เสิ่นเจียเจียก้มหน้า ตอบเสียงเบา
“ฉัน... ฉันคิดว่าคงไม่เป็นไร...”
“ไม่เป็นไร?” หลิวต้าเปียวแค่นเสียง ก่อนเดินอ้อมออกมาจากหลังโต๊ะ
หญิงชาวบ้านคนหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ รีบพูดเสริม
“หัวหน้าหลิว พ่อแม่ของเธอเป็นพวกเดินตามแนวทางนายทุน จะให้เธอแตะบัญชีของทีมเราไม่ได้หรอก เกิดมีปัญหาอะไรขึ้นมาจะทำยังไง”
หญิงอีกคนก็พูดขึ้นบ้าง
“นั่นสิ ลูกหลานของห้าประเภทดำ ใครจะรู้ว่าในใจคิดอะไรอยู่”
“ให้เธอลงไปทำงานในนาเถอะ จะได้ไม่สร้างปัญหา”
เสิ่นเจียเจียก้มหน้าต่ำลงไปอีก ริมฝีปากสั่นระริก
หลิวต้าเปียวยกมือห้ามหญิงทั้งสอง ก่อนกลับไปนั่งบนเก้าอี้ ไขว่ห้างแล้วพูดว่า
“ต่อไปนี้เธอไม่ต้องจดบัญชีแล้ว”
“พรุ่งนี้อยู่หอพักไปก่อน รอคำสั่งจากข้างบน”
“ส่วนต่อไปจะให้ทำอะไร...”
หลิวต้าเปียวเว้นจังหวะ สายตากวาดมองเสิ่นเจียเจียตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ก็ขึ้นอยู่กับว่าเธอทำตัวดีแค่ไหน”
เสิ่นเจียเจียกัดฟัน เงยหน้ามองหลิวต้าเปียวแวบหนึ่ง แล้วหันหลังเดินออกไป
พอถึงหน้าประตู เธอเกือบชนเข้ากับใครคนหนึ่ง
ลู่เจี้ยนจวินยืนอยู่ตรงนั้น มือยังถือขวานพาดบ่า
ฝีเท้าของเสิ่นเจียเจียชะงัก ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาทันที
แต่เธอยังกัดริมฝีปาก ไม่ยอมให้น้ำตาไหลออกมา
เธอเบี่ยงตัวเดินผ่านลู่เจี้ยนจวินไป ก่อนจะรีบหายลับไปในความมืด
ลู่เจี้ยนจวินไม่ได้ตามไป เขายกขวานลงจากบ่า พิงไว้กับกรอบประตู แล้วมองหลิวต้าเปียว
หลิวต้าเปียวหุบยิ้มบนใบหน้า