เป็นเด็กผู้หญิงที่เอาจริงเอาจังดีจริง ๆ
เฉินหยวนคิดเช่นนั้น โดยยึดหลักที่ว่าคนหน้าตาดีคือความยุติธรรม
“ขอโทษนะ ผมสอบผ่านไปแล้ว เลยสมัครกลุ่มเพื่อรับส่วนลดกับคุณไม่ได้” เฉินหยวนพูดพลางยิ้ม “แต่ตอนนี้อากาศร้อนขนาดนี้ ไปสอบใบขับขี่คงทรมานแย่ รอไปสอบช่วงปิดเทอมฤดูหนาวดีกว่า”
“ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่สอบวิชาที่หนึ่งไปก่อนก็ได้” หลี่อิ้งพูด
เฉินหยวนพยักหน้าแล้วพูดส่ง ๆ ว่า “งั้นก็สู้ ๆ นะ ทำโจทย์ให้เยอะ ๆ คุณสอบเข้ามหาวิทยาลัยเชินเจินได้ แสดงว่าต้องฉลาดแน่ ๆ สอบผ่านตั้งแต่ครั้งแรกได้แน่นอน”
หลี่อิ้งรู้สึกว่าคำพูดนี้ฟังดูแปลก ๆ “นี่คุณกำลังชมฉัน หรือชมตัวเองกันแน่ คุณก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยเชินเจินได้เหมือนกันนี่”
“ชมคุณด้วย แล้วก็ชมตัวเองด้วย”
“ก็ได้ คุณนี่พูดเก่งจริง ๆ” หลี่อิ้งพูด พลางมองใบหน้าด้านข้างของเฉินหยวน ยิ่งมองก็ยิ่งมั่นใจว่าเฉินหยวนคือผู้ชายที่ขับเฟอร์รารี่ในวันนั้น
แต่เธอก็ไม่กล้าถามตรง ๆ
ถึงอย่างนั้นในใจก็ยอมรับเรื่องนี้ไปแล้ว
เฉินหยวนพยักหน้าและไม่ได้พูดอะไรต่อ
พอเห็นเฉินหยวนเงียบ หลี่อิ้งก็เป็นฝ่ายหาเรื่องชวนคุยขึ้นมาอีก “เฉินหยวน คุณเป็นคนที่ไหนเหรอ”
เฉินหยวนตอบว่า “คนมณฑลเฮยหลงเจียง”
“งั้นหน้าหนาวที่นั่นหนาวมากไหม”
เฉินหยวนรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง พอคนอื่นรู้ว่าเขาเป็นคนจากเฟรลจอร์ด ประโยคแรกที่ถามก็คือหน้าหนาวหนาวมากไหม
เฉินหยวนไม่รู้แล้วว่าควรตอบคำถามนี้อย่างไร
“หนาวมาก”
“ทางตะวันออกเฉียงเหนือของพวกคุณมีเตียงอุ่นไหม”