หลานเฉิงโซ่วคือรุ่นลูกคนรวยที่เฉินหยวนเจอครั้งก่อนบนถนนในสวนสร้างสรรค์
ขับรถจีมาคันหนึ่ง
ตอนนั้นคนกลุ่มนั้นช่วยกันรั้งคุณตำรวจที่กำลังจะติดใบสั่งจอดรถผิดที่ไว้
พวกเขาเพิ่มเพื่อนกันในวีแชทและได้คุยกันบ้าง นอกจากจะคอมเมนต์ในโมเมนต์แล้ว พวกเขายังชวนเฉินหยวนไปเที่ยวด้วยกันด้วย
แต่เฉินหยวนปฏิเสธไป เพราะตอนนั้นเขาจะไปเดินห้างกับอูเย่อร์
ตอนนั้นหลานเฉิงโซ่วดูเป็นคนขี้อายอยู่บ้าง ถึงขั้นแทบไม่สบตาเฉินหยวนด้วยซ้ำ
เฉินหยวนไม่คิดจริงๆ ว่าคนคนนี้จะเป็นอาจารย์ผู้บังคับเกณฑ์ฝึกได้ด้วย
ยังไงอาจารย์ผู้บังคับเกณฑ์ฝึกก็ต้องเสียงดังเป็นอย่างน้อยไม่ใช่หรือไง
“นักศึกษาชั้นปีหนึ่ง สาขาครุศาสตร์ เข้าแถว!” หลานเฉิงโซ่วตะโกนเสียงก้อง
เฉินหยวนรู้สึกฉงน คนคนนี้ใช่หลานเฉิงโซ่วที่ดูขี้อาย แถมตอนแนะนำชื่อยังต้องให้เพื่อนช่วยคนนั้นจริงๆ เหรอ
แบบนี้ไม่ถูกแล้วมั้ง
แต่ทั้งส่วนสูงและหน้าตาของอีกฝ่ายต่างก็บอกเฉินหยวนว่า คนคนนี้คือหลานเฉิงโซ่ว รุ่นลูกคนรวยที่ขับรถจีคนนั้นนั่นแหละ
พอหลานเฉิงโซ่วออกคำสั่ง ทุกคนก็รีบเข้าแถวอย่างรวดเร็ว
หลานเฉิงโซ่วกระแอม “เริ่มเรียกชื่อเลยนะ อันเผิง”
นักศึกษาหญิงคนหนึ่งขานรับเสียงเบา “ค่ะ...”
“เสียงดังหน่อย! ให้มีพลังหน่อย! สายเสียงของเธอทำตกไว้ที่หอพักหรือไง?!” หลานเฉิงโซ่วแทบจะตะโกนใส่ เขาตั้งใจข่มขวัญรุ่นน้องก่อน จะได้ฝึกกันง่ายขึ้นในภายหลัง ซึ่งนี่ก็เป็นธรรมเนียมเก่าแก่