มณฑลหนิงเจียง สนามฝึกซ้อมทีมปิงปองชุดสอง
“ขำจะตาย วันนี้มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว”
“นั่นสิ จะว่าไปก็เป็นเรื่องของดวงจริง ๆ โจวเหย่ดวงซวยเกินไปแล้ว”
ภายในสนามฝึกที่ร้อนอบอ้าว การแข่งขันจัดอันดับคะแนนภายในของนักกีฬาสำรองกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด ลูกปิงปองสีขาวพุ่งเป็นเส้นโค้งดุจสายฟ้ากลางอากาศ ก่อนจะดังเพียะ—ฝ่ายตรงข้ามเสียอีกแต้ม!
“โค้ช ทางนี้ใกล้จบแล้วครับ คู่ต่อไปเป็นโจวเหย่แข่งกับจ้าวฟาน”
“รู้แล้ว”
ไช่คัง โค้ชใหญ่ประจำทีมมีสีหน้าเคร่งขรึม ยิ่งพอได้ยินชื่อโจวเหย่ หัวใจก็พลันหนักอึ้ง! เขาหันไปมองเด็กหนุ่มที่ยืนเงียบอยู่ข้างตู้กดน้ำตรงมุมสนาม แล้วถอนหายใจในใจ
ยอมแพ้แล้วหรือ...
ดูท่าแล้ว ต่อให้เคยเป็นอัจฉริยะมาก่อน พอเข้ามาอยู่ในสถานที่อย่างทีมประจำมณฑลที่เต็มไปด้วยยอดฝีมือ ก็ยังอาจพังทลายเพราะทนแรงกดดันไม่ไหว
โจวเหย่ก็เป็นแบบนั้น!
“เอาละ ในเมื่อเจ้าตัวเลือกยอมแพ้เอง ทุกอย่างก็เป็นไปตามเดิม” ไช่คังโบกมือ “บอกจ้าวฟานให้เตรียมตัว แข่งคู่นี้เสร็จ ต่อไปก็ถึงคิวเขาเจอกับโจวเหย่”
“โค้ช ไม่ลองคิดดูอีกสักหน่อยจริง ๆ เหรอครับ...”
ผู้ช่วยโค้ชรู้สึกเห็นใจอยู่บ้าง “บางทีช่วงนี้โจวเหย่อาจแค่ฟอร์มตกก็ได้ ตอนอยู่ทีมท้องถิ่น เขามีพรสวรรค์โดดเด่นมากนะครับ”
“ช่วยให้โอกาสเขาอีกสักครั้งเถอะครับ อย่างน้อย...อย่าให้เขาไปแข่งกับจ้าวฟานเลย!”
จ้าวฟานเป็นใครน่ะหรือ...พวกเขารู้ดีเกินไปแล้ว ในฐานะทีมหนิงเจียงชุดสอง ซึ่งเป็นหนึ่งในห้าทีมสำรองระดับมณฑลที่แข็งแกร่งที่สุดของประเทศ มาตรฐานที่นี่คือมีตัวจริง 4 คน และนักกีฬาสำรองอีก 8 คน
จ้าวฟานเป็นอันดับหนึ่งในกลุ่มนักกีฬาสำรองทั้ง 8 คน แถมยังทิ้งห่างคะแนนคนอื่นแบบขาดลอย
ตามที่ไช่คังบอก จ้าวฟานมีลุ้นขึ้นเป็นหนึ่งในตัวจริง 4 คนของทีมในช่วงครึ่งหลังของปีนี้ ด้วยฝีมือระดับนั้น จะให้โจวเหย่ที่มีคะแนนรั้งท้ายกลุ่มนักกีฬาสำรองไปแข่งด้วยอย่างนั้นหรือ?
นี่มันรังแกกันชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง?!
“ผลจับสลากออกมาแบบนี้ จะให้ฉันลำเอียงหรือไง?”
ไช่คังหน้าตึง ผู้ช่วยโค้ชจึงไม่พูดอะไรอีก
การแข่งขันจัดอันดับคะแนนของนักกีฬาสำรองก็เป็นการแข่งขันเหมือนกัน ในเมื่อเป็นการแข่งขัน ก็ต้องรับประกันความยุติธรรม เพียงแต่...ผู้ช่วยโค้ชถอนหายใจในใจ ถ้าโจวเหย่แพ้อีกครั้งในรอบนี้
เกรงว่าคงถูกให้ออกจากทีมแล้ว!
“โค้ช จริง ๆ แล้ว...”
“ไม่มีอะไรต้องคุย! บอกโจวเหย่ไปเตรียมตัว!”
...
ปี๊ด—เสียงนกหวีดดังขึ้นในสนาม
“การแข่งขันจัดอันดับคะแนนของนักกีฬาสำรอง รอบที่ 7 โจวฮ่าวพบเหมาเสี่ยวชวน เหมาเสี่ยวชวนเป็นฝ่ายชนะ!”
เยส!!! ชนะแล้ว!!
ทันทีที่การแข่งขันจบลง เด็กหนุ่มผิวคล้ำวัยราว 18–19 ปียิ้มกว้างจนมุมปากแทบฉีก เขาคือเหมาเสี่ยวชวน ผู้เพิ่งคว้าชัยชนะมาได้
“พี่เหย่ ผมชนะแล้ว...”
เหมาเสี่ยวชวนตื่นเต้นสุดขีด ตั้งใจจะโบกมือฉลองให้โจวเหย่ แต่กลับเห็นอีกฝ่ายกำลังยืนดื่มน้ำอึก ๆ อยู่ข้างตู้กดน้ำด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาจึงชะงักค้าง
จริงด้วย...ตัวเองชนะแล้ว งั้นรอบต่อไปก็ถึงคิวโจวเหย่ลงแข่งไม่ใช่หรือ?
“พี่เหย่จะไม่เป็นไรใช่ไหม...”
เหมาเสี่ยวชวนกระวนกระวายใจ เมื่อนึกถึงความสนิทสนมระหว่างเขากับโจวเหย่ รวมถึงเทคนิคบางอย่างที่โจวเหย่เคยบอก ทำให้เขาเอาชนะคู่แข่งในรอบจัดอันดับครั้งนี้ได้
เหมาเสี่ยวชวนรู้สึกว่าโจวเหย่เก่งจริง ๆ!
เก่งระดับอัจฉริยะไร้เทียมทานเลยด้วยซ้ำ!!
แต่สิ่งที่เหมาเสี่ยวชวนคิดไม่ตกก็คือ ทั้งที่โจวเหย่มีความรู้ด้านทฤษฎีมากมาย บางอย่างแม้แต่โค้ชไช่ยังไม่รู้ แต่โจวเหย่กลับเป็นฝ่ายแพ้มาตลอด
ทำไมกันนะ...ทั้งที่โจวเหย่เก่งขนาดนั้นแท้ ๆ...
ขณะที่เหมาเสี่ยวชวนกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก โค้ชข้างสนามก็เป่านกหวีดอีกครั้ง “พักครึ่ง 15 นาที หลังจากนั้นจะเป็นการแข่งขันจัดอันดับคะแนนรอบที่ 8 โจวเหย่พบจ้าวฟาน”
“ขอให้นักกีฬาทั้งสองฝ่ายเตรียมตัว”
...
อีกด้านหนึ่ง โจวเหย่ยืนอยู่ข้างตู้กดน้ำ สีหน้าอ่อนใจ พลางกรอกน้ำเข้าปากอึก ๆ
“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ...”
เขาข้ามมายังโลกนี้ได้หนึ่งเดือนแล้ว จากความตื่นเต้นดีใจในช่วงแรก ค่อย ๆ กลายเป็นความสงสัย งุนงง และอึ้งกิมกี่
โจวเหย่รู้สึกเหมือนอารมณ์ตัวเองนั่งรถไฟเหาะ ชีวิตพลิกผันขึ้นลงจนเร้าใจเกินไปแล้ว
ก่อนข้ามภพ โจวเหย่เป็นแค่คนชอบเล่นปิงปอง งานอดิเรกที่ชอบที่สุดในแต่ละวันคือขลุกอยู่ในสนามปิงปอง ไม่สูบบุหรี่ ไม่ดื่มเหล้า มีแต่คลั่งไคล้การเล่นปิงปอง
ถ้าจะพูดตามมุกในอินเทอร์เน็ต—วงการตกปลามีจักรพรรดิเฮ่อ
ส่วนวงการปิงปองก็มีจักรพรรดิโจว!
ขอแค่สนามปิงปองเปิด คนแรกที่ไปถึงต้องเป็นโจวเหย่!
เขาคลั่งไคล้ถึงขั้นไหนน่ะหรือ...ภรรยาเคยตะโกนใส่โจวเหย่อย่างโมโหว่า “โจวเหย่! ถ้าวันนี้นายยังกล้าไปเล่นปิงปองอีก ก็ไม่ต้องกลับมาแล้ว!”
จักรพรรดิโจวไม่สนใจคำขู่นั้นแม้แต่น้อย แถมยังโบกไม้ปิงปองอย่างไม่ใส่ใจ
“ไม่กลับก็ไม่กลับสิ”
แล้วหลังจากนั้น
เขาก็ไม่ได้กลับมาจริง ๆ
...
พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็ข้ามภพมาเป็นโจวเหย่ นักกีฬามืออาชีพของทีมหนิงเจียงชุดสอง
โจวเหย่กลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด แถมยังตื่นเต้นอยู่นิดหน่อยด้วยซ้ำ ให้ตายสิ ในที่สุดก็ได้เล่นปิงปองอย่างเปิดเผยแล้ว แบบนี้จะไม่สะใจได้ยังไง?!
แต่ไม่นาน โจวเหย่ก็ยิ้มไม่ออก...
เพราะเขาพบว่าตัวเองเล่นสู้พวกนักกีฬาสำรองของทีมชุดสองไม่ได้เลย!
เดี๋ยวนะ??
มันไม่ถูกสิ!!
โจวเหย่งุนงงไปหมด ชาติก่อนเขาฝึกฝนฝีมือตัวเองอย่างบ้าคลั่ง ลงแข่งมาสารพัดรายการ อย่างน้อยก็เคยทำคะแนนได้ถึง 2,450 คะแนน เป็นยอดฝีมือคนหนึ่ง แล้วจะไม่มีฝีมือถึงระดับนักกีฬาสำรองของทีมชุดสองประจำมณฑลได้ยังไง?!
2,450 คะแนนนี่มันระดับไหนน่ะหรือ? อธิบายง่าย ๆ แบบนี้แล้วกัน
ถ้าเป็นชาติก่อน ตัวจริงของทีมชุดหนึ่งประจำมณฑลน่าจะมีคะแนนราว 2,700
ทีมชาติชุดสองอยู่ที่ 2,850 ส่วนพวกมังกรทำลายจักรวรรดิและแพนด้าจอมโหดในทีมชาติชุดหนึ่ง ที่มีสิทธิ์ลงแข่งโอลิมปิก มักจะมีคะแนนอยู่ที่ 3,100
โจวเหย่เป็นแค่นักกีฬาสายสมัครเล่น แต่ทำคะแนนได้ถึง 2,450 แบบนี้เรียกว่ามีพรสวรรค์เหนือคนทั่วไปชัด ๆ!
แล้วพอข้ามภพมา กลับบอกว่าเขาสู้แม้แต่นักกีฬาสำรองธรรมดา ๆ ของทีมชุดสองประจำมณฑลไม่ได้งั้นหรือ?
นี่มันสมเหตุสมผลตรงไหนวะเนี่ย???
โจวเหย่งุนงงไปหมด...จนกระทั่ง...
“พี่เหย่ ตีลูกได้เบามากเลย ความเร็วช้าแบบนี้ คู่แข่งรับได้แน่นอน”
“ต้องใช้แรงหมุนแบบผมนี่...”
ในสนามฝึกส่วนตัว เหมาเสี่ยวชวนพูดพลางเร่งความเร็วแขนขวาขึ้นฉับพลัน กระแสลมหมุนอันน่าสะพรึงกลัวสามสายพัดกระโชกจนเกิดลมแรงสีขาว ก่อนเสียงระเบิดดังเพียะ!
ลูกปิงปองสีขาวราวกับกระสุนที่บรรจุใส่รังเพลิง พริบตาเดียวก็พุ่งกระแทกลงบนโต๊ะฝั่งโจวเหย่
ปัง—!
กึก ๆ ๆ...ลูกปิงปองสีขาวกระดอนลงพื้น
โจวเหย่แข็งค้าง “?”
ใครยิงปืนวะ?
แล้วเมื่อกี้มันอะไรกัน...ลูกหายไปไหนแล้ว...
“พี่เหย่ เข้าใจหรือยัง นี่คือท่าระเบิดพุ่งสามกระแสหมุนที่ผมเพิ่งคิดค้นขึ้นมา!”
เหมาเสี่ยวชวนอวดเทคนิคที่เพิ่งคิดค้นขึ้นมาอย่างภาคภูมิใจ โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าสีหน้าของโจวเหย่เหมือนเห็นผีเข้าเต็ม ๆ
กระแสหมุน?
แถมยังระเบิดพุ่งอีก?
สองคำนี้ถ้าแยกกันเขาก็รู้จักอยู่หรอก แต่พอเอามารวมกัน...ไม่สิ ต่อให้แยกกันโจวเหย่ก็ไม่รู้จักอยู่ดี เขารู้จักคำว่าระเบิดพุ่ง แต่ไอ้กระแสหมุนนี่มันอะไรกันวะ!!!
สีหน้าของโจวเหย่เปลี่ยนไปสารพัดสี ทั้งแดง ส้ม เหลือง เขียว คราม น้ำเงิน ม่วง “เสี่ยวชวนเอ๊ย...”
“หืม? พี่เหย่มีอะไรเหรอครับ?”
“พวกนายเล่นปิงปองกันแบบนี้ทุกคนเลยหรือ?”
โจวเหย่ถามเสียงสั่น พร้อมความหวังริบหรี่ครั้งสุดท้าย
เหมาเสี่ยวชวนตอบ “อ้อ ไม่ใช่หรอกครับ...”
โจวเหย่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แต่เหมาเสี่ยวชวนเว้นไปครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ “ผมค่อนข้างทึบ ฝึกได้แค่ 3 กระแสหมุนเอง ส่วนจ้าวฟานน่ะเก่งกว่าเยอะ ฝึกได้ถึง 8 กระแสหมุนแล้ว”
“ไม่มีใครในทีมเราสู้เขาได้หรอกครับ”
พอได้ยินแบบนั้น โจวเหย่ก็หน้ามืดโงนเงน ก่อนล้มตึงหงายหลังไปทั้งตัว “...”
“พี่เหย่! พี่เหย่เป็นอะไรไหมครับ?”
เหมาเสี่ยวชวนตกใจมาก!
น้ำตาไหลที่หางตาโจวเหย่: ไม่เป็นไรหรอก... “เสี่ยวชวน วันนี้วันที่เท่าไร?”
“วันที่ 18 กรกฎาคมครับ?”
ดีมาก จักรพรรดิแห่งปิงปองสายสมัครเล่น จักรพรรดิโจว ได้ร่วงหล่นลงในวันที่ 18 กรกฎาคม...