ใบหน้าของจ้าวหงปิงซีดเผือดลงทันที
แต่คำพูดก็หลุดออกไปแล้ว จะเรียกคืนก็ไม่ได้
อย่างน้อยโจวกaoเฉียงก็เป็นพวกเดียวกัน ขอแค่เขายืนกรานว่าลู่เจี้ยนจวินเป็นคนลงมือ ก็ยังพอแก้ตัวได้
ทันใดนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“ไม่ใช่เขาที่ตี”
โจวเกาฉียงลุกขึ้นจากพื้น
“สหายคนนี้ไม่ได้ตีผม แต่เป็นจ้าวหงปิงที่เอาถ่านอัดก้อนมาปาใส่”
เขาชี้ไปยังเศษถ่านดำที่แตกกระจายอยู่บนพื้น
“นี่แหละถ่านอัดก้อนที่จ้าวหงปิงปาใส่ผม”
ไม่ต้องพูดถึงจ้าวหงปิง แม้แต่ลู่เจี้ยนฉวินก็ยังทำหน้าอึ้ง
โจวเกาฉียงคนนี้แต่งเรื่องเก่งจริง ๆ
หลัวจินเป่าฟังแล้วพยักหน้า ก่อนพูดกับโจวเกาฉียงว่า
“ไปทำแผลที่สถานพยาบาลซะ ค่ารักษาให้จ้าวหงปิงจ่าย”
“หัวหน้าหลัว”
จ้าวหงปิงร้อนใจขึ้นมา
“อะไร ไม่อยากจ่ายหรือไง”
หลัวจินเป่ามองเขาอย่างเย็นชา
“ไม่อยากจ่ายก็ได้ งั้นรีบไสหัวกลับไปเดี๋ยวนี้ อย่ามาเสียเวลาฉัน”
คราวนี้จ้าวหงปิงไม่พูดอะไรอีก
หลัวจินเป่าไม่ได้ต่อความยาวสาวความยืด เขากวาดตามองรถแทรกเตอร์คันนั้น แล้วพูดต่อ
“ก่อนคืนนี้ต้องถอดรถคันนี้ให้เสร็จ ถ้ายังถอดไม่เสร็จก็ห้ามเลิกงาน”
พูดจบเขาก็หันหลังเดินไปทางห้องทำงาน แต่เดินไปได้สองก้าวก็หันกลับมาเรียกลู่เจี้ยนจวิน
“เสี่ยวลู่ ข้างนอกหนาว เข้ามาอุ่นข้างในก่อน”
“เออ แล้วชุดทำงานของนายล่ะ ทำไมยังไม่เปลี่ยน ที่นี่สกปรกไปหมด เดี๋ยวเสื้อบุนวมของนายจะเปื้อนเอา”
“เอาเข้าไปเปลี่ยนข้างในเถอะ”
พอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ หลัวจินเป่าก็หยิบผ้าขนหนูสะอาดผืนหนึ่งมาให้ลู่เจี้ยนจวินล้างหน้า