บทสนทนานั้นแม้จะไม่ได้พูดเสียงดัง แต่ก็ยังลอยมาให้ได้ยินอย่างชัดเจน
เสิ่นเจียเจียยังยืนอยู่ที่เดิม น้ำตาเริ่มเอ่อคลอในดวงตา
“เจี้ยนจวิน...”
“ไม่เป็นไร”
“แค่ตัดไม้เอง ฉันก็ไม่ได้เพิ่งทำสักหน่อย”
ลู่เจี้ยนจวินยิ้มปลอบเธอ
คำว่า “ทำ” ที่เขาพูดถึง หมายถึงชาติที่แล้ว
ถึงจะไม่ใช่ที่หู่หลิน แต่ก็อยู่ในเป่ยต้าฮวงเหมือนกัน
ชาติก่อนเขาตัดไม้อยู่ 6 ปี
หลิวต้าฝียวควักบุหรี่มวนหนึ่งจากกระเป๋า จุดสูบ แล้วพูดเนิบ ๆ ว่า
“เครื่องมืออยู่ในคลังของป่าไม้ ไปเบิกเอง”
“กำหนดโควตาวันละ 5 ต้น ทำไม่ครบก็หักคะแนนแรงงาน”
“เออใช่” เขาพ่นควันเป็นวง “คงได้ยินมาแล้ว ในป่ามีสัตว์ป่า ระวังตัวเองด้วยล่ะ”
“ถ้าเกิดเรื่องขึ้น ทีมไม่รับผิดชอบนะ”
พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไป
ในที่สุดน้ำตาของเสิ่นเจียเจียก็ไหลลงมา
“เขาตั้งใจจะเล่นงานนาย”
“อย่าร้องไห้”
ลู่เจี้ยนจวินยกมือเช็ดน้ำตาให้เธอ
“ตั้งใจทำบัญชีในทีมให้ดี อย่าให้ใครจับผิดได้”
“เรื่องทางฉันไม่ต้องห่วง”
……
คลังของป่าไม้อยู่ทางตะวันออกของหมู่บ้าน
เป็นบ้านดินเตี้ย ๆ หลังหนึ่ง มีแม่กุญแจเหล็กคล้องอยู่
ลู่เจี้ยนจวินไปเบิกเครื่องมือจากคนดูแลคลัง
มีขวานหนึ่งเล่ม เลื่อยหนึ่งอัน แล้วก็เชือกหนึ่งมัด
คมขวานบิ่นจนแทบไม่เหลือสภาพ ฟันเลื่อยก็ขึ้นสนิมเขรอะ
“ของแบบนี้จะใช้ตัดไม้ได้ยังไง?”
ลู่เจี้ยนจวินมองของในมือแล้วอดขมวดคิ้วไม่ได้
คนดูแลคลังเป็นชายชรา เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้า
“มีแค่นี้ ไม่อยากทำก็ไปคุยกับหัวหน้าทีมเอาเอง”
ลู่เจี้ยนจวินไม่เถียงต่อ เก็บเครื่องมือให้เรียบร้อยแล้วหันหลังออกจากคลัง
เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็มีเสียงแหบพร่าดังมาจากด้านหลัง