ตั้งแต่ลูกชายคนที่สี่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนเดินเหินไม่สะดวก เป่ย์ชิงโจวก็ไม่ได้เห็นเขากินอย่างเอร็ดอร่อยและมีความสุขแบบนี้มานานแล้ว
ส่วนเด็กน้อยตัวหอมฟูนุ่มที่อยู่ข้างเป่ย์มู้เหยียคนนี้...
“เป่ย์มู้เหยีย นายไปแอบขโมยเจ้าตัวน่ารักคนนี้มาจากไหน?”
โยวโยวเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตดำขลับราวกับผลองุ่นมองไปยังผู้มาใหม่
เป่ย์ชิงโจวสูง 185 เซนติเมตร รูปร่างได้สัดส่วน ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ
สิ่งที่งดงามที่สุดคือดวงตาหงส์เย้ายวนคู่นั้น หางตาเฉียงขึ้นทั้งสองด้าน แฝงแววอ่อนหวาน มองหมาก็ยังเหมือนกำลังส่งสายตาหวานให้
สีหน้าของเป่ย์มู้เหยียดูไม่เป็นธรรมชาติขึ้นมาเล็กน้อย
“พี่สาม พี่ไม่ได้กำลังถ่ายละครอยู่เหรอ?”
“ตั้งใจกลับมาเจอเจ้าตัวน่ารักของพวกเราโดยเฉพาะเลย~” ปกติเป่ย์ชิงโจวยุ่งจนแทบไม่มีเวลาพัก แต่ในเมื่อน้องสาวแท้ ๆ กลับบ้านแล้ว เขาย่อมต้องกลับมาเจอเสียหน่อย ก่อนจะพูดหยอกตามประสา “น้องชาย ไก่ทอดอร่อยไหม?”
พอโดนพี่สามจับได้ว่ากินอาหารขยะ เป่ย์มู้เหยียก็รู้สึกว่าภาพลักษณ์พี่ชายสุดเท่ของตัวเองพังไม่เป็นท่า...
มือเขาสั่น ปีกไก่รสเผ็ดกำลังจะร่วงลงพื้น—
“โฮ่ง!”
เพียงชั่วพริบตา โยวโยวก็พุ่งงับอาหารราวกับลูกหมาหิวโซ แล้วคาบปีกไก่ไว้ได้สำเร็จ!
“ถ้าของตกพื้นไม่เกินสามวินาที ก็กินได้...” เด็กน้อยตื่นเต้นฮึกเหิม ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังปลุกใจเรื่องอะไร “แต่ถ้าตกเข้าปากโยวโยว ไม่ต้องรอสามวินาทีก็กินได้เลย!”
เป่ย์มู้เหยีย “...”
เป่ย์ชิงโจวหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงชวนใจละลายซึ่งเคยทำให้แฟนคลับนับไม่ถ้วนหลงใหลบนจอใหญ่เอ่ยขึ้นว่า
“เจ้าตัวน่ารัก ชื่ออะไรจ๊ะ?”
เมื่อได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรของเป่ย์ชิงโจว โยวโยวก็รู้สึกว่าอาหารที่กำลังเคี้ยวอยู่ในปากอร่อยขึ้นเป็นสองเท่า
“หนูชื่อโยวโยว~”
“โยวตัวไหนล่ะ?”
“...” เด็กน้อยไม่รู้หนังสือชะงักไป
เป่ย์มู้เหยียขมวดคิ้ว “พี่ เธอก็แค่เด็กตัวกะเปี๊ยก อย่าแกล้งเธอสิ”
หึ ปกป้องกันเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?
แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตาของเป่ย์ชิงโจว
เป่ย์เจียวเจียวอยู่ในตระกูลเป่ย์มาตั้งสามปีครึ่ง เป่ย์มู้เหยียยังไม่เห็นจะสนิทด้วย
แต่เจ้าตัวน่ารักเพิ่งมาวันแรก ก็เอาชนะใจเขาได้แล้วเหรอ?
จู่ ๆ โทรศัพท์ก็สั่นขึ้น ตัดความคิดของเป่ย์ชิงโจว
เขากดรับสาย เสียงของย่าตระกูลเป่ย์ที่ฟังเหมือนกำลังร้องไห้ก็ดังมาจากปลายสาย
“ชิงโจว กลับบ้านแล้วหรือยัง? เจียวเจียวหายตัวไป รีบมาช่วยกันตามหาเร็ว!”
เป่ย์ชิงโจว “เกิดอะไรขึ้น?”
ย่าตระกูลเป่ย์อึกอัก พูดไม่ออก
เป่ย์ชิงโจวเข้าใจเรื่องราวในใจ คงเป็นเพราะเป่ย์เจียวเจียวก่อเรื่องอีกแล้ว
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดบัญชี การหายตัวไปไม่ใช่เรื่องเล็ก
เขาล้วงบัตรสีดำขลิบทองออกจากกระเป๋า แล้วยัดใส่มือโยวโยว
“นี่ ของขวัญพบหน้าสำหรับเจ้าตัวน่ารัก”
แม้โยวโยวจะมีบัตรสีดำอยู่หลายใบแล้ว แต่ของขวัญที่ได้รับก็ทำให้รู้สึกดีมากอยู่ดี “ขอบคุณนะคะพี่ชาย~”
เสียงเล็ก ๆ นุ่มนิ่มของเด็กน้อยทำให้หัวใจเป่ย์ชิงโจวอ่อนยวบ
วันนี้เป็นวันแรกที่เจ้าตัวน่ารักกลับมาบ้านตระกูลเป่ย์...
เขาเป็นพี่ชายแท้ ๆ แต่กลับไม่ได้รีบกลับบ้านมาเป็นคนแรกก็แล้ว ตอนนี้ยังต้องออกไปตามหาเป่ย์เจียวเจียวที่หายตัวไปทั่วทุกหนแห่งอีก...
เป่ย์ชิงโจวลูบหัวเล็ก ๆ ของเด็กน้อย “วันนี้พี่สามผิดเองนะ กินของไม่มีประโยชน์รองท้องไปก่อน เดี๋ยวพี่พาไปกินของอร่อย ดีไหม?”
เด็กน้อยไม่ได้เศร้าเลยสักนิด แถมยังทำท่าตกใจที่ได้รับการเอาใจใส่เสียด้วยซ้ำ “ยะ...ยังกินต่อได้อีกเหรอคะ?”
เป่ย์ชิงโจว “?”
ทำไมถึงไม่เหมือนเป่ย์เจียวเจียวเลยสักนิด?
ไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย ไม่อาละวาดหรือขู่จะฆ่าตัวตายด้วย?
“พี่ชายใจดีที่สุดเลย~ บ๊ายบายค่ะ~”
โยวโยวโบกมือ ก่อนก้มหน้าก้มตากินอย่างมีความสุข
เป่ย์ชิงโจว “...”
คงเป็นแค่ภาพลวงตาสินะ?
ทำไมถึงรู้สึกว่าพี่ชายซึ่งเป็นนักแสดงยอดฝีมืออย่างเขา ยังไม่น่าดึงดูดเท่าอาหารขยะเลย?
…
พุงน้อย ๆ ของเด็กน้อยกลมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เป่ย์มู้เหยียไม่กล้าปล่อยให้เธอกินต่อ พอดีกับเสี่ยวฮุยฮุยอาบน้ำเสร็จเดินเข้ามา มันพุ่งเข้าใส่โยวโยวจนล้มลงกับพื้น แล้วคลอเคลียเลียไล้จนตัวเหนียวเหนอะ ทำเอาโยวโยวหัวเราะคิกคัก
“เสี่ยวฮุยฮุย กินเนื้อหอม ๆ นี่สิ~”
เธอป้อนเนื้อไก่เลาะหนังชิ้นเล็ก ๆ ให้เสี่ยวฮุยฮุย เจ้าหมาป่ากลืนลงไปทั้งคำอย่างรวดเร็ว
วินาทีถัดมา ทั้งเจ้านายและลูกน้องสบตากัน แล้วก็เข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดทันทีว่า
ของไม่มีประโยชน์บนโลกนี้อร่อยได้ขนาดนี้เชียวเหรอ!
เสี่ยวฮุยฮุยกวาดอาหารสั่งกลับบ้านที่เหลือจนเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว
เป่ย์มู้เหยีย “...”
หรือว่านี่จะเป็นอย่างที่เขาว่ากัน สัตว์เลี้ยงเป็นเหมือนเจ้าของ?
【ฮือ ๆ โยวโยว ที่นี่คือสวรรค์หรือเปล่า!】
โยวโยวพยักหน้าอย่างจริงจัง “โยวโยวก็คิดว่าเป็นสวรรค์!”
เด็กน้อยกับเจ้าหมาคุยกันคนละประโยคอย่างออกรส
เป่ย์มู้เหยียคิดว่าเด็กกำลังเล่นสมมติ จึงไม่ได้ใส่ใจมากนัก
“คุณชายสี่ครับ ของหวานที่คุณสั่งได้แล้วครับ”
เจียอี้ยกของหวานมาด้วยถาดไม้ แถมยังทำมาให้โยวโยวหนึ่งถ้วยเป็นพิเศษ
เป่ย์มู้เหยีย “ฉันบอกตอนไหนว่าอยากกิน?”
ของหวานส่วนใหญ่มีแต่เด็กผู้หญิงที่ชอบกิน เขาเป็นผู้ชายอกสามศอก ถ้ากินขึ้นมาจะไม่เสียฟอร์มเหรอ?
เจียอี้ไม่รู้ว่าตัวเองโดนแม่หวังหลอก จึงทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ
แต่โยวโยวกลับร้องอย่างตื่นเต้น “พี่ชาย นี่คืออะไรเหรอคะ? โยวโยวไม่เคยกินมาก่อนเลย!”
เป็นเด็กบ้านนอกที่ไม่เคยเห็นโลกจริง ๆ ด้วย...
เป่ย์มู้เหยีย “วางไว้เถอะ”
เจียอี้โล่งอกขึ้นมาทันที
“คุณหนูโยวโยว ให้ฉันป้อนให้ไหมคะ?”
“ไม่ต้องค่ะ โยวโยวกินเองได้~”
โยวโยวประคองถ้วยไว้ แล้วสูดกินอย่างเอร็ดอร่อย!
กินไปด้วย ไม่ลืมพูดชมเสียจนอีกฝ่ายยิ้มแก้มปริไปด้วย
“ว้าว~ ส้มโอที่โยวโยวชอบที่สุดเลย~”
“วู้ฮู~ มีมะม่วงที่โยวโยวชอบที่สุดด้วย~”
“ขอบคุณนะคะพี่สาว~ โยวโยวชอบพี่สาวที่สุดเลย~”
คำพูดไม่กี่ประโยคก็ทำเอาเจียอี้ยิ้มจนปากแทบฉีก
“คุณหนูโยวโยว ถ้าชอบ ต่อไปฉันจะทำให้กินทุกวันเลยนะคะ”
ดวงตาของเด็กน้อยเป็นประกาย “จ...จริงเหรอคะ?”
เป่ย์มู้เหยียรู้สึกไม่ค่อยพอใจนัก
เด็กตัวกะเปี๊ยก แค่ของหวานถ้วยเดียวก็ซื้อใจได้แล้วเหรอ?
เขากระแอมเบา ๆ เรียกร้องความสนใจ
เด็กน้อยรีบเอาใจทั้งสองฝ่ายทันที “พี่ชาย โยวโยวช่วยคนให้เข้ากันนะคะ กริ๊ง—เสร็จแล้วค่ะ! ของอร่อยที่สุดต้องให้พี่ชายที่โยวโยวชอบที่สุด~”
“ไปเรียนคำหวานเลี่ยน ๆ แบบนี้มาจากไหน?” ปากเป่ย์มู้เหยียพูดอย่างไม่แยแส แต่ร่างกายกลับซื่อตรง เขายกถ้วยขึ้นชิม
อืม...
รสชาติดีใช้ได้จริง ๆ
ตอนนั้นเอง ปู่เฉินก็ถือกล่องพัสดุที่ห่อมาอย่างพิเศษเดินเข้ามา
“คุณชายสี่ คุณหนูโยวโยวครับ นี่เป็นพัสดุที่คุณชายรองส่งมา หน้ากล่องเขียนว่าเป็นของขวัญสำหรับคุณหนูโยวโยวครับ”
เสี่ยวฮุยฮุยยื่นหน้าเข้าไปดม 【เอ๊ะ กลิ่นคุ้น ๆ...】
โยวโยวแกะกล่อง ข้างในมีบัตรสีดำขลิบทองอีกใบ
อืม ของกินไม่ได้ เพิ่มมาอีก 1 ใบ
“พี่ชายรองใจดีที่สุดเลย~ โยวโยวชอบมาก~~”
เมื่อเห็นเธอรับของขวัญอย่างเป็นธรรมชาติ แถมยังบอกความรู้สึกออกมาตรง ๆ ปู่เฉินก็แทบจะหลั่งน้ำตาด้วยความตื้นตัน
คุณนายครับ คุณหนูโยวโยวได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างดีเลยนะครับ
ถ้าท่านรับรู้ได้จากสวรรค์ คงดีใจที่เห็นคุณหนูโยวโยวมีความสุขใช่ไหมครับ?
เป่ย์มู้เหยียจมอยู่ในห้วงความคิด
พี่สามกับพี่รองนี่เจ้าเล่ห์จริง ๆ จะให้ของขวัญก็ไม่บอกเขาสักคำ!
มีบัตรสีดำแล้วมันเจ๋งนักหรือไง?
ก็ได้
มันเจ๋งอยู่หน่อยจริง ๆ...
เพราะทั้งบ้านมีแค่เขาคนเดียวที่ไม่มี!
จู่ ๆ เด็กน้อยก็หันกลับมาโอบขาเป่ย์มู้เหยีย แล้วออดอ้อนเสียงนุ่ม “ของขวัญจากพี่สี่เป็นของที่โยวโยวชอบที่สุด!”
เป่ย์มู้เหยียตกใจ เด็กตัวกะเปี๊ยกนี่อ่านใจคนได้หรือไง?
รู้ได้ยังไงว่าเขาเตรียมของขวัญให้เธอ?!
“ขอบคุณนะคะพี่ชายที่ซื้อของไม่มีประโยชน์มาให้! พี่ชายดีที่สุดเลย~ วันนี้โยวโยวเป็นเด็กที่มีความสุขที่สุดในโลกเลยค่ะ!”
เป่ย์มู้เหยียชะงักไป
แค่สั่งอาหารไม่กี่กล่อง เธอก็ซาบซึ้งขนาดนี้เลยเหรอ?
เสียงสุภาพนุ่มนวลดังมาจากหน้าประตู
“หืม? เขาเป็นพี่ชายที่ดีที่สุด แล้วฉันเป็นอะไรล่ะ?”