เรื่องหลังจากนั้นก็ง่ายแล้ว
ตลอด 1 เดือนถัดมา โจวเหย่ได้สัมผัสกับสิ่งที่เรียกว่านรกบนดินอย่างเต็มรูปแบบ
ตื่นตอน 8 โมงเช้า ล้างหน้าแปรงฟัน กินข้าวตอน 8 โมงครึ่ง รวมตัวเริ่มฝึกซ้อมตอน 9 โมง ไปจนถึง 11 โมงครึ่ง ช่วงเวลานี้เป็นการฝึกดวลความเข้มข้นสูงเป็นหลัก
พลิกข้อมือตีลูก พละกำลัง บุกตบเต็มแรง เคลื่อนที่ไล่ลูก…
ตลอดช่วงเช้า แม้โจวเหย่จะทุ่มสุดกำลัง ก็ยังถูกชายฉกรรจ์ 7 คนจากทีมสำรองผลัดกันยำจนเละ ไม่มีโอกาสให้โต้กลับแม้แต่น้อย
11:0!
11:0!
11:1!
อ้อ เกมสุดท้ายเหมาเสี่ยวชวนทนดูต่อไม่ไหว เลยแอบเสิร์ฟลูกไปใต้โต๊ะปิงปองให้ลูกหนึ่ง
“ซี้ด! พี่เหย่ สายตาพี่น่ากลัวเกินไปแล้ว”
“นี่สินะอัจฉริยะไร้เทียมทาน? ผมเสิร์ฟพลาดเลยนะเนี่ย…”
โจวเหย่กัดฟันกรอด โธ่เอ๊ย จะเสแสร้งให้เนียนกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง!!!
ฉันต้องให้นายอ่อนข้อให้ด้วยหรือไง?
ต่อให้นายไม่อ่อนข้อให้ ฉันก็… เอาเถอะ ฉันก็ยังตีชนะไม่ได้อยู่ดี
แต่เรื่องยังไม่จบแค่นั้น
ตอนฝึกรวมช่วงเช้า ทุกคนยังคิดว่าโจวเหย่แกล้งอู้งาน แต่พอถึงการทดสอบทักษะเฉพาะทางกับหุ่นยนต์ในช่วงบ่าย เขากลับได้คะแนนต่ำที่สุดในประวัติศาสตร์ทีมหนิงเจียงอีกด้วย!
เมื่อเทคโนโลยีพัฒนา โลกต้าเซี่ยแห่งนี้ก็เลิกใช้คนเสิร์ฟลูกด้วยมือไปตั้งแต่หลายสิบปีก่อน หันมาใช้หุ่นยนต์อัตโนมัติเสิร์ฟลูกแทนทั้งหมด และนักกีฬาทุกคนก็มีห้องฝึกซ้อมเฉพาะตัว
ภายในห้องกระจกใส
หุ่นยนต์เสิร์ฟลูกจะปรับการฝึกเสิร์ฟให้เหมาะกับนักกีฬาแต่ละคน โดยอิงจากข้อมูลสมรรถภาพร่างกายด้านต่าง ๆ หลังจากนักกีฬาขยับตัวไปรับลูก กล้ามเนื้อที่ออกแรง วิถีการเคลื่อนไหว และรูปแบบการใช้ร่างกายจะถูกแสงภายในห้องสแกนและบันทึกไว้ทั้งหมด
ตอนแรกโจวเหย่ก็รู้สึกแปลกใหม่ดี
เพราะเขามองเห็นภาพฉายบนจอด้านขวามือ มีตัวเล็ก ๆ คล้ายมนุษย์ไม้ขีดอยู่ตัวหนึ่ง พอร่างกายเขาขยับ ตัวเล็กนั่นก็ขยับตามไปด้วย
บริเวณข้อมือของตัวเล็กมีจุดแสงชัดเจน จุดนั้นเชื่อมต่อไปยังข้อศอก จากนั้นก็เชื่อมจากข้อศอกไปยังหัวไหล่ ก่อนจะแผ่กระจายจากหัวไหล่ไปทั่วร่าง
เมื่อเขาออกท่าตีลูกด้วยแรงเต็มที่ ตัวเล็กบนจอก็ตรวจจับรูปแบบเทคนิคของท่านั้นได้ทันที—
【ติ๊ด! การตีลูกมาตรฐานจากกลางโต๊ะ 1 ครั้ง ความสมบูรณ์: 8.78 คะแนน ระดับดี】
“โห เจ๋งไม่เบาเลยแฮะ…”
โจวเหย่ร้องทึ่ง
แต่ไม่นานเขาก็พบว่าตัวเองคิดผิด แถมผิดมหันต์ด้วย!!
พอเริ่มฝึกจริง เพราะโปรแกรมของหุ่นยนต์ตั้งค่าตามมาตรฐานของทีมสำรองระดับมณฑลในโลกนี้ ความเข้มข้นของการฝึกจึงเกินจริงจนน่าตกใจ
ความเร็วในการเสิร์ฟนั้นรวดเร็วสุด ๆ
ภายใน 1 ชั่วโมง อัตราความผิดพลาดในการรับลูกเสิร์ฟของโจวเหย่พุ่งสูงถึง 78%!
ทุกคนต่างอึ้งกันหมด!
เรื่องนี้อธิบายว่าแค่แกล้งอู้งานไม่ได้แล้ว…
ไม่นานตามคาด ไช่คัง โค้ชผู้ดูแล ก็เรียกโจวเหย่ไปคุยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม กำชับให้ตั้งใจฝึกซ้อม ไม่อย่างนั้นจะไล่เขาออกจากทีมสำรองระดับมณฑลอะไรทำนองนั้น…
โจวเหย่ได้ฟังแล้ว แต่ก็จนใจจริง ๆ!!!
เขาตั้งใจฝึกซ้อมจริง ๆ นะ แต่ทำไม่ได้จริง ๆ นี่นา!!!
เพราะโลกนี้มีสิ่งที่เรียกว่ากระแสปราณอยู่ สมรรถภาพร่างกายของนักกีฬาแทบจะแข็งแกร่งกว่าชาติก่อนหลายเท่า!
ด้วยระดับความแข็งแกร่งแบบนี้ โจวเหย่จะตามฝีเท้าคนพวกนี้ทันได้ยังไง?
แน่นอนว่า
โจวเหย่ที่ไม่ยอมแพ้ก็เคยแอบศึกษาสิ่งที่เรียกว่ากระแสปราณนี้ ผลคือพบว่ามันไม่ได้มหัศจรรย์อย่างที่คิด แต่ก็ไม่ได้อ่อนด้อยแน่นอน
ตอนแรกโจวเหย่นึกว่าเป็นวิชาบำเพ็ญเซียนอะไรสักอย่าง แต่หลังจากศึกษาดูแล้วก็พบว่าตัวเองคิดไปไกลเกิน
กระแสปราณ
เป็นเพียงค่าชี้วัดเฉพาะของโลกนี้ เป็นพลังที่ร่างกายก่อเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติหลังออกกำลังกายและฝึกซ้อมอย่างหนัก สามารถใช้การฝึกสมาธิควบคุมกระแสปราณให้ไหลไปยังส่วนต่าง ๆ ของร่างกายได้
อย่างนักยกน้ำหนัก กระแสปราณจะกระจุกตัวอยู่ที่แขน ต้นขา และเอวเป็นส่วนใหญ่
ส่วนนักวิ่งระยะไกลจะควบคุมกระแสปราณไว้ที่ขามาก ส่วนแขนทั้งสองข้างแทบไม่มีเลย
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง…”
“แต่ฉันมีกระแสปราณแค่อันเดียว จะไปเทียบกับคนอื่นได้ยังไง…”
การฝึกนรกตลอด 1 เดือนก็ใช่ว่าจะไม่ได้อะไรเลย
โจวเหย่เค้นศักยภาพตัวเองอย่างบ้าคลั่ง ในที่สุดก็รวบรวมกระแสปราณแรกของตัวเองได้สำเร็จ
เขารู้สึกได้ว่าพละกำลังของแขนเพิ่มขึ้น แต่เมื่อเทียบกับพวกที่มีกระแสปราณอย่างน้อย 4 อันแล้ว ก็เหมือนเอาแรงของผู้ใหญ่มาเทียบกับทารก
โจวเหย่รู้สึกว่าตัวเองทำเต็มที่แล้ว…
แต่ในสายตาโค้ช โจวเหย่เหมือนยอมแพ้ไปแล้ว…
…
…
ปรี๊ด—!
เสียงนกหวีดดังขึ้น ความทรงจำตลอด 1 เดือนที่ผ่านมาสลายหายไปดั่งฟองสบู่ เบื้องหน้าคือสนามที่คึกคักกับตู้กดน้ำข้างกาย
“การแข่งขันเก็บคะแนนของทีมสำรอง รอบที่ 8 โจวเหย่ พบ จางฟาน!”
“ขอให้นักกีฬาทั้งสองฝ่ายลงสนาม”
กรรมการเป่านกหวีด เหมาเสี่ยวชวนวิ่งเหยาะ ๆ มาถึง สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล “พี่เหย่ รอบนี้ห้ามแพ้อีกแล้วนะ”
“ถ้าแพ้อีก ทีมโค้ชคงไล่พี่ออกแล้ว!”
“งัดฝีมือทั้งหมดออกมาเลยพี่เหย่!!!”
เหมาเสี่ยวชวนร้องเสียงเบา
โจวเหย่ส่ายหน้าอย่างจนใจ เสี่ยวชวนเอ๊ย… ไม่ใช่ว่าฉันกั๊กฝีมือ แต่ปัญหาคือฉันมีฝีมือแค่นี้จริง ๆ… ในเมื่อความเร็ว พละกำลัง หรือแม้แต่การเคลื่อนที่ของร่างกายล้วนถูกข่มจนมิด
ต่อให้เขามีเทคนิคมากกว่านี้ก็ไม่มีประโยชน์
แค่คู่ต่อสู้ออกแรงขึ้นอีกนิด เขาก็รับลูกเสิร์ฟของอีกฝ่ายไม่ไหวแล้ว
“พี่เหย่ พี่… อย่ากดดันตัวเองมากเกินไปนะ เมื่อกี้โค้ชไช่บอกว่า ถ้าพี่ชนะจ้าวฟานได้ 3 ลูก เขาจะให้พี่อยู่ในทีมต่อ”
เหมาเสี่ยวชวนเหลียวซ้ายแลขวา ก่อนกัดฟันกระซิบว่า “พี่เหย่าอย่าบอกนะว่าผมเป็นคนพูด เรื่องนี้พูดออกมาตรง ๆ ไม่ได้ แต่เมื่อกี้โค้ชไช่แอบไปคุยกับจ้าวฟาน ผมแอบได้ยินมา”
“ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด จ้าวฟานก็น่าจะตกลงแล้ว”
สามลูกงั้นเหรอ…
โจวเหย่ยิ้มขื่น กล่าวตามตรงว่าเขาไม่ค่อยมั่นใจเลย การฝึกตลอด 1 เดือนนี้ทำลายกำลังใจของเขาจนแทบไม่เหลือ “เอาเถอะ ฉันจะพยายามเต็มที่…”
“โจวเหย่ เร็วเข้า! อืดอาดอยู่ทำไม!”
ไช่คังขมวดคิ้ว ตะโกนเรียกมาทางนี้
ไช่คังนี่แหละคนปากร้ายใจอ่อน
ทั้งที่โจวเหย่แพ้มาตลอด 1 เดือน แต่พอจะต้องไล่เขาออกจากทีมจริง ๆ ไช่คังก็ยังทำใจไม่ลง เลยเกิดฉากที่เขาแอบคุยกับจ้าวฟานขึ้นมา
“ครับโค้ช มาแล้วครับ”
โจวเหย่ขานรับ สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้น
ศึกสุดท้ายแล้วสินะ… ก็ดี!
งั้นก็—สู้กันเลย!!
บนสนามไม่มีคนขี้ขลาดที่ยอมแพ้!
โจวเหย่ยิ่งไม่ใช่!
ตอนนี้จ้าวฟานกำลังขยับแขนขา พลางมองมาทางนี้ เขายกมุมปากยิ้มแล้วกล่าวว่า “โจวเหย่ ถึงแม้ตอนแข่งซ้อมนายจะแพ้ฉัน 11:0 ตลอด แต่บางครั้งฉันก็ออมมือให้นายได้สักลูก”
“แต่วันนี้เป็นการแข่งขันเก็บคะแนน ทุกลูกมีผลต่อคะแนน”
“ฉันไม่มีทางอ่อนข้อให้นายเด็ดขาด”
โจวเหย่พยักหน้า สีหน้าราวกับคนตายทั้งเป็น “ดีเลย งัดฝีมือทั้งหมดออกมา ให้ฉันได้เห็นก่อนจากไปว่าเบอร์หนึ่งของทีมสำรองอย่างนายจะขึ้นไปเป็นตัวจริงได้หรือเปล่า”
โดนยำมาทั้งเดือน ใครจะไม่หงุดหงิดบ้าง?
อ่อนข้อให้เขา?
นั่นมันเป็นการดูถูกกันชัด ๆ!!!
“ได้ งั้นก็เอาตามที่นายต้องการ”
จ้าวฟานหมุนคออย่างไม่ใส่ใจ
“ขอให้นักกีฬาทั้งสองฝ่ายตรวจไม้ปิงปองของกันและกัน เมื่อยืนยันว่าไม่มีปัญหาแล้ว การแข่งขันจะเริ่มขึ้น”
เสียงกรรมการดังขึ้นข้างหู
โจวเหย่ก้าวเท้าไปทางฝั่งตรงข้าม แต่ในจังหวะนั้นเอง เสียงเย็นชาสายหนึ่งก็ดังขึ้นในหัว—
【ติ๊ง! ตรวจพบผู้ข้ามมิติ กำลังผูกระบบจอมมารปิงปอง…】