสานมุทราด้วยสองมือ เปลวเพลิงเส้นหนึ่งที่ก่อกำเนิดจากพลังปราณแท้พลิ้วไหวอยู่กลางฝ่ามือ เปลวไฟนั้นพัดโบกตามลมแล้วขยายใหญ่ขึ้น กลายเป็นดาบเพลิงยาวหนึ่งจั้ง ฟาดฟันลงใส่ศีรษะของหลี่ฝาน!
ดาบฟันนี้แผ่แรงกดดันแห่งขั้นปรมาจารย์ไร้ผู้ต้าน เป็นการโจมตีเต็มกำลังของเขา!
ไม่เพียงผ่าภูเขาแยกหินได้ ยังสังหารปรมาจารย์ทั่วไปได้อีกด้วย!
ดาบเพลิงยาวพุ่งมาถึงในชั่วพริบตา พร้อมคลื่นความร้อนและแรงกดดันมหาศาล เพียงแรงกระเพื่อมที่แผ่ออกมาก็ตรึงร่างหลี่ฝานไว้แน่น
หลบก็ไม่ได้ ถอยก็ไม่พ้น
แต่หลี่ฝานไม่เคยคิดจะหลบอยู่แล้ว!
“ฟัน!”
หลี่ฝานฟาดดาบยาวสีเลือดในมือออกไปสุดกำลัง เทเจตจำนงดาบที่กลั่นจนถึงขีดสุดลงไปทั้งหมด
ดาบเดียวฟาดออก หมื่นวิชาพังทลาย!
แสงดาบสีเลือดปะทะเข้ากับดาบเพลิงที่แปรสภาพจากพลังปราณแท้!
ปัง!
เสียงระเบิดสะเทือนฟ้าดังกึกก้อง คลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัวแผ่กวาดไปทั่วทุกทิศ โดยมีจุดปะทะของทั้งสองเป็นศูนย์กลาง!
ศิลายักษ์หน้าประตูสำนักแตกกระจาย พื้นดินแตกร้าวเป็นร่อง ฝุ่นควันคลุ้งตลบ ปิดบังทัศนวิสัย
ในสายตาของทุกคน การที่ผู้ฝึกยุทธ์ต่อกรกับปรมาจารย์ขั้นสูงสุดก็ไม่ต่างจากเอาไข่ไปกระทบหิน หรือเอาแขนแมลงไปขวางรถ ผลลัพธ์ถูกกำหนดไว้แล้ว
แต่ในชั่วขณะถัดมา ภาพที่ยากจะเชื่อก็ปรากฏขึ้น
เจตจำนงดาบอันคมกริบและบริสุทธิ์มีพลังอันโอหัง สามารถทะลวงหมื่นวิชาและฟาดฟันมายาลวงให้แตกสลาย