ขณะนั้นเอง มีเพื่อนร่วมงานจากสถาบันวิจัยเดินออกมาดูเรื่องสนุก ด้วยตำแหน่งหัวหน้าของลู่หมิงเหวิน ทุกคนจึงพากันมองเขาแล้วพยักหน้าทักทาย ทำให้เขายิ่งได้ใจ
ท่ามกลางฝูงชน มีหญิงวัยกลางคนสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสีน้ำเงินค่อย ๆ เดินเข้ามา ยืนอยู่ด้านนอกวงคน อายุราวสี่สิบถึงห้าสิบปี เธอมองหมิงชิงเหยียนอย่างสนอกสนใจ
เสิ่นเวยเวยพูดขึ้นอีกครั้งว่า “พี่ชิงเหยียน พี่หมิงเหวินไม่รังเกียจเรื่องในอดีตของพี่ แถมยังยอมแต่งงานกับพี่ พี่ก็ควรซาบซึ้งบุญคุณและใส่ใจพี่หมิงเหวินให้มาก ๆ ไม่ใช่เอะอะโวยวายเพราะเรื่องเล็กน้อย แถมยังปล่อยให้เด็กไม่มีพ่อไปทำร้ายคนอื่น!”
เด็กไม่มีพ่องั้นหรือ? เล็บของหมิงชิงเหยียนแทบจิกเข้าไปในฝ่ามือ
ที่เธอเลือกอบรมลู่หมิงเหวินให้เป็นสามีและพ่อที่ดี ก็เพื่อไม่ให้ใครด่าหมิงเหมี่ยวเหมี่ยวว่าเป็นเด็กไม่มีพ่อ!
ลู่หมิงเหวินหันกลับมา มองเสิ่นเวยเวยด้วยความเป็นห่วงแล้วถามว่า “ไม่ได้หกล้มใช่ไหม?”
เสิ่นเวยเวยหน้าแดงด้วยความเขินอาย แอบเกี่ยวปลายนิ้วของลู่หมิงเหวินไว้ นิ้วมือทั้งสองสอดประสานกัน “ไม่ค่ะ! แต่หัวหน้าลู่ เด็กคนนี้ไม่รู้จักความเลยจริง ๆ!”
หมิงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกน้อยใจจนแก้มป่อง จ้องลู่หมิงเหวินเขม็ง “แม่คะ พ่อลู่เปลี่ยนไปแล้ว!”
พ่อหมิงเหวินกับพ่อแตกต่างกันแค่คำเดียว แต่หมิงชิงเหยียนเข้าใจแล้วว่า ลู่หมิงเหวินทำให้เหมี่ยวเหมี่ยวผิดหวัง!
ลู่หมิงเหวินชะงัก มุมปากขยับเล็กน้อยเหมือนอยากอธิบาย แต่สุดท้ายก็อดกลั้นไว้
อีกไม่นานเขาก็จะได้เป็นหัวหน้าสถาบันวิจัยการทหาร ไม่ใช่นักศึกษายากจนคนเดิมอีกต่อไป!
เขาไม่ได้เปลี่ยนไป แค่ไม่อยากอดทนอีกแล้วเท่านั้น!
หมิงชิงเหยียนหยิบลูกอมสองเม็ดจากกระเป๋า ยัดใส่มือน้อย ๆ ของเหมี่ยวเหมี่ยว แล้วบอกให้เธอออกไปนั่งรอที่บันไดด้านนอกก่อน
เมื่อจัดการให้หมิงเหมี่ยวเหมี่ยวนั่งรอเรียบร้อย หมิงชิงเหยียนก็หันกลับมา แววตาเย็นเยียบจนยากจะบรรยาย
ลู่หมิงเหวินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ทำท่าจะพูด
“พี่หมิงเหวิน ไม่ต้องกลัวเธอค่ะ พูดสิ่งที่คิดออกมาให้หมด พี่ไม่ได้บอกฉันเหรอว่าไม่อยากแต่งงานกับผู้หญิงแก่?”
ผู้หญิงแก่งั้นหรือ? หมิงชิงเหยียนหัวเราะเย็นชา เธออายุแค่ยี่สิบเจ็ด ลู่หมิงเหวินอายุน้อยกว่าเธอหนึ่งปี แล้วเธอกลายเป็นผู้หญิงแก่ไปตั้งแต่เมื่อไหร่?
หมิงชิงเหยียนยกมือขึ้นตบหน้าเสิ่นเวยเวยฉาดหนึ่ง
ไม่ไกลนัก หมิงเหมี่ยวเหมี่ยวนั่งเรียบร้อยอยู่บนขั้นบันได กินลูกอมนมกระต่ายขาวแก้มป่องกลมดิ๊ก ก่อนถอนหายใจออกมา
แย่แล้ว แม่จะระเบิดอารมณ์แล้ว!
ลู่หมิงเหวินชะงัก ก่อนโอบเสิ่นเวยเวยเข้ามาในอ้อมแขนอย่างเจ็บปวดใจ แล้วหันไปตะโกนใส่หมิงชิงเหยียนว่า “หมิงชิงเหยียน เวยเวยเป็นผู้หญิงตัวเล็กบอบบาง เธอไปลงไม้ลงมือกับเขาทำไม?”
หมิงชิงเหยียนหัวเราะเย็นชา พลางหมุนข้อมือ “พูดถูก ตบผู้หญิงแบบนี้ก็เปื้อนมือฉันจริง ๆ!”
พูดจบ หมิงชิงเหยียนก็ยกขาเรียวยาวขึ้นอย่างรวดเร็ว เตะเข้าที่ตัวลู่หมิงเหวินเต็มแรง
ลู่หมิงเหวินกำลังโอบเสิ่นเวยเวยอยู่ ทั้งคู่จึงล้มลงไปกองกับพื้นพร้อมกัน ดูหมดสภาพอย่างยิ่ง
“หมิงชิงเหยียน เธอบ้าไปแล้วหรือไง กล้าตบฉันได้ยังไง?” ลู่หมิงเหวินลุกขึ้นจากพื้น จ้องหมิงชิงเหยียนเขม็ง “ฉันเป็นคนของสถาบันวิจัยการทหาร เป็นเจ้าหน้าที่รัฐ เธออยากติดคุกหรือไง?”
หมิงชิงเหยียนมองลู่หมิงเหวินอย่างเย็นชา “ลู่หมิงเหวิน อีกครึ่งเดือนเราก็จะแต่งงานกันแล้ว แต่คุณกลับทำตัวคลุมเครือกับนักศึกษาหญิง ปล่อยให้เธอด่าเหมี่ยวเหมี่ยว แถมยังผลักเหมี่ยวเหมี่ยวเพื่อเธออีก ฉันไม่ควรตบคุณหรือไง?”
คนรอบข้างเริ่มซุบซิบกันทันที ต่างชี้ไม้ชี้มือใส่ลู่หมิงเหวินด้วยท่าทางเหมือนกำลังดูเรื่องสนุก
ใบหน้าลู่หมิงเหวินแดงก่ำ เขาเพิ่งเข้ารับตำแหน่งหัวหน้าโครงการของสถาบันวิจัยการทหาร แต่หมิงชิงเหยียนกลับตบเขาถึงในห้องทำงาน ไม่ไว้หน้าเขาเลยสักนิด!
“หมิงชิงเหยียน ฉันมีความรู้ มีสถานะ แล้วยังยอมแต่งงานกับผู้หญิงที่ท้องก่อนแต่งอย่างเธอ เธอก็ควรซาบซึ้งบุญคุณ!”
“ฉันแค่พานักศึกษาหญิงไปซื้อหนังสือ เธอก็โวยวายใหญ่โตขนาดนี้เลยหรือ?”
“ตอนนี้ไม่ใช่ฉันที่ไม่แต่งกับเธอ แต่เป็นเพราะเธอหาเรื่องไม่เลิกจนทำให้ฉันผิดหวัง!”
เสิ่นเวยเวยฉวยโอกาสตะโกนขึ้นมาเช่นกัน “หมิงชิงเหยียน อย่ามาใส่ร้ายฉันนะ! เธอคิดว่าทุกคนจะเหมือนเธอ ที่มีลูกกับคนอื่นทั้งที่ยังไม่ได้แต่งงานหรือไง?”
เพื่อนร่วมงานรอบ ๆ ต่างก็ชี้ไม้ชี้มือใส่หมิงชิงเหยียน
“เด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกของหัวหน้าหมิงด้วยนี่!”
“ก็จริง พอพูดแบบนี้แล้ว หัวหน้าหมิงน่าสงสารนะ ใครจะอยากแต่งงานกับผู้หญิงที่ท้องก่อนแต่ง แล้วยังต้องเลี้ยงลูกคนอื่นอีก!”
“แถมยังไม่รู้จักวางตัวอีกต่างหาก!”
เสิ่นเวยเวยได้ยินคำพูดเหล่านั้นก็ยืดอกขึ้นทันที “หมิงชิงเหยียน เป็นเพราะพี่หมิงเหวินดีกับเธอเกินไป เธอถึงได้วางอำนาจขนาดนี้!”
“คุกเข่าขอโทษพี่หมิงเหวิน แล้วก็ขอโทษฉัน ขอให้พวกเราให้อภัยซะ ไม่อย่างนั้นพี่หมิงเหวินจะไม่เอาเธอแล้ว ฉันจะแต่งงานกับเขาเอง!”
ลู่หมิงเหวินได้ยินแล้วก็ยิ้มอย่างได้ใจ มองเสิ่นเวยเวยด้วยสายตาหวานซึ้ง
ทั้งคู่สบตากัน ช่างหวานชื่นเสียจริง
หมิงชิงเหยียนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนก้าวเข้าไปช้า ๆ แล้วจ้องเสิ่นเวยเวย “เมื่อกี้เธอไม่ได้บอกหรือไงว่าบริสุทธิ์ใจต่อเขา แล้วตอนนี้จะมาแต่งงานกับเขาอีก?”
เสิ่นเวยเวยรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่ก็ยังเชิดหน้าเล็ก ๆ ขึ้นท้าทาย “พี่หมิงเหวินยอดเยี่ยมขนาดนี้ ผู้หญิงตั้งกี่คนที่หวั่นไหวกับเขา เป็นเธอเองที่ไม่รู้จักเห็นคุณค่า เอาแต่ใช้อำนาจเอาแต่ใจจนทำให้พี่หมิงเหวินเสียหน้า ฉันทนดูไม่ได้ก็เท่านั้น!”
“ดีมาก!” แววตาหมิงชิงเหยียนมืดลง เธอดึงหมิงเหมี่ยวเหมี่ยวขึ้นมาแล้วเดินไปยังรถจี๊ปที่จอดอยู่นอกห้องทำงาน
ลู่หมิงเหวินเห็นหมิงชิงเหยียนไม่โต้เถียง นึกว่าเธอกลัวแล้ว จึงจูงมือเสิ่นเวยเวยเดินตามเข้าไป “พวกเราจะใช้รถไปซื้อหนังสือ เธอกับลูกเดินกลับไปเองก่อนแล้วกัน เรื่องวันนี้กลับไปฉันค่อยคิดบัญชีกับเธอ!”
ในรถ หมิงชิงเหยียนหันกลับไปยิ้มให้เหมี่ยวเหมี่ยวที่นั่งอยู่เบาะหลัง “เหมี่ยวเหมี่ยว จำไว้นะ อย่าใจอ่อนกับคนที่หักหลังเรา!”
หมิงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าอย่างจริงจังจากเบาะหลัง
หมิงชิงเหยียนเงยหน้ามองลู่หมิงเหวิน แล้วสตาร์ตรถ
ลู่หมิงเหวินเห็นหมิงชิงเหยียนไม่ยอมลงจากรถก็โกรธจัด เดินเข้าไปกางแขนขวางหน้ารถจี๊ปของเธอ
“หมิงชิงเหยียน อย่ามาหาเรื่อง รีบลงมาเดี๋ยวนี้!” ลู่หมิงเหวินตะโกนเสียงเข้ม “รถเป็นของฉัน ฉันยังต้องใช้!”
หมิงชิงเหยียนค่อย ๆ ยิ้ม แล้วเหยียบคันเร่งลงไป
แววตาลู่หมิงเหวินเบิกกว้าง เขาจ้องรถด้วยสีหน้าหวาดผวา
รถพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว แต่หยุดกะทันหันตรงหน้าลู่หมิงเหวิน ห่างจากตัวเขาเพียงสองเซนติเมตร
ลู่หมิงเหวินตกใจจนเสียหลักล้มลงกับพื้น กลิ้งโครมครามลงไปตามขั้นบันไดพอดี
ระหว่างกลิ้งลงไป เขารีบยื่นมือออกไปยันพื้นเพื่อผ่อนแรง แต่ดันลงผิดมุม ขาขวาทั้งข้างติดแน่นอยู่ในซอกระหว่างขอบขั้นบันไดสองขั้น
แรงเหวี่ยงจากร่างหนักยังคงพาเขากลิ้งลงไปทับขาต่อเนื่อง เสียงกระดูกหักดังกร๊อบขึ้นอย่างทึบและแสบแก้วหู
ขอบบันไดหินแข็งกระแทกเข้ากับกระดูกหน้าแข้งของเขา แรงกลิ้งมหาศาลบีบกระดูกจนหักงอ
ขาขวาของเขาบิดผิดรูป บวมขึ้นให้เห็นชัดในชั่วพริบตา ผิวหนังตึงจนผิดรูป ขยับไม่ได้แม้แต่น้อย
ความเจ็บปวดจากกระดูกที่รุนแรงราวกับแทงทะลวงแผ่ซ่านไปทั่วร่าง จนแม้แต่ลมหายใจยังสั่นเครือ ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ
ผู้คนรอบข้างต่างยืนนิ่งตะลึง มองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ
ผู้หญิงคนนี้ชนคนต่อหน้าสาธารณชนงั้นหรือ? ไม่สิ นับว่าชนไม่ได้ เพราะลู่หมิงเหวินเสียหลักกลิ้งลงไปเอง!
หญิงวัยกลางคนที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ สะดุ้งตกใจ เธอเงยหน้ามองหมิงชิงเหยียนที่ลงจากรถ แววตาเผยความรู้สึกยากจะหยั่งถึง
หมิงชิงเหยียนเดินไปหยุดตรงหน้าลู่หมิงเหวินช้า ๆ แล้วนั่งยองลง มองเขาที่กอดขาร้องโอดโอยอยู่บนพื้น ก่อนพูดเสียงเย็นว่า “ฉันจำได้ว่าตอนเจอคุณครั้งแรกเมื่อห้าปีก่อน ขาคุณก็เป๋อยู่แล้ว ฉันฝังเข็มนวดรักษาให้คุณทั้งวันทั้งคืนจนหาย ตอนนี้คุณชอบจับขาผู้หญิงนัก งั้นก็จับให้พอ!”
ลู่หมิงเหวินเจ็บจนหน้าซีด เขาจ้องหมิงชิงเหยียนเขม็ง ไม่คิดเลยว่าเธอจะกล้าทำถึงขนาดนี้!
“หมิงชิงเหยียน เธอบ้าไปแล้วหรือไง? นี่มันผิดกฎหมายนะ ต้องติดคุก!” เสิ่นเวยเวยตะโกนเสียงดัง
หมิงชิงเหยียนค่อย ๆ หันกลับมา เส้นผมดำขลับปัดผ่านหัวไหล่ สายตาเย็นเยียบจับจ้องใบหน้าของเสิ่นเวยเวย “ใจเย็น ถึงตาเธอแล้ว!”