วันแรก กำหนดโควตาไว้ 5 ต้น ทำได้ 3 ต้น
วันที่สอง กำหนดโควตาไว้ 5 ต้น ทำได้ 6 ต้น
วันที่สาม กำหนดโควตาไว้ 7 ต้น ทำได้ 19 ต้น
จำนวนต้นไม้ที่โค่นได้เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าของหลิวต้าเปียวก็ยิ่งหม่นคล้ำ
เช้านี้ตอนแจกงาน ลู่เจี้ยนจวินไม่มา
หลี่จู้บอกว่าเขาเข้าป่าไปแล้ว
แต่หลิวต้าเปียวส่งคนไปดูที่ลานตัดไม้มาแล้ว มีคนกำลังโค่นต้นไม้อยู่จริง ทว่าไม่ใช่ลู่เจี้ยนจวิน แต่เป็นลุงซุนกับคนอื่น ๆ
พอถามว่าลู่เจี้ยนจวินไปไหน ก็ได้คำตอบว่าไปเข้าห้องน้ำ ไม่มีคำพูดไหนที่เชื่อถือได้สักคำ
เขาสูบบุหรี่ต่อมวนแล้วมวนเล่า
ทันใดนั้นก็มีเสียงคนตะโกนจากนอกประตูว่า
“หัวหน้าหลิว”
“ใบรับไม้เข้าคลังของลานตัดไม้มาถึงแล้วครับ”
ลุงอู๋ พนักงานดูแลคลังของลานตัดไม้ เดินเข้ามาพร้อมยื่นกระดาษให้
“รายชื่อคนที่โค่นไม้วันนี้ครับ”
หลิวต้าเปียวรับมา กวาดตามองเพียงครู่เดียว สีหน้าก็หม่นคล้ำลงกว่าเดิม
มีชื่อลู่เจี้ยนจวินอยู่ในนั้นอย่างชัดเจน จำนวนไม้ 15 ต้น
หลิวต้าเปียวไม่เข้าใจเลยว่าคนพวกนี้ยอมทิ้งคะแนนแรงงานเพื่อลู่เจี้ยนจวินกันหมดหรือไง ถูกเขาเป่าหูจนเคลิ้มไปแล้วหรือ
หลิวต้าเปียวโยนก้นบุหรี่ลงพื้นแล้วใช้เท้าขยี้
โควตาก็ทำได้ครบ แถมยังมีพยาน เขาอยากป้ายความผิดว่าลู่เจี้ยนจวินขาดงานก็ไม่มีน้ำหนักเลย
เขาเหลือบมองนาฬิกาแขวนบนผนัง เกือบ 6 โมงแล้ว
จะกล่าวหาว่าขาดงานตรง ๆ ไม่ได้ แต่การประชุมแจกงานเมื่อเช้านี้ ลู่เจี้ยนจวินไม่มาแน่
เรื่องนี้ยังพอเอามาตำหนิว่าเขาไร้วินัยได้
ถ้าไม่ได้ผล อย่างน้อยก็ยังมีเสิ่นเจียเจีย
หญิงสาวผู้มีการศึกษาที่ถูกส่งมาชนบทคนนั้นอยู่บนเขาลึกเพียงลำพัง เขาไม่เชื่อหรอกว่าจะหาทางเล่นงานไม่ได้