เมื่อไก่ขันครั้งแรก ฟ้ายังไม่สาง
แต่ลู่เจี้ยนจวินลุกขึ้นนั่งแล้ว
เขาหยิบเสบียงแห้งใส่กระเป๋าผ้าใบไปพอประมาณ เติมน้ำใส่กระติกหนึ่งใบ แล้วออกจากบ้าน
เพิ่งเดินไปได้สองก้าว เขาก็เห็นเงาคนยืนอยู่ริมทางหน้าหอพัก คาบบุหรี่ไว้ในปาก
เป็นลุงซุน
ลู่เจี้ยนจวินรีบเดินเข้าไปหา “ช่างซุน ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะครับ?”
ลุงซุนหยิบปลอกผ้าจากด้านหลังส่งให้ “เอานี่ไปด้วย ไว้ป้องกันตัวระหว่างทาง”
ลู่เจี้ยนจวินรับมาแล้วรู้สึกได้ถึงน้ำหนักในมือ
เขาจำปลอกผ้านี้ได้ เป็นอันที่จ้าวเหล่าเอ้อร์ใช้ใส่ปืนล่าสัตว์
“ปืนของพี่จ้าวเหรอครับ?”
ลู่เจี้ยนจวินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนมองลุงซุน
“ยืมมา ปืนกระบอกนี้เธอน่าจะใช้เป็นใช่ไหม?”
“ฉันจำได้ว่าจ้าวเหล่าเอ้อร์เคยสอนเธอแล้ว”
ลู่เจี้ยนจวินพยักหน้า “ครับ ผมใช้เป็น”
“งั้นก็ดี ในปืนมีลูกกระสุนอยู่สองนัด ถ้าเลี่ยงได้ก็อย่ายิง”
“กระสุนปืนล่าสัตว์แบบนี้ต้องไปซื้อในอำเภอถึงจะมี”
ลุงซุนพูดพลางล้วงห่อกระดาษจากอกเสื้อ แล้วยัดใส่มือเขา “หมั่นโถวพวกนี้เอาไว้กินระหว่างทาง ทางขึ้นเขาไกล อย่าปล่อยให้หิวล่ะ”
ลู่เจี้ยนจวินรับห่อกระดาษมาเก็บไว้ในอกเสื้อ แล้วพยักหน้า
“ถ้าเจอเด็กสาวคนนั้น บอกให้เธออย่ากลัว พอเรื่องซาลงแล้ว ฉันจะไปคุยกับหลิวต้าฝียว ดูว่าจะย้ายเธอกลับมาได้ไหม”
ลุงซุนตบไหล่ลู่เจี้ยนจวินเบา ๆ
“ไปเถอะ ฟ้าใกล้สว่างแล้ว รีบเดินทางดีกว่า”