ในช่วงหลายวันต่อมา หลิวต้าฝียวก็สงบเสงี่ยมลงไปไม่น้อยอย่างที่คิด
ลู่เจี้ยนจวินยังคงตัดไม้ตามหน้าที่
ลุงซุน จ้าวเหล่าเอ้อร์ หู่จื่อ และจู้จื่อ ทั้งสี่รู้สึกเกรงใจที่ต้องกินข้าวต้มเปล่าของลู่เจี้ยนจวินทุกวัน
พวกเขาเองก็มีงานตามโควตาที่ต้องทำ หลังปรึกษากันแล้วจึงเริ่มผลัดกันไปช่วยลู่เจี้ยนจวินตัดไม้
ทุกวันมีคนบอกว่าผู้นำกองทหารจะมา
แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงา
ถึงอย่างนั้น สถานการณ์ตอนนี้ก็ยังพอไหว
เพราะมีเสบียงในมิติ ลู่เจี้ยนจวินจึงกินอิ่มดื่มเต็มที่ได้ทุกวัน ร่างกายเองก็ค่อย ๆ ปรับตัวกับงานหนักที่ต้องทำทุกวัน
สี่วันผ่านไปในพริบตา
คาดว่าเสบียงของเสิ่นเจียเจียคงเหลือไม่มากแล้ว
วันนี้ลู่เจี้ยนจวินตื่นแต่เช้า ตั้งใจจะไปเยี่ยมเสิ่นเจียเจีย
เขาสะพายของเตรียมออกจากบ้าน แต่กลับพบว่าด้านนอกเหมือนมีคนอยู่
เขามองออกไปผ่านช่องประตู
หลิวต้าฝียวยืนอยู่หน้าบ้าน ดูเหมือนจะรอมาสักพักแล้ว
ลู่เจี้ยนจวินเปิดประตู มองเขาอย่างเย็นชา
“หัวหน้าหลิว มีธุระอะไร?”
หลิวต้าฝียวหัวเราะเบา ๆ
“เจี้ยนจวิน เช้าขนาดนี้จะไปไหนล่ะ?”
“ขึ้นเขา”
“ไม่ต้องรีบขึ้นเขาหรอก”
หลิวต้าฝียวยกมือขวางเขาไว้
“วันนี้มีการเปลี่ยนแปลงงานที่จัดไว้ นายอย่าเพิ่งไป เดี๋ยวตอนเริ่มงานฉันจะประกาศให้ทุกคนรู้”
พูดจบเขาก็หันไปใต้ต้นไม้คดงอต้นนั้น หยิบค้อนของระฆังเหล็กขึ้นมาเคาะ
ไม่นานคนก็ทยอยมารวมตัวกัน
หลิวต้าฝียวถือสมุดแจกงาน คาบบุหรี่ไว้ในปาก
“วันนี้มีการเปลี่ยนแปลงงานที่จัดไว้”
พูดจบเขาก็เรียกชื่อคนสองสามคนตามใจ แล้วสลับงานกันเล็กน้อย
สุดท้ายเขามองไปทางลู่เจี้ยนจวิน ปิดสมุดดังปับ