เจ้าตัวเล็กหันไปมองตามเสียง
เผยหวยจิ่นมีบุคลิกสุขุมอ่อนโยนราวกับหยก สวมเสื้อเชิ้ตผ้าลินินพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อเรียวยาวได้รูป ผิวขาวยิ่งกว่าผู้หญิงส่วนใหญ่เสียอีก
เขาใช้นิ้วดันแว่นกรอบทองขึ้นเล็กน้อย มุมปากบางยกขึ้นนิด ๆ แต่หากมองให้ดีจะเห็นว่าดวงตาคู่นั้นเย็นชาไร้ชีวิตชีวา
“พี่รอง ทำไมกลับมาล่ะ?” เป่ย์มู้เหยียถามอย่างประหลาดใจ
เผยหวยจิ่นเป็นนักวิจัยระดับแถวหน้า ทั้งหน่วยงานและโครงการที่เขาทำล้วนเป็นความลับ คนในตระกูลเป่ย์แทบจะนับครั้งที่ได้เจอเขาในแต่ละปีได้เลย
“น้องสาวกลับบ้านทั้งที พี่ชายอย่างฉันจะไม่กลับมามอบของรับขวัญได้ยังไง?”
เขาไม่ได้รู้สึกผูกพันกับเป่ย์เจียวเจียวเท่าไร แต่ไม่รู้ทำไม พอได้ยินข่าวว่าโยวโยวกลับบ้าน เขาก็ยื่นใบลาพักร้อนเป็นครั้งแรก จนหัวหน้ายังตกใจ
เจ้าตัวเล็กวิ่งตึกตักเข้าไปหาเหมือนลูกกระสุนจิ๋ว ก่อนจะกอดขาเขาไว้แน่น
เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกาย “พี่ชาย ตัวพี่หอมจังเลย~”
เผยหวยจิ่น: ?
นักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะที่มีไอคิวสูงกว่าส่วนสูง ตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนสมองโดนเผาจนรวนไปหมด
เจ้าก้อนนมจิ้มกล่องเค้กในมือเขา น้ำลายแทบไหลออกมาจากมุมปากอย่างห้ามไม่อยู่
“พี่ชายรู้ได้ยังไงว่าโยวโยวชอบกินเค้กที่สุด? ฮิ ๆ ๆ…”
เป่ย์มู้เหยียทำหน้าเซ็ง “สรุปชอบกินอะไรบ้างเนี่ย?”
เผยหวยจิ่นชะงักไปเล็กน้อย ครู่ต่อมาคิ้วตาเรียวคมก็ฉาบด้วยรอยยิ้มจากใจจริง
นี่เป็นเค้กที่เพื่อนร่วมงานให้มา เดิมทีเขายังไม่รู้จะจัดการกับมันยังไง ดูท่าจะเอามามอบต่อให้คนอื่นได้พอดี
“ให้เธอ”
โยวโยวไม่สนใจบัตรสีดำเลยสักนิด แต่กลับมองเค้กชิ้นเล็กเป็นของล้ำค่า
เธอตัวเตี้ยเกินไป จะจุ๊บพี่รองก็เอื้อมไม่ถึง เลยยกมืออวบ ๆ ข้างหนึ่งขึ้น ส่งจูบให้เผยหวยจิ่น
“จุ๊บ~ รักพี่นะ~”
เป่ย์มู้เหยียพูดเสียงงอน “เค้กมีอะไรอร่อย ก็แค่น้ำตาลกับน้ำมันรวมกันเท่านั้นแหละ…”
เจ้าตัวเล็กดีใจจนเนื้อเต้น รีบไปกินเค้กชิ้นจิ๋ว ส่วนเสี่ยวฮุยฮุยก็เดินวนรอบโยวโยว คอยเอาหัวดุนเธอเป็นระยะ
เสี่ยวฮุยฮุย: 【โยวโยว ให้ฉันลองชิมหน่อย ให้ฉันลองชิมหน่อย!】
โยวโยวพูดอย่างจริงจัง “กินแล้วท้องเสียได้นะ”
เสี่ยวฮุยฮุย: 【ตายเพราะเค้กชิ้นจิ๋วก็ถือว่าคุ้มแล้ว!】
โยวโยวคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วป้อนสตรอว์เบอร์รีที่ใช้ตกแต่งหน้าเค้กให้มัน
บนสตรอว์เบอร์รีมีครีมติดอยู่นิดเดียว เสี่ยวฮุยฮุยก็มีความสุขจนหรี่ตาพริ้ม
【หอมสุด ๆ~ ชีวิตหมาของฉัน~ สมบูรณ์แบบแล้ว~~】
เป่ย์มู้เหยียพูดว่า “หมาตัวนี้รู้เรื่องดีเหมือนกันนะ”
แต่เผยหวยจิ่นกลับหรี่ตาลง
น้องสาวของเขา ดูเหมือนจะคุยกับหมารู้เรื่องด้วย?
นี่มันวิทยาศาสตร์ตรงไหนกัน?
น่าเสียดายที่เป็นน้องแท้ ๆ
ไม่อย่างนั้นเขาคงอยากจับไปวิจัยในห้องแล็บจริง ๆ
เผยหวยจิ่นถอนหายใจอย่างเสียดาย
มีเสียงพูดคุยดังมาจากหน้าประตู
“คุณปู่ คุณย่า พักผ่อนอยู่บ้านให้สบายนะครับ เรื่องเจียวเจียวปล่อยให้ผมจัดการเอง”
เสียงผู้ชายทุ้มหนักแน่นดังขึ้น ชวนให้รู้สึกเชื่อถืออย่างน่าประหลาด
เผยถิงจวินสวมสูทเนี้ยบ ดูน่าเกรงขามแม้ไม่ต้องแสดงอารมณ์
ตาของตระกูลเป่ย์ร้องไห้จนตาบวม “ถิงจวิน เจียวเจียวถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม ตั้งแต่เล็กไม่เคยลำบากหรือเจ็บตัวเลยสักนิด ย่าจะวางใจได้ยังไง…”
พอสบตากับโยวโยวที่กำลังกินเค้กอย่างเอร็ดอร่อย คุณย่าก็ชะงักไปทันที
เธอรีบใช้ผ้าเช็ดหน้าซับตา แล้วปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ
“หนูคือโยวโยวใช่ไหม?”
โยวโยวได้รับการอบรมมาอย่างดี ต่อให้เค้กจะน่ากินแค่ไหน เธอก็ยังเงยหน้าขึ้นทักทายอย่างว่าง่าย
“สวัสดีค่ะ คุณปู่คุณย่า~”
เจ้าก้อนนมที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จดูสะอาดสะอ้าน ทั้งหอมทั้งนุ่มนิ่ม
ไม่เหมือนเด็กบ้านนอกเลยสักนิด
กลับเหมือนเค้กสตรอว์เบอร์รีมากกว่า
ไม่รู้ทำไม ในหัวคุณย่าถึงผุดคำทำนายของท่านเจ้าอาวาสเมี่ยวคงขึ้นมา—
เด็กแฝดผู้มีดาวคุ้มครอง คนหนึ่งเป็นดาวนำโชค อีกคนเป็นดาวหายนะ…
เพิ่งกลับมาวันแรก เจียวเจียวก็หายตัวไป หรือว่าเด็กคนนี้จะเป็น…
คุณย่าเริ่มสงสัย ในใจกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง แต่ก็ฝืนยิ้มออกมา
“เด็กดี มานี่สิ ให้ย่าดูหน่อย”
“คุณปู่คุณย่าคะ โยวโยวเอาของขวัญล้ำค่ามาฝากด้วย~”
โยวโยวลากกระสอบลายตารางเข้าไปหา
“อยากเปิดดูไหมคะ? โยวโยวตั้งใจเลือกมาอย่างดีเลยนะ~”
คุณย่าพูดส่ง ๆ ว่า “หนูเป็นเด็กมีน้ำใจจริง ๆ ป้าเฉิน เอากระสอบนี่ไปเก็บไว้ในโกดังที”
มีอะไรให้น่าดูกัน ของจากชนบทก็ไม่รู้ว่ามีเชื้อโรคหรือเปล่า!
แต่คุณปู่กลับขมวดคิ้ว “เด็กสามขวบจะรู้อะไรเรื่องให้ของขวัญ ดูก็รู้ว่าครอบครัวที่รับเลี้ยงสอนมาจนเสียคน! ยังเด็กอยู่แท้ ๆ กลับเรียนรู้เล่ห์เหลี่ยมเจ้าเล่ห์ คิดคำนวณผลประโยชน์เสียแล้ว ทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงตระกูลเป่ย์จริง ๆ!”
คุณย่าพูดเสียงเบา “พูดเรื่องพวกนี้ต่อหน้าเด็กทำไม?”
“เจียวเจียวหายตัวไป แต่เด็กคนนี้ไม่เห็นเป็นห่วงสักนิด เอาแต่คิดว่าจะเอาใจพวกเราได้ยังไง!” คุณปู่ส่ายหน้า ถอนหายใจ แล้วตัดสินไปเรียบร้อย “เด็กคนนี้คงเลี้ยงเสียคนแล้ว!”
เสี่ยวฮุยฮุย: “โฮ่ง ๆ ๆ!”
【ตาแก่เอ๊ย อยากตบให้สักฉาดจริง ๆ!】
“เอาละ ไม่พูดเรื่องของขวัญแล้ว โยวโยว เจียวเจียวหายตัวไป พวกเราเป็นห่วงเธอมาก…”
ถึงผู้เฒ่าทั้งสองจะรู้ว่าเป่ย์เจียวเจียวไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของตระกูลเป่ย์ แต่ในสายตาพวกเขา เจียวเจียวก็คือดาวนำโชคตัวน้อยของตระกูลเป่ย์!
เสี่ยวฮุยฮุย: “โฮ่ง ๆ ๆ!”
【ตาแก่ แกก็โดนอีกฉาด!】
โยวโยวก้มหน้าหงอย
ในกระสอบมีโสมอายุร้อยปี บัวหิมะเทียนซาน และเห็ดหลินจือป่าที่เธอตั้งใจเลือกมาเป็นพิเศษ
เธอชอบแกะของขวัญที่สุดเลย
ไม่นึกเลยว่าคุณปู่คุณย่าจะไม่ชอบของขวัญของเธอ
เมื่อเห็นเจ้าก้อนนมซึมลง เป่ย์มู้เหยียก็กำหมัดแน่น
“คุณปู่คุณย่า โยวโยวต่างหากที่เป็นสายเลือดของตระกูลเป่ย์!”
สีหน้าของคุณปู่กับคุณย่าดูไม่สู้ดีนัก
พวกเขารู้ว่าเรื่องนี้เป็นอย่างไร แต่ตอนนี้เจียวเจียวหายตัวไปแล้วนี่นา!
“คุณตา ถ้าเจียวเจียวบังเอิญเจอพวกค้ามนุษย์ล่ะ…” คุณย่าหน้าซีดเผือด
คุณปู่กุมหน้าอก “ไม่หรอก ไม่มีทาง เจียวเจียวเป็นเด็กมีบุญ เทวดาต้องคุ้มครอง…”
เผยถิงจวินนวดหว่างคิ้ว เมื่อคืนเป่ย์เจียวเจียวเข้าโรงพยาบาลจนวุ่นวายไปหมด วันนี้เธอก็หายตัวไปกะทันหันอีก
ผู้เฒ่าทั้งสองมีโรคประจำตัวอยู่แล้ว ทนความวุ่นวายไม่ไหวจริง ๆ
“ผมจะเพิ่มคนออกตามหาเดี๋ยวนี้” เผยถิงจวินเรียกคนรับใช้มา “พาคุณปู่คุณย่ากลับไปพักที่ห้อง”
หลังจากผู้เฒ่าทั้งสองกลับเข้าห้องแล้ว เผยถิงจวินจึงหันมามองโยวโยว
เจ้าตัวเล็กตัวนิดเดียว แม้จะดูเหงาอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ร้องไห้โวยวายกรีดร้องเหมือนเป่ย์เจียวเจียว
ว่าง่ายจน…
ชวนให้คนสงสาร
เผยถิงจวินคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น ให้สายตาอยู่ระดับเดียวกับน้องสาวแท้ ๆ ที่เพิ่งเคยพบหน้า
ปกติเขายุ่งกับงานมาก แทบไม่ได้คลุกคลีกับเป่ย์เจียวเจียว แม้จะเจอกันบ้างก็พูดคุยกันเพียงผิวเผิน แต่พอได้เจอโยวโยว ในดวงตาที่สงบนิ่งราวบ่อน้ำลึกของเผยถิงจวินก็พลันมีระลอกคลื่นไหววูบ
“โยวโยว พี่ใหญ่เอง”
“สวัสดีค่ะพี่ชาย~”
เจ้าเด็กตัวจิ๋วนี่คุยเก่งเหมือนกันแฮะ
น่าสนใจดี
ภูเขาน้ำแข็งในดวงตาของเผยถิงจวินละลายลง น้ำเสียงก็พลอยอ่อนหวานขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“ทำไมไม่ร้องไห้ล่ะ?”
โยวโยวมองเขาอย่างงุนงง “ทำไมต้องร้องไห้ด้วยคะ? โยวโยวไม่ใช่เด็กสามขวบแล้วนะ โยวโยวสามขวบครึ่งแล้ว!”
เผยถิงจวิน: “…”
เผยหวยจิ่น: “…”
เป่ย์มู้เหยีย: “…”
พูดมีเหตุผลซะจนฉันเถียงไม่ออกเลยแฮะ
“อีกอย่าง คุณย่าลู่เคยบอกว่า ฝ่ามือกับหลังมือก็เป็นเนื้อเหมือนกัน แต่…” เจ้าตัวเล็กยกอุ้งมือจิ๋วขึ้นมาให้ดู “เนื้อที่ฝ่ามือมีเยอะกว่านิดหน่อยนะคะ!”
บนโลกนี้ไม่มีความยุติธรรมที่สมบูรณ์แบบหรอก
เธอได้รับความรักมากมายแล้ว ต่อให้คุณปู่คุณย่าเป่ย์ไม่รักเธอก็ไม่เป็นไรหรอก~
เผยถิงจวินพูดไม่ออก นี่เขาถูกน้องสาวสั่งสอนเข้าแล้วหรือ?
ปกติเขาเป็นคนเงียบขรึม ไม่เก่งเรื่องพูดปลอบใคร ไม่รู้จะปลอบโยวโยวยังไงดี จึงได้แต่หยิบบัตรสีดำใบหนึ่งออกมายัดใส่มือเธอ
“อยากได้อะไรก็รูดบัตรพี่”
เป่ย์มู้เหยียแทบคลั่ง
เดี๋ยวนะ… ทำไมทุกคนให้บัตรสีดำกันหมดเลยเนี่ย!!