โรงซ่อมอยู่ลึกเข้าไปในสุดของลาน มีเสาไม้ท่อนใหญ่หลายต้นค้ำหลังคาไว้ รอบด้านเปิดโล่งจนลมพัดผ่านได้
ตรงหน้าหลัวจินเป่ามีกระถางไฟ เขาถือแก้วเคลือบไว้ในมือ
จ้าวหงปิงพาโจวกาวเฉียงเดินเข้าไปหา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“ช่างหลัว พวกเรามาแล้ว”
หลัวจินเป่าเหลือบตามองทั้งสองคน ก่อนขมวดคิ้วถาม
“ทำไมมาช้าขนาดนี้?”
จ้าวหงปิงชะงักไป ก่อนอ้าปากจะอธิบาย แต่หลัวจินเป่าไม่เปิดโอกาสให้เขาพูดเลย
“ต่อไปให้มาก่อนเวลาหนึ่งในสี่ชั่วยาม ถ้ามาสายก็เก็บข้าวของกลับไปเอง อย่ามาเสียเวลาฉันที่นี่”
จ้าวหงปิงหุบปาก ไม่กล้าพูดอะไรอีก
ส่วนโจวกาวเฉียงก้มหน้า ไม่คิดจะแก้ตัวตั้งแต่แรก
หลัวจินเป่าไม่สนใจทั้งคู่ เขาชี้ไปยังรถแทรกเตอร์เก่าขึ้นสนิมที่มุมกำแพง
“วันนี้พวกนายสองคนถอดชิ้นส่วนรถคันนี้ออกมาให้หมด ทั้งนอต ท่อ สายพาน ห้ามตกหล่น ถอดเสร็จแล้วค่อยมาบอกฉัน”
ไม่รู้ว่ารถแทรกเตอร์คันนั้นถูกปลดระวางมาตั้งแต่ปีไหน ตัวรถปกคลุมด้วยฝุ่นหนา คราบน้ำมันตามชิ้นส่วนก็แห้งกรังไปนานแล้ว
จ้าวหงปิงมองรถแทรกเตอร์อย่างลำบากใจ ก่อนเอ่ยว่า
“ช่างหลัว สองวันนี้พวกเราไม่ได้เรียนอะไรเลย ยังถอดไม่เป็นนะ!”
หลัวจินเป่าหยิบหนังสือเก่าเล่มหนึ่งจากข้างเก้าอี้ไม้ แล้วโยนใส่อ้อมแขนจ้าวหงปิง
“เป็นปัญญาชนหนุ่มสาวแท้ ๆ ถอดไม่เป็น แล้วยังอ่านหนังสือไม่เป็นอีกหรือไง?”
“ตรงไหนทำไม่เป็นก็เปิดหนังสือดู ฉันจะเอาเวลาที่ไหนมาสอนพวกนาย?”