โรงแรมราฟเฟิลส์ทำงานรวดเร็วมาก
ไม่ถึงยี่สิบนาที พนักงานก็เข็นรถเข็นอาหารมาส่งถึงห้อง
มีทั้งเหล้าและอาหาร ติงเจิ้นยิ่งคึกคักขึ้นไปอีก อยากเล่าเรื่องราวของตัวเองจนแทบหยุดไม่อยู่
จะว่าไป ประสบการณ์ชีวิตของติงเจิ้นก็หลากหลายไม่น้อย เขาเคยเป็นพนักงานขายประกัน เคยขายบ้าน ต่อมาก็เริ่มสร้างชื่อจากการแร็ป แล้วหันมาทำธุรกิจ นับว่าเป็นตัวอย่างของคนธรรมดาที่พลิกชีวิตได้อย่างเต็มตัว
เขาเคยไปทัวร์แสดงตามที่ต่าง ๆ มากมาย ได้พบปะผู้คนหลากหลายรูปแบบ
ส่วนใหญ่แล้ว เฉินหยวนเป็นฝ่ายฟัง ส่วนติงเจิ้นเป็นฝ่ายเล่า
เฉินหยวนที่อายุเพียงสิบแปดปี นอกจากประสบการณ์ในโรงเรียนแล้ว ก็ดูเหมือนจะไม่มีเรื่องอะไรให้เล่าเท่าไร
โรมาเน กงติสองขวดไม่พอดื่ม เฉินหยวนจึงไปหยิบแชมเปญซาลอนจากห้องเก็บไวน์มาอีกสองขวด
ทั้งสองคุยกันจนถึงตีสามถึงได้พอใจ เฉินหยวนจัดห้องนอนรับรองให้ติงเจิ้น โชคดีที่คฤหาสน์หรูแห่งนี้พร้อมเข้าอยู่ เครื่องนอนมีครบครัน ในห้องน้ำยังมีเครื่องใช้ในห้องน้ำ ผ้าเช็ดตัว และผ้าเช็ดหน้า ซึ่งเป็นของใช้ระดับพรีเมียมแบบเดียวกับโรงแรมราฟเฟิลส์ ติงเจิ้นจึงไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีอะไรให้อาบน้ำ
ส่วนเฉินหยวนกลับไปยังห้องนอนหลักของตัวเอง
หลังอาบน้ำเสร็จ เฉินหยวนก็เอนตัวลงบนเตียงขนาดใหญ่ ที่นอนแฮสเทนส์มีความนุ่มแน่นกำลังดี รองรับร่างกายได้เยี่ยม ทั้งยังโค้งรับสรีระได้อย่างเหมาะเจาะ สบายสุด ๆ
ทั้งที่ดื่มเหล้าไปมาก เฉินหยวนกลับนอนไม่หลับ
คืนแรกในบ้านของตัวเอง เฉินหยวนมีความคิดมากมายผุดขึ้นมาในหัวจนยุ่งเหยิงไปหมด
เฉินหยวนสงบจิตใจ แล้วเริ่มจัดระเบียบความคิดในหัว
“อย่างแรกเลย บ้านหลังนี้ว่างเปล่าเกินไปแล้ว ในตู้เย็นไม่มีของกิน ในห้องแต่งตัวก็ไม่มีเสื้อผ้า ห้องทำงานก็ไม่มีคอมพิวเตอร์ที่เหมาะกับการเล่นเกม ที่สำคัญที่สุด บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้กลับมีผมอยู่คนเดียว ช่างเงียบเหงาไร้ชีวิตชีวาจริง ๆ ผมควรจ้างพ่อบ้านสักคน แล้วก็แม่บ้านอีกสักสองสามคน”