อาจารย์หม่าค่อย ๆ เดินมาหยุดตรงหน้าลู่เจี้ยนจวิน หรี่ตามองเขา
“นายคือลู่เจี้ยนจวินใช่ไหม มารายงานตัวช้ากว่าคนอื่น แถมมาถึงช้ากว่าคนอื่นด้วยใช่ไหม?”
“ดูคนอื่นสิ มีใครบ้างที่ไม่ได้มารออยู่ที่นี่ก่อนเจ็ดโมงสิบห้านาที?”
“ฉันรู้ว่านายเป็นคนที่อาจารย์หลัวแนะนำมา แต่สำหรับที่นี่ ไม่ว่าใครจะแนะนำมา กฎก็เหมือนกันหมด”
“ต้องมาถึงโรงซ่อมก่อนเวลา 15 นาที นี่เป็นกฎของสถานีเครื่องจักรกลการเกษตร วันนี้เป็นวันแรก ฉันจะไม่ว่าอะไรนาย แต่จำไว้ว่าอย่าให้มีครั้งหน้า”
ลู่เจี้ยนจวินพยักหน้า
“เข้าใจแล้วครับ อาจารย์หม่า”
เขาไม่ได้แก้ตัวอะไรตามปกติแล้ว เขาตื่นได้ตั้งแต่หกโมงกว่า ๆ ทุกวัน
พูดให้ชัด ไม่ใช่แค่เพราะหลัวจินเป่าบอกให้เขามาทำงานตรงเวลา แต่เมื่อคืนเขานอนหลับไม่สนิทจริง ๆ
อาจารย์หม่าละสายตาออกมา ล้วงหยิบแบบร่างกระดาษเหลืองเก่าแผ่นหนึ่งออกมากาง
“วันนี้พวกนายเริ่มเรียนวิธีถอดประกอบคลัตช์ ถอดออกมาตรวจดูการสึกหรอ แล้วประกอบกลับเข้าไปใหม่ จับคู่กันสองคน ผลัดกันทำ”
“จ้าวหงปิง นายคู่กับโจวกาวเฉียง”
“ซุนต้าหย่งคู่กับหลิวจื้อเกา”
“เพราะมีรถแทรกเตอร์เก่าอยู่แค่สองคัน ลู่เจี้ยนจวิน นายดูกระดาษแบบไปก่อน ทำความคุ้นเคยกับมัน พอพวกเขาเรียนรู้กันหมดแล้วค่อยให้พวกเขาสอนนาย”
โรงซ่อมเงียบไปชั่วขณะ
บนใบหน้าของจ้าวหงปิงกับคนอื่น ๆ มีแต่แววสะใจ
ใคร ๆ ก็ดูออกว่าอาจารย์หม่าจงใจเล่นงานลู่เจี้ยนจวิน
นี่เป็นการกีดกันที่แนบเนียนมาก ไม่เพียงกันลู่เจี้ยนจวินออกไป แต่ยังทำให้เขาหาข้อโต้แย้งไม่ได้ด้วย